Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Μάρκος Μέσκος, ο επίμονος κηπουρός...

O Μάρκος Μέσκος παραδίδει σε μια συγκεντρωτική έκδοση περίπου πενήντα εγγραφών με τον τίτλο «Προσωπικά κείμενα», μικρές δοκιμές για την τέχνη και τα πρόσωπά της. Επίμονος κηπουρός καλλιεργεί...

Της Πόλυς Χατζημανωλάκη

O Μάρκος Μέσκος παραδίδει σε μια συγκεντρωτική έκδοση περίπου πενήντα εγγραφών με τον τίτλο «Προσωπικά κείμενα», μικρές δοκιμές για την τέχνη και τα πρόσωπά της. Επίμονος κηπουρός καλλιεργεί τον κήπο του, καλύπτει τα εύθραυστα άνθη που παγώνει ο χειμώνας, δένει τα ραγισμένα κλαδάκια, φυσά με την ανάσα του να φύγει η κρυάδα της πάχνης από τα κρίνα. Ο αναγνώστης βαδίζει ανάμεσά τους και αισθάνεται τη θερμότητα του σώματος του ποιητή, την πλαστικότητα του λόγου του όταν «ξεφεύγει από την τροχιά των στίχων» όχι μόνο για «να μιλήσει εν ονόματί τους», να εξομολογηθεί, να ανθολογήσει αλλά και να ανοίξει νέους, γόνιμους και καρπερούς δρόμους στην έκφραση. Ο λόγος για την τέχνη, ένα πεδίο αχανές, απεριόριστο, σε τρόπους, βάθος, εκφραστικά μέσα. Αφήγηση - αναμνήσεις, αναμέτρηση με τα κείμενα και το έργο γνωστών ομοτέχνων του, όπως ο Κ.Π. Καβάφης, ο Νίκος Γκάτσος, η Κική Δημουλά -όλους τους αγαπά όταν ασχολείται μαζί τους- ενδιαφέρουσες αντιπαραβολές και συγκρίσεις που αναδεικνύουν το έργο άλλων - όπως, για παράδειγμα, για το έργο του Μιχάλη Γκανά και το δημοτικό τραγούδι, το μπονζάι κλάδεμα της Κυρίας Κατάκη της Ιωάννας Καρυστιάνη για να αναδείξει τα ριζίδια των επόμενων έργων της, όλα υπαρκτά ενδεχόμενα, όλα εν υπνώσει, μικροί βλαστοί έτοιμοι να αναπτυχθούν. Εκπλήσσει όταν μιλά για συγγραφείς που γνωρίζεις, βάζοντας την κατάλληλη ψαλιδιά, λυγίζοντας το κλωνάρι, κεντρώνοντας με αλλότριους στίχους για να αναδείξει τη ματιά του, του αρχιτέκτονα του κήπου. Μεγαλύτερη η φροντίδα του όταν πρόκειται για ξεχασμένους ποιητές, ανωνύμους, αφανή ποιήματα. Μια τρυφερότητα που δεν κρύβεται -«ήμουν με την πλευρά του ηττημένου»- έχει πει σε μια συνέντευξή του, μιλώντας για τη σχέση του έργου του με τον εμφύλιο και την ήττα της Αριστεράς. Ξερά φύλλα του φθινοπώρου, να τα ανθολογήσει άλλη μια φορά τα στιχάκια που ξεχάστηκαν. «Οι ποιητές άγνωστοι πούναι» - να διαφυλάξει τη μνήμη τους, να σώσει τα μικρά κομμάτια. Απόκρυφες ιστορίες, ημερολόγιο ματαιώσεων.

Στέκομαι σε μια συγκλονιστική αφήγηση, η πρώτη που διάβασα στο βιβλίο, για την «Ταφή της Μέλπως», της Μέλπως Αξιώτη, όπου την αποχαιρετά: «Πρόσωπο λευκό, μεγάλη μύτη, τα χέρια στο στήθος, μια φοβερή σημαία το παρουσιαστικό της (από ανθρώπινο μέταλλο όχι από μάρμαρο), πουλί που έκλεισε τα φτερά του, τέλος του ταξιδιού μα πάει ακόμα...». Προσωπογραφία που θυμίζει την περιγραφή του Ανδρέα Κάλβου στο διαβατήριό του (μαλλιά μαύρα, μέτωπο ακάλυπτο, μύτη λίγο μεγάλη, μάτια καστανά, στόμα κανονικό, γένια μαύρα, πηγούνι στρογγυλό, πρόσωπο ωοειδές, χροιά φυσική). Μια καταχώρηση ακόμα στο λεύκωμα των λογοτεχνικών εμφανίσεων της Μέλπως σε έργα άλλων  όπως στο «Λίκνο της Χρυσαλλίδας» του συμπατριώτη της Παναγιώτη Κουσαθανά, που τη συναντά με παλτό τον Ιούλιο στη Μύκονο, ή στο «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο» της Άλκης Ζέη, εκεί που χτυπά την πόρτα του σπιτιού τους στην Κατοχή -δήθεν για επίσκεψη- την ανοίγει η μικρή Άλκη και ξαφνιάζεται με αυτήν την ιδιαίτερη σαν άγριου πουλιού όψη της. Καλή μας Μέλπω...

 

Info: Μάρκος Μέσκος

"Προσωπικά κείμενα"

Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2014

Σελ. 472

Τιμή: 26, 62 ευρώ

Δείτε όλα τα σχόλια