Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Δημοκρατία α λα καρτ;

Δεν είναι και τόσο ασυνήθιστο οι άνθρωποι που ζουν σε χώρες που βρίσκονται σε κοινωνίες σε κρίση και που μάχονται για την καθημερινή επιβίωσή τους, να αποστρέφουν το βλέμμα και τη σκέψη τους από καθετί πέρα από το ψωμί, το κεραμίδι και το φάρμακο που δεν έχουν λεφτά να το αγοράσουν...

Του Γ. Τριποταμιανού

Δεν είναι και τόσο ασυνήθιστο οι άνθρωποι που ζουν σε χώρες που βρίσκονται σε κοινωνίες σε κρίση και που μάχονται για την καθημερινή επιβίωσή τους, να αποστρέφουν το βλέμμα και τη σκέψη τους από καθετί πέρα από το ψωμί, το κεραμίδι και το φάρμακο που δεν έχουν λεφτά να το αγοράσουν. Έτσι, αγνοώντας τη μεγάλη εικόνα, δηλαδή των προβλημάτων, των προκλήσεων και των ευκαιριών, που διαδραματίζονται λίγο μακρύτερα από τη "γειτονιά" τους, οι ισχυροί, οι βολεμένοι και οι άρχοντες, φτιάχνουν τον κόσμο στα μέτρα τους.

Σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες -και όχι μόνο- έχουν αποδυθεί σε έναν αγώνα επιβίωσης. Ακόμα και τα στοιχειώδη αγαθά για εκατοντάδες από αυτούς έχουν πάψει να είναι αυτονόητα. Αν διαβάσει κανείς τις σχετικές μελέτες που πραγματοποιεί η Στατιστική Αρχή, διαπιστώνει ότι πλέον ο αγώνας για την τροφή, τη στέγη και την υγεία, αγαθά δηλαδή που κάθε σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία έχει υποχρέωση να εξασφαλίζει για τους πολίτες της, είναι μαρτυρικός. Και φυσικά, όταν κάποιος αγωνίζεται για το ψωμί της οικογένειας, για το νοίκι και τα φάρμακα, δεν έχει καμία διάθεση να ασχοληθεί με τις κατακλυσμιαίες αλλαγές που συντελούνται στον πλανήτη και οι οποίες το δίχως άλλο στο μέλλον θα οδηγήσουν ακόμα περισσότερους ανθρώπους να επιστρέψουν στην εποχή της φεουδαρχίας.

Όλα δείχνουν ότι η μεταβιομηχανική περίοδος, που κάποιοι αρέσκονται να τη χαρακτηρίζουν ως 4η βιομηχανική επανάσταση, βρίσκεται στην τελική φάση της διευθέτησής της. Οι διατλαντικές συμφωνίες που προωθούνται και οι οποίες με την ολοκλήρωσή τους θα καθορίζουν όχι μόνο τις οικονομικές συναλλαγές, αλλά και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων εκείνων που οι κυβερνήτες τους έχουν βάλει ή θα βάλουν την τζίφρα τους, θα επηρεάσουν όλους τους Ευρωπαίους. Θα αλλάξουν την παραγωγή, θα επιβάλουν την έννοια της υπερεθνικής οικονομίας, θα αμφισβητήσουν δομές οργάνωσης των σύγχρονων εθνικών κρατών, αφού φιλοδοξούν να υποκαταστήσουν το εθνικό δίκαιο. Ουσιαστικά, "επικυρώνουν" την ανισότητα, τόσο σε επίπεδο μιας εθνικής οικονομίας όσο και μεταξύ κρατών.

Τα παζάρια γίνονται μόνο από σύγχρονους ηγεμόνες, οι οποίοι διαπραγματεύονται εν κρυπτώ, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα οφέλη και προνόμια για τους εαυτούς τους και για εκείνους που εκπροσωπούν.

Αυτό άλλωστε έγινε φανερό πριν από μερικές μέρες, όταν ο Γερμανός αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ παρέδωσε το αναγνωστήριο των... εκλεκτών. Σε αυτό θα έχουν πρόσβαση τα μέλη της γερμανικής κυβέρνησης, οι βουλευτές του γερμανικού Κοινοβουλίου, καθώς και τα μέλη του ομοσπονδιακού συμβουλίου της Γερμανίας. Σε αυτό το πριβέ αναγνωστήριο, τα εκλεκτά μέλη θα μπαίνουν αφού προηγουμένως έχουν υπογράψει "σύμφωνο εμπιστευτικότητας" και έχουν συνεναίσει ότι θα διαβαίνουν τη "μεγάλη πύλη" χωρίς: κινητά, φορητούς υπολογιστές και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές. Τι προστατεύουν σε αυτό "το τέμενος της μυστικότητας"; Κάποια έγγραφα που αφορούν τη διατλαντική συμφωνία ΗΠΑ - Ε.Ε. Μάλιστα, είναι τόσο μεγάλος ο φόβος για τυχόν διαρροές, ώστε όποιος από τους εκλεκτούς δημοσιεύσει το περιεχόμενο των εγγράφων απειλείται με ποινή φυλάκισης.

Με δεδομένο ότι αυτά τα έγγραφα είναι κάτι σαν τις αυτοεκπληρούμενες προφητείες για το μέλλον όλων των Ευρωπαίων, πραγματικά αναρωτιέται κανείς αν σε αυτήν την Ευρώπη, που εμφανίζεται ως υπερασπιστής της Δημοκρατίας και των πολιτικών δικαιωμάτων, οι Γερμανοί βουλευτές είναι πιο ίσοι από τους βουλευτές των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών. Δηλαδή, οι Γερμανοί πολιτικοί είναι πιο ίσοι από τους Ισπανούς, τους Βέλγους και τους Έλληνες συναδέλφους τους; Αν όμως το καλοσκεφτεί κανείς, η συγκεκριμένη επιλογή εκπέμπει ακόμα πολλά μηνύματα. Το πρώτο είναι ότι πλέον η Γερμανία συμπεριφέρεται ως ηγεμόνας. Το δεύτερο είναι η μορφή της Δημοκρατίας α λα Σόιμπλε, καθώς με το να δίνει το δικαίωμα στον εκλεγμένο βουλευτή να έχει πρόσβαση σε πληροφορίες που άπτονται της ζωής και της καθημερινότητας εκείνων που τον έχουν εκλέξει, στην πραγματικότητα είναι η κατάργηση στην πράξη της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Το να διαχωρίζει κανείς την ιδιότητα του βουλευτή από τους εκλογείς του παραπέμπει σε αλλοτινές εποχές που έκαιγαν τα Κοινοβούλια και έστελναν τους ενοχλητικούς βουλευτές σε περιφραγμένες με ηλεκτροφόρα σύρματα... κατασκηνώσεις.

Και το χειρότερο απ' όλα; Όταν ο Γερμανός αντικαγκελάριος στριμώχθηκε από κάποιους αιρετούς, οι οποίοι απαιτούσαν ότι η διαχείριση των κειμένων διαπραγμάτευσης θα μπορούσε να γίνεται με πιο ανοιχτό τρόπο, απάντησε ότι "η Κομισιόν δεν ήταν διατεθειμένη να το επιτρέψει". Ούτε λίγο ούτε πολύ, με την απάντηση αυτή παραδέχθηκε ότι η Κομισιόν είναι ένα μαγαζί το οποίο κάνει ό,τι γουστάρει και κυρίως γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τη Δημοκρατία.

Και γυρνάμε πάλι στην αρχή: όταν οι άνθρωποι αγωνίζονται για τον άρτο και το κεραμίδι, σίγουρα το τελευταίο πράγμα για το οποίο θα αγωνιστούν είναι το δικαίωμά τους να συμμετέχουν στο αύριο που φτιάχνεται γι' αυτούς.

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια