Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Μήπως δεν φταίει μόνο ο αντίπαλος;

Και στις τελευταίες δημοσκοπήσεις εμφανίζεται το φαινόμενο που είδαμε σε όλες τις προηγούμενες: Ισορροπία του τρόμου μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Και τα δύο κόμματα, χωρίς τις αμφιλεγόμενες αναγωγές, βρίσκονται εκεί γύρω στο 20%

Και στις τελευταίες δημοσκοπήσεις εμφανίζεται το φαινόμενο που είδαμε σε όλες τις προηγούμενες: Ισορροπία του τρόμου μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Και τα δύο κόμματα, χωρίς τις αμφιλεγόμενες αναγωγές, βρίσκονται εκεί γύρω στο 20%. Και πρώτο εμφανίζεται μία το ένα, μία το άλλο, με τόσο μικρές διαφορές, που η μόνη τους αξία είναι να προσφέρουν τίτλους προπαγανδιστικής καλλιέργειας της λεγόμενης παράστασης νίκης.

Προφανώς, όπως δείχνει και η αριθμητική των αναποφάσιστων, μαζί με την Ελλάδα των κινημάτων και την Ελλάδα των νοικοκυραίων, έχουμε και την Ελλάδα των δισταγμών. Διότι, όσο κι αν υποψιάζεται κανείς κάποιο δημοσκοπικό μαγείρεμα, το φαινόμενο είναι τόσο επίμονο, ώστε μάλλον πρέπει να θεωρείται δεδομένο: Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος "εκεί έξω" που δεν εμπιστεύεται τη Ν.Δ., αλλά διστάζει ακόμα να "διακινδυνεύσει" την ψήφο του στον ΣΥΡΙΖΑ.

Εξηγήσεις υπάρχουν: Η θηριώδης προπαγάνδα κατά του ΣΥΡΙΖΑ, οι εκβιασμοί των δόσεων, ο μπαμπούλας της Κύπρου, τα απειλητικά άκρα, η μαυρίλα των νεοναζί, η καλλιέργεια κάθε είδους φοβίας, η σχεδόν μεταφυσική απειλή της κόλασης αν ο Τσίπρας περάσει την πόρτα του Μαξίμου, οι μονταζιέρες. Και φυσικά ο εκδικητικός γερμανικός αετός, που η σκιά του επηρεάζει συμπεριφορές και στάσεις.

Αυτά είναι δεδομένα και θα ήταν αφέλεια να περιμένει κανείς ότι δεν θα εξαντλήσουν κάθε συκοφαντία και κάθε εκβιασμό για να φράξουν τον δρόμο της Αριστεράς. Κοντά σ' αυτά όμως γεννιέται και ένα ερώτημα: Μήπως υπάρχει και κάποιο πρόβλημα στην εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ που παράγεται και αναπαράγεται από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως οι καλύτερες αριστερές προθέσεις στρώνουν άθελά τους τον δρόμο στη χειρότερη δεξιά προπαγάνδα;

Ίσως έχει εδώ κάποια αξία να δει κανείς ότι η αντίπαλη προπαγάνδα πάντα, είτε αρπάζεται από εσωκομματικές διαφορές, είτε από ακραίες εκφράσεις, είτε από ξεκρέμαστες δηλώσεις, χτυπάει στον ίδιο στόχο: Δεν είναι σοβαροί εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ, τρώγονται, οι έξαλλοι σκοτώνονται με τους μετριοπαθείς, πάσχουν από επιπολαιότητα, άρα δεν μπορείτε να τους εμπιστευτείτε την τύχη της χώρας.

Ε, η πικρή αλήθεια είναι ότι αυτό πιάνει. Πολύ. Υπονομεύει επεξεργασίες, πολιτικές και προγράμματα. Κι αν δεν γίνει αντιληπτό ότι η διεκδίκηση της εξουσίας προϋποθέτει τη διεκδίκηση πειθαρχημένης σοβαρότητας από τον καθένα και απ' όλους, τότε καλή αντάμωση στα γουναράδικα. Εδώ κολλάει αυτό...

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Δεν θα γυρίσουμε πίσω

Όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογικές αναμετρήσεις, υπάρχει η ανάγκη να συνειδητοποιήσει ο κόσμος της Αριστεράς κάποια πολύ βασικά πράγματα. Το πρώτο: η κυβέρνηση έφτασε ώς εδώ δίνοντας την πιο δύσκολη...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο