Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η ελπίδα δεν έρχεται, τη φτιάχνουμε εμείς

Η παρούσα περίοδος είναι αναμφίβολα πολύ δύσκολη για τους αριστερούς ανθρώπους αλλά και για την ελληνική κοινωνία. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που συμπύκνωσε τις ελπίδες των ανθρώπων τα προηγούμενα χρόνια, συμφώνησε σε ένα βαρύ Μνημόνιο που διαιωνίζει την ύφεση και ξαναψηφίστηκε...

ΤΗΣ ΦΙΛΙΩΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑ*

 

Η παρούσα περίοδος είναι αναμφίβολα πολύ δύσκολη για τους αριστερούς ανθρώπους αλλά και για την ελληνική κοινωνία. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που συμπύκνωσε τις ελπίδες των ανθρώπων τα προηγούμενα χρόνια, συμφώνησε σε ένα βαρύ Μνημόνιο που διαιωνίζει την ύφεση και ξαναψηφίστηκε, με τεράστια αποχή και με μειωμένες προσδοκίες, ως το μικρότερο κακό.

Ωστόσο, νομίζω ότι δύο γεγονότα διασώζουν τον συλλογικό ψυχισμό και αποτελούν παρακαταθήκη για το μέλλον. Το ένα είναι, φυσικά, το Όχι του δημοψηφίσματος, παρά την απίστευτη τρομοκρατία του συστήματος, και η ψύχραιμη στάση των ανθρώπων τις πρώτες μέρες των capital controls και το άλλο είναι η αλληλέγγυα στάση του ελληνικού λαού απέναντι στους πρόσφυγες. Η οργάνωση, δηλαδή, δράσεων υποδοχής και φροντίδας, η συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης, η εθελοντική προσφορά, η συγκίνηση που χαρακτηρίζει τις αντιδράσεις μεγάλου μέρους του κόσμου μπροστά σε αυτή τη συγκλονιστική πορεία χιλιάδων ανθρώπων προς ασφαλή προορισμό. Δεν πρέπει, βέβαια, να παραβλέπουμε ότι αυτή η στάση διευκολύνεται από το γεγονός ότι οι πρόσφυγες περνούν από την Ελλάδα, η οποία δεν αποτελεί τον τελικό προορισμό για την πλειονότητά τους, αλλά και από το γεγονός ότι ο πολιτικός λόγος που εκφράζεται από την κυβέρνηση δεν είναι ξενοφοβικός.

Οι δύο αυτές εκφράσεις αξιοπρέπειας από τη μεριά των πολιτών διαμορφώνουν μια εσωτερική εικόνα συνοχής του ελληνικού λαού και συνέχειας με την Ιστορία του, ότι δηλαδή συγκροτεί κοινωνία και όχι άθροισμα ατόμων κατά το πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού. Ότι μπορεί να αντιλαμβάνεται τη σημασία μιας ιστορικής στιγμής και να συγκλονίζεται από κάτι που δεν αφορά άμεσα τη δική του προσωπική ασφάλεια.

Αν, αντίθετα, στο δημοψήφισμα είχε κυριαρχήσει το Ναι ή / και αν η ελληνική κοινωνία είχε αντιμετωπίσει τα προσφυγικά ρεύματα παρόμοια με την Ουγγαρία, αυτή η φοβική και, επιεικώς, μη ανθρωπιστική στάση θα αποτελούσε ένα βαθύ τραύμα που θα κατέτρωγε από μέσα την κοινωνική συνοχή. Για να χρησιμοποιήσω μόνο ένα παράδειγμα, θα ήταν, στην πραγματικότητα, αδύνατο να συνεχίσουμε να διδάσκουμε στα παιδιά μας Ιστορία κοιτώντας τα στα μάτια. Οι στιγμές ανάτασης του ελληνικού λαού στο παρελθόν αλλά και η προσφυγική και μεταναστευτική διάσταση της πορείας των Ελλήνων μέσα στον χρόνο θα αποτελούσε ντροπή αντί για περηφάνια για τις δικές μας γενιές. Η αναγκαία προσθήκη ότι εκείνοι που αντιστάθηκαν παλιότερα ήταν ήρωες, υπεράνθρωποι, κάτι διαφορετικό από εμάς θα γονάτιζε τις επόμενες γενιές μπροστά σε κάθε εξουσία.

Ταυτόχρονα, τα βλέμματα ελπίδας των ανθρώπων που κατεβαίνουν από τις βάρκες, η υπομονή και η επιμονή με την οποία ξεκινούν να διασχίσουν με τα πόδια ολόκληρη την Ευρώπη, πολλές φορές κουβαλώντας παιδιά στα χέρια (μια πορεία που φαντάζομαι ότι συνοδεύεται από αφόρητους σωματικούς πόνους), είναι νομίζω το δώρο τους στους Έλληνες πολίτες που τους συναντούν διά ζώσης ή που κοιτούν με ανοιχτή καρδιά και πνεύμα το φωτογραφικό υλικό. Γιατί αν αυτό είναι δυνατό, τότε τίποτα, που αφορά τη δική μας σχετικά διαχειρίσιμη πραγματικότητα, δεν είναι αδύνατο.

Παρ' όλα αυτά, όλοι και όλες ξέρουμε ότι ένα πιάτο φαΐ, ένα μπουφάν και μια καλή κουβέντα δεν αρκούν. Αν τώρα που χειμωνιάζει και η θάλασσα γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη δεν γίνει η στοιχειώδης ανθρώπινη επιλογή του ανοίγματος του φράχτη στον Έβρο, τότε η ελληνική κυβέρνηση θα έχει εγκληματική ευθύνη και η ευθύνη αυτή θα μας βαρύνει όλους και όλες. Ας διεκδικήσουμε με τον πιο δυναμικό τρόπο το άνοιγμα ασφαλών περασμάτων για να μην κλαίμε πνιγμένα παιδάκια και για να βαθύνουμε αυτή την αίσθηση που τόσο έχουμε ανάγκη, ότι είμαστε μια ανθρώπινη κοινωνία.

 

* Η Φιλιώ Τσουκαλά είναι ψυχολόγος

Δείτε όλα τα σχόλια