Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

"Το πιο κρύο καλοκαίρι" με το πενάκι της αλληλεγγύης...

Τρεις ιστορίες βασισμένες σε πραγματικές αφηγήσεις προσφύγων σε Αθήνα και Βερολίνο, που συνοδεύονται από εικονογραφήσεις τριών δημιουργών, εξέδωσε με τίτλο "Το πιο κρύο καλοκαίρι" το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, Παράρτημα Ελλάδας, διανέμοντάς το μάλιστα δωρεάν...

Της Μάνιας Ζούση

 

Τρεις ιστορίες βασισμένες σε πραγματικές αφηγήσεις προσφύγων σε Αθήνα και Βερολίνο, που συνοδεύονται από εικονογραφήσεις τριών δημιουργών, εξέδωσε με τίτλο "Το πιο κρύο καλοκαίρι" το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, Παράρτημα Ελλάδας, διανέμοντάς το μάλιστα δωρεάν.

Πρόκειται, όπως υποστηρίζουν οι υπεύθυνοι της έκδοσης, για ιστορίες τυχαίες χωρίς ιδιαίτερες κορυφώσεις, τις οποίες επέλεξαν να μετατρέψουν σε κόμικς. Για "να ξεγελάσουμε τη δραματικότητα χωρίς να χάσουμε τη λεπτομέρεια της αφήγησης", όπως λένε. Τα κόμικς είναι δημιουργίες της Δήμητρας Αδαμοπούλου, του Θανάση Πέτρου και του Γιώργου Τραγάκη. Τα βασικά πρόσωπα των ιστοριών είναι άνθρωποι που στο κοντινό μέλλον θα γίνουν οι συνάνθρωποί μας στις κοινωνίες και στους τόπους μας, όπως σημειώνεται στην έκδοση.

 

Γ. Τραγάκης: "Έντυσα την αλήθεια του μετανάστη με ρεαλισμό"

"Η ιστορία του δικού μου πρόσφυγα είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που είναι αναγκασμένος να φύγει από την πατρίδα του, καθώς δεν μπορεί να επιβιώσει εκεί. Ταξιδεύει με όποιον τρόπο μπορεί διασχίζοντας ολόκληρες χώρες, αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες, αντικρίζει πολλές φορές τον θάνατο, βλέπει και νιώθει την καλύτερη και τη χειρότερη συμπεριφορά από τους συνανθρώπους του έως ότου φτάνει πια στη χώρα προορισμού του που είναι η Γερμανία". Αυτό αναφέρει ο εικονογράφος Γιώργος Τραγάκης που σκιτσάρει με το πενάκι του την ιστορία που δίνει και τον τίτλο στο βιβλίο: "Το πιο κρύο καλοκαίρι".

Ο δημιουργός φτιάχνει το σενάριο έτσι ώστε "να αποκτήσει έναν αφηγήσιμο ρυθμό" και αρχίζει να σχεδιάζει "με έναν τρόπο που θα μετατρέπει τον αναγνώστη σε έναν αόρατο και απρόσβλητο συνοδοιπόρο του πρόσφυγα. Θεώρησα πως έπρεπε να αποδοθεί ρεαλιστικά η ιστορία του. Ο αναγνώστης έπρεπε να δει σχεδόν φωτογραφικά τα πράγματα που συμβαίνουν, τα ερείπια, το ISIS, τον διακινητή, την αστυνομία, αλλά ταυτόχρονα να υπάρχουν τα "κενά" μεταξύ τους, ώστε να πυροδοτηθεί η σκέψη και η κρίση του. Υπάρχουν πολλά στιλ αφήγησης και σχεδίασης στα κόμικς που μπορεί ο σχεδιαστής να χρησιμοποιήσει. Εγώ διάλεξα αυτό. Να ντύσω την αλήθεια του μετανάστη με ρεαλισμό".

 

Δήμητρα Αδαμοπούλου: "Προς τη Δύση"

Σαΐντ και ο Αλαμντάρ, δεκάξι και δεκαεφτά χρόνων, αχώριστοι φίλοι, έφτασαν στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας του Ελαιώνα από το Αφγανιστάν. Περπατούσαν ενάμιση μήνα μέχρι να βρεθούν στα παράλια της Τουρκίας" εξηγεί η σκιτσογράφος Δήμητρα Αδαμοπούλου που εικονογραφεί την ιστορία με τίτλο "Προς τη Δύση".

Όταν πήρε στα χέρια της την ιστορία και καθ' όλη τη διάρκεια της εικονογράφησής της, μπήκε στη θέση των δυο πρωταγωνιστών, όπως λέει. "Αισθανόμουν σαν να έμεινα κι εγώ σε βρόμικα δωμάτια, να περπάτησα στα βουνά, να θαλασσοπνίγηκα όπως εκείνοι" και κάνει λόγο για πολύ έντονα συναισθήματα.

Έπρεπε να αφηγηθεί με το πενάκι της σε 12 σελίδες την ιστορία των δυο φίλων από το Αφγανιστάν, που συναντήθηκαν στο Πακιστάν και μέσω Τουρκίας πέρασαν στην Ευρώπη.

"Όταν έφτασαν στον Ελαιώνα, διηγήθηκαν την περιπέτειά τους. Αυτοί οι δυο έφηβοι είχαν το κουράγιο που έχει κάποιος όταν είναι μικρός. Διηγήθηκαν επιθέσεις των Ταλιμπάν στο χωριό τους επειδή ήταν σιίτες, επίθεση με χημικά που σκότωσε 150 άτομα. "Είχα το κείμενο και τις φωτογραφίες, μπορούσα να τους φανταστώ να περιγράφουν τις πολύ έντονες σκηνές. Δεν ήταν δύσκολο να τους παρακολουθήσεις και να δημιουργήσεις εικόνες στο μυαλό σου".

 

Θανάσης Πέτρου: "Ακόμα λίγους μήνες"

"Δεν ήθελα να βάλω χρώμα, δεν ταίριαζε, παρέμεινα στην γκρίζα ατμόσφαιρα, όπως ήταν η περιπέτεια και η τραγωδία που έζησαν αυτοί οι άνθρωποι" υποστηρίζει ο Θανάσης Πέτρου, που εικονογραφεί την ιστορία με τίτλο "Ακόμα λίγους μήνες", η οποία εξιστορεί την περιπέτεια μιας 24χρονης κοπέλας από τη Συρία που "βομβαρδίζεται το σπίτι της στο Χαλέπι, μετακομίζει στη Δαμασκό, παντρεύεται, γεννάει ένα κοριτσάκι και αποφασίζουν με τον άντρα της να φύγουν, καθώς η καθημερινότητα έχει γίνει αφόρητη και κινδυνεύουν. Φεύγουν ο καθένας χωριστά, περνώντας από τη Μυτιλήνη, τον Πειραιά, το Βελιγράδι, την Ουγγαρία, την Αυστρία και φτάνουν τελικά στη Γερμανία".

Η ιστορία τελειώνει με το σμίξιμο της οικογένειας, μιας ιστορίας που ο Θανάσης Πέτρου χαρακτηρίζει "μια ανθρώπινη τραγωδία, όπου ο άνθρωπος δεν έχει καμία αξία, τον μεταχειρίζονται σαν σκουπίδι, δούλος στα χέρια των μεσαζόντων".

Ρωτήσαμε τους τρεις εικονογράφους ποιος είναι ο ρόλος του καλλιτέχνη μέσα στις αντιφάσεις της εποχής με τους πολέμους, την προσφυγιά, τη φτώχεια. Και οι τρεις συμφωνούν, όπως εξηγεί ο Γιώργος Τραγάκης, πως "οι περίοδοι της ειρήνης και της ευημερίας ήταν πάντοτε σύντομες στην ανθρώπινη ιστορία και οι ζωές των ανθρώπων θα ήταν -νομίζω- πολύ πιο θλιβερές αν δεν υπήρχε το αποκούμπι της τέχνης. Χρειαζόμαστε τη μουσική, τη ζωγραφική, τις ιστορίες είναι πνευματική ανάγκη, αλλά δεν είναι ασήμαντη ή ανούσια επειδή απευθύνεται στο επίπεδο του νοητού.

Έχουμε την ανάγκη να είναι ο καλλιτέχνης παρών και να γνωρίζει αυτό που ζούμε, όμως ταυτόχρονα ο καλλιτέχνης θα πρέπει να μπορεί να ξεφύγει για λίγο και να σκεφτεί -αν είναι ζωγράφος, ας πούμε- τη χρωματική του παλέτα, τη δύναμη της σύνθεσης μιας εικόνας, τη γραμμή, την υφή, τη λεπτομέρεια. Πρέπει να είναι παρών, αλλά ταυτόχρονα να είναι και λίγο 'απών', να βλέπει τα πράγματα από μια άλλη γωνία, έτσι ώστε όλοι να κοιτάξουμε από εκεί αυτό που συμβαίνει με μια άλλη λογική που μπορεί, αν όχι να προσφέρει λύσεις, να μας κατευθύνει τουλάχιστον προς τα εκεί".

Δείτε όλα τα σχόλια