Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Γκρεμίζοντας κομμάτι - κομμάτι τη δημόσια - τεχνική παιδεία... και βλέπουμε!

Αλήθεια, πώς είναι ξαφνικά εκεί που συναντούσες φωνές νέων και των δασκάλων τους να κυριαρχεί η σιωπή; Να έχουν μείνει μόνο οι τοίχοι, τα θρανία, εργαστήρια να σκονίζονται;

Αλήθεια, πώς είναι ξαφνικά εκεί που συναντούσες φωνές νέων και των δασκάλων τους να κυριαρχεί η σιωπή; Να έχουν μείνει μόνο οι τοίχοι, τα θρανία, εργαστήρια να σκονίζονται; Οι καθηγητές, οι φύλακες, οι μαθητές να περνούν απ' έξω από αυτό το κουφάρι που κάποτε του έδιναν ζωή και να ψάχνουν να βρουν τι θα κάνουν τις ζωές τους μετά την ταφόπλακα που έπεσε στο μέλλον τους; "Αποχαιρετιστήκαμε φέτος δύο φορές" λέει μια καθηγήτρια που δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

Το σχολείο, βλέπετε, δεν είναι απλώς μια θέση εργασίας, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός, γεμάτος δημιουργικότητα και σχέσεις συνεργασίας μεταξύ του μαθητή και του καθηγητή, που πόρρω απέχουν από τη διαφθορά που το υπουργείο Παιδείας δεν δίστασε να χρεώσει για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, επιστρατεύοντας non paper και διαρροές, για να μπορούν τα ανάλογα παπαγαλάκια να ντύσουν τις διαθεσιμότητες-απολύσεις και να προωθήσουν τα ανίερα σχέδιά του. Με διαρροές, non paper, με νούμερα και "μύθους" που δεν απαντούν στα επιχειρήματα καθηγητών, μαθητών και κοινωνίας και στην ουσία ούτε κατ' ελάχιστον, καθώς ακόμα δεν έχει δοθεί καμία απάντηση στο τι θα γίνουν τα εξοπλισμένα συγκροτήματα σχολείων της τεχνικής εκπαίδευσης που θα ερημώσουν. Θα δοθούν σε ιδιώτες; Θα "αξιοποιηθούν" διά της πωλήσεως; Γιατί ο υπουργός, την ίδια ημέρα που με ένα non paper καταργούσε 42 και πλέον ειδικότητες -52 συνολικά, με ειδικότητες που δεν αφορούν τεχνική εκπαίδευση μόνο-, έσπευδε όλο καμάρι να εγκαινιάσει τα νέα κτίρια του ΙΕΚ "Ακμή" με τις ίδιες ειδικότητες που καταργούσε και που πλέον μόνο σε ιδιωτικά ΙΕΚ θα συναντώνται σε αυτή τη βαθμίδα εκπαίδευσης; Για να μην θυμίσουμε ότι οι καταργήσεις θα οδηγήσουν σε de facto συγχωνεύσεις σχολείων, με αποτέλεσμα οι τωρινοί 2.500 εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα να είναι απλώς το πρώτο σετ των απολύσεων, αφού μετά τις συγχωνεύσεις χιλιάδες ακόμα εκπαιδευτικοί θα κριθούν υπεράριθμοι ακόμα και αν η ειδικότητά τους δεν έχει καταργηθεί!

"Έγκλημα! Η μάθηση θα είναι μόνο γι' αυτούς που μπορούν να πληρώνουν;"

Μιλώντας με τον Γιώργο Φυντικάκη, που πριν ένα μήνα τελείωσε την ειδικότητα των μηχανοσυνθετών αεροσκαφών-μη καταργημένη ειδικότητα μέχρι στιγμής- σε μια ΕΠΑΣ της οποίας τα 2/3 καταργούνται, σύμφωνα με το πολυνομοσχέδιο, μας δίνει μια εικόνα για το ποιοι άνθρωποι φοιτούσαν σε αυτά τα σχολεία και ποια ήταν η κατάσταση, όπως την βίωνε μαζί και με τους συμμαθητές του από τις υπό κατάργηση ειδικότητες. "Η τεχνική εκπαίδευση θα έπρεπε να είναι πρότυπο και για την υπόλοιπη, όχι υπό κατάργηση", τονίζει και συνεχίζει: "Είμαι 41 ετών και τη σχολή που πήγα την έμαθα κατά τύχη, βλέπετε, δεν διαφημίζεται από πουθενά. Ένας φίλος μού την πρότεινε γιατί όταν είχα ψάξει την αντίστοιχη στον ιδιωτικό τομέα μου είχαν ζητήσει ένα κάρο λεφτά. Τα δύο αυτά χρόνια που έκανα είναι 15.000 ευρώ έξω. Οι περισσότεροι συμμαθητές μου ήταν εργαζόμενοι. Και εγώ εργαζόμουν, είμαι μουσικός και πολλές φορές πηγαίναμε πολύ άυπνοι ή με ελάχιστο ύπνο".

Κι όμως, "στενοχωρήθηκα που τελείωσα. Μου είχε κάνει εντύπωση το κλίμα συνεργασίας, δεν υπήρχε περίπτωση να ζητήσεις κάτι, να ρωτήσεις κάτι και να μην κάτσουν να ασχοληθούν. Είναι έγκλημα αυτό που γίνεται. Η μάθηση θα είναι μόνο γι' αυτούς που θα πληρώνουν; Αυτή είναι η δημόσια παιδεία που μας λέγανε; Άνθρωποι που πάλευαν να μάθουν γράμματα σε άλλους ανθρώπους θα έπρεπε να βραβεύονται, όχι να απολύονται!"

Τα χρόνια της κρίσης, ειδικότερα οι καταργηθείσες ειδικότητες, είχαν ενδυναμωθεί

Για την εμπειρία του ως καθηγητή κατηργημένης ειδικότητας του τομέα υγείας και πρόνοιας μας μίλησε και ο Μ.Κ., τα στοιχεία του οποίου είναι στη διάθεση της εφημερίδας.

"Τα παιδιά που έρχονταν σε εμάς, έρχονταν καταρχήν για επαγγελματική αποκατάσταση, γιατί παντα, ειδικότερα ο τομέας υγείας, είχε πρόσβαση στην αγορά εργασίας. Άλλα παιδιά το έβλεπαν σαν σκαλοπάτι για να πάνε μετά στο ανάλογο τμήμα ΤΕΙ και ειδικά όσα παιδιά δεν είχαν οικονομική δυνατότητα το έβλεπαν σαν διέξοδο και προσπαθούσαν πολύ για να καταφέρουν να μπουν στο ΤΕΙ. Γι' αυτά μάλιστα τα παιδιά που περνούσαν στην αντίστοιχη ειδικότητα, ήταν πιο εύκολο να παρακολουθήσουν καθώς είχαν ήδη κάποιες γνώσεις".

"Είχαμε κυρίως παιδιά της 'παλιάς πια' μεσαίας τάξης και πιο κάτω που δεν είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν πολυδάπανα φροντιστήρια. Ήταν μια λύση για να έχουν στα χέρια τους ένα αναγνωρισμένο πτυχίο. Ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια της κρίσης, οι ειδικότητες αυτές είχαν ενδυναμωθεί, όπως και γενικά η τεχνική εκπαίδευση, γιατί ο κόσμος έστελνε τα παιδιά του με τη λογική να έχει ένα πτυχίο στα χέρια του και αν περάσει και σε ΤΕΙ, καλώς, αλλιώς ένα μεροκάματο θα μπορεί να το βγάλει και έτσι, μα σε ένα διαγνωστικό κέντρο, μα σε ένα νοσοκομείο", εξηγεί.

Για την απόφαση της κυβέρνησης, μας λέει: " Έχω μείνει πραγματικά άφωνος! Δεν ξέρετε πόσο με συγκινεί να βρίσκω μαθητές μου τώρα να δουλεύουν σε νοσοκομεία. Όταν πέθανε ο πατέρας μου, στο νοσοκομείο είχα βρει μια παλιά μαθήτριά μου, ξέρετε ήταν μια ανακούφιση ένας λόγος εκείνη τη στιγμή. Τα παιδιά, βλέπετε, σ' εμάς δεν μαθαίνουν απλώς να βάζουν έναν καθετήρα, μαθαίνουν επίσης να φέρονται και να σκέφτονται σαν επαγγελματίες. Άλλωστε ένα παιδί που αποφασίζει να ακολουθήσει και ένα επάγγελμα υγείας έχει κάτι μέσα του, θέλει, πέραν της δικής του επιβίωσης, και να προσφέρει. Ξέρει ότι θα πρέπει να δουλεύει μέσα στον πόνο και να δίνει κουράγιο και βοήθεια."

Πώς φτιάχτηκε η ειδικότητα των οδοντοτεχνιτών και πώς κυνηγήθηκε

Αλλά ας θυμίσουμε στο υπουργείο Παιδείας πως δημιουργήθηκε μια από τις καταργηθείσες - βάσει των non paper και του πολυ-νομοσχεδίου- ειδικότητες της τεχνικής εκπαίδευσης, αυτής των οδοντοτεχνιτών, γύρω στο 1982. Δύο τμήματα οδοντοτεχνιτών της τότε ΣΒΙΕ, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, είχαν κάνει αίτημα στο υπουργείο Παιδείας να ανοίξει τη σχετική ειδικότητα στην τεχνική εκπαίδευση, καθώς δεν μπορούσαν να εξακολουθήσουν να πληρώνουν τα δίδακτρα. Το υπουργείο όπως φάνηκε, δεν θέλησε να αγνοήσει ανθρώπους που ζητούσαν δημόσια παιδεία. Το πού θα στεγαζόταν το πρώτο εργαστήριο, βασικό για την εκπαίδευση των μαθητών, βρέθηκε μετά από κάποιον καιρό και έτσι στη Σιβιτανίδειο Σχολή στην Καλλιθέα λειτούργησε το πρώτο εργαστήριο με κάποιους καθηγητές ειδικότητας, ωρομίσθιους. Η τότε ΣΒΙΕ εστράφη δικαστικά εναντίον του Δημοσίου και της ίδιας της Σιβιτανιδείου. Η αγωγή όμως απερρίφθη. Τότε η Ελλάδα ήθελε δημόσια και δωρεάν παιδεία, την οποία έχτισαν πολλοί ωρομίσθιοι και μόνιμοι καθηγητές που σήμερα η Μνημονιακή Ελλάδα ζητεί την απόλυσή τους.

Δείτε όλα τα σχόλια