Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Mikro: «Κάνουμε αυτά που αγαπάμε, όχι αυτά που θέλει το mainstream»

Από τον σχηματισμό τους στη Θεσσαλονίκη το 1997, από τον συνθέτη, κιμπορντίστα και τραγουδιστή Νίκο Μπιτζένη και τον κιθαρίστα Γιάννη Λευκαδίτη οι οποίοι παραμένουν μέχρι σήμερα ο πυρήνας του γκρουπ, οι Mikro έκαναν φανερό ότι δεν θα ήταν ένα συγκρότημα όπως τα περισσότερα άλλα, όχι τουλάχιστον...

Από τον σχηματισμό τους στη Θεσσαλονίκη το 1997, από τον συνθέτη, κιμπορντίστα και τραγουδιστή Νίκο Μπιτζένη και τον κιθαρίστα Γιάννη Λευκαδίτη οι οποίοι παραμένουν μέχρι σήμερα ο πυρήνας του γκρουπ, οι Mikro έκαναν φανερό ότι δεν θα ήταν ένα συγκρότημα όπως τα περισσότερα άλλα, όχι τουλάχιστον τα ελληνικά. Με άξονα τους πάντα τον ηλεκτρονικό ήχο τον οποίο όμως κατά καιρούς «μπολιάζουν» με ποικίλα άλλα στοιχεία και με αρκετούς μουσικούς – και όχι πάντα στα ίδια όργανα – να συμπληρώνουν τους δύο βασικούς ώσπου κατέληξαν σε ένα σταθερό κουαρτέτο κυκλοφόρησαν επτά συνολικά albums με τελευταία τα «δίδυμα» «Download» και «Upload» το '09. Ακολούθησε «σιωπή» πέντε ολοκλήρων χρόνων κατά την διάρκεια της οποίας κάποιος μπορεί και να υπέθετε ότι δεν υφίστανται πλέον ώσπου ξαφνικά πριν λίγους μήνες οι Mikro – έχοντας αντικαταστήσει την ως τότε ερμηνεύτρια τους Ρία Μαζίνη με την Chloe Ann και τον κιμπορντίστα και DJ Στέλιο Εμμανουλίδη με τον...ντράμερ Sirc – έδωσαν και πάλι το «παρών»! Και ο τίτλος του νέου τους δίσκου «New» δείχνει να ανταποκρίνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στο περιεχόμενο του καθώς αυτή τη φορά οι Mikro αφενός μεν μπορεί να εμπνέονται περισσότερο από κάθε άλλη από την «παλαιομοδίτικη» πλέον πρώιμη electronica της δεκαετίας του '80 αφετέρου όμως δίνουν στον ήχο τους μια ρυθμική κατεύθυνση, ίσως ακόμα και ώθηση, σχεδόν πρωτόγνωρη για εκείνους. Ο ηγέτης και δημιουργικός τους «εγκέφαλος» Νίκος Μπιτζένης μας εξήγησε το πώς αυτό το γκρουπ καταφέρνει να «τρέφεται», ακόμα και να ανανεώνεται, από τις ίδιες τις εσωτερικές του δημιουργικές και όχι μόνον αντιφάσεις, κάποτε ακόμα και αντιθέσεις.

Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα

 

Σε τι ακριβώς αναφέρεται ο τίτλος «New»; Απλά σε ένα νέο δίσκο, μια νέα μουσική κατεύθυνση, μια νέα περίοδο για την μουσική, γενικότερα σε μια νέα εποχή που οι συνθήκες της είναι πολύ διαφορετικές ακόμα και από εκείνες πολύ λίγα χρόνια πριν ή σε κάτι άλλο;

Σε μια νέα περίοδο για τους Mikro, τόσο σε μουσικό όσο και σε γενικότερο επίπεδο. Υπάρχει μία γενικότερη αύρα για νέα πράγματα, νέα πρόσωπα, νέες εξερευνήσεις και νέα τοπία χωρίς να «ξορκίζουμε» το παρελθόν μας. Είμαστε υπερήφανοι για ό,τι έχουμε κάνει αλλά θέλουμε να προχωρήσουμε παραπέρα, ειδικά τώρα που όλα βρίσκονται σε μία ηθική και όχι μόνο παρακμή.

 

Πέντε χρόνια είναι αρκετά μεγάλο διάστημα ανάμεσα σε δύο δίσκους και σίγουρα το μεγαλύτερο στην μέχρι τώρα πορεία σας. Γιατί μεσολάβησε τόσος χρόνος ανάμεσα στα «Download»/«Upload» και το «New» και με τι ασχοληθήκατε κατά την διάρκεια του, τόσο ως συγκρότημα όσο και καθένας προσωπικά;

Πέντε, δύο ή έξι χρόνια....δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πότε θα αισθανθείς ότι έχεις κάτι να πεις. Μας τρομάζουν αυτοί που μιλούν ενώ δεν έχουν κάτι να πουν, όσοι μιλούν μόνο και μόνο για να δηλώσουν την παρουσία τους. Δεν μας τρομάζει η απουσία, μας τρομάζει όμως η αποχή. Και αυτά τα πέντε χρόνια δεν απείχαμε από την μουσική, φτιάχναμε τραγούδια, σβήναμε τραγούδια, ακούγαμε πολλή μουσική, κάναμε συναυλίες επιλεκτικά και, το σημαντικότερο, «αφουγκραζόμαστεε» τη ζωή γύρω μας. Δεν λειτουργούμε με χρονοδιαγράμματα, είμαστε έρμαια των συναισθημάτων μας, όποια και αν αυτά. Όμως δεν γίναμε ποτέ έρμαια του hype και των media και είμαστε υπερήφανοι για αυτό!

 

Περισσότερα από δέκα έξι χρόνια από τότε που σχηματιστήκατε εξακολουθείτε να έχετε την ίδια διάθεση για κοινή δημιουργία ή οι Mikro είναι πλέον απλά μια υπόθεση μερικών φίλων που όταν μπορούν κάνουν το κέφι τους παίζοντας μουσική;

Σίγουρα κάνουμε το κέφι μας αλλιώς δεν θα συνεχίζαμε! Ομως είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό, η δημιουργία μουσικής ήταν πάντα και εξακολουθεί να είναι για εμάς τρόπος έκφρασης, αναπνοή και διέξοδος. Γι' αυτό τον λόγο και η διάθεσή μας δεν έχει μειωθεί καθόλου από τότε που ξεκινήσαμε.

 

Πόσο εύκολο είναι να λειτουργεί το γκρουπ με εσάς να κατοικείτε μόνιμα στην Αθήνα και τους υπόλοιπους στη Θεσσαλονίκη;

Αν έχεις όρεξη και πάθος βρίσκεις λύσεις για να κάνεις αυτό που θέλεις. Η απόσταση δεν μπορεί να σε εμποδίσει καθόλου, ειδικά στην εποχή του Internet. Σαφώς και χρειάζεται η προσωπική επαφή αλλά πολλά πράματα μπορούν να γίνουν και από απόσταση, δεν είναι εύκολο αλλά σίγουρα είναι εφικτό.

 

Το «New» είναι το album σας που όχι μόνο βασίζεται αλλά και παραπέμπει περισσότερο από κάθε άλλο στον ηλεκτρονικό ήχο της δεκαετίας του '80. Νοσταλγείτε τόσο εκείνη την περίοδο και την μουσική της, προσπαθείτε να την αναβιώσετε, της αποτίετε έστω και καθυστερημένα φόρο τιμής, όλα αυτά ταυτόχρονα ή το κίνητρο σας ήταν κάτι ολότελα διαφορετικό;

Φόρο τιμής στα ‘80s αποτίουμε όσο υπάρχουμε, το δηλώνουμε και το φωνάζουμε! Όσον αφορά στο «New» όμως δεν υπήρχε κάποια συγκεκριμένη πρόθεση. Όταν γράφουμε μουσική δεν σκεφτόμαστε, δεν αφήνουμε το μυαλό να επηρεάσει το αποτέλεσμα, δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να πούμε «α αυτό θυμίζει εκείνο, ας το αλλάξουμε κ.λπ.». Αν μας αρέσει δεν μας νοιάζει, η σωστή διαδικασία για εμάς είναι να αφήσεις να σε παρασύρει το φιλτράρισμα όλων αυτών που σου αρέσουν υποσυνείδητα.

 

Έκπληξη αποτελεί το γεγονός ότι στον δίσκο υπάρχουν ακόμα και στοιχεία Italo disco. Δεν θεωρούσατε το συγκεκριμένο ιδίωμα φοβερά κιτς τότε και, αν ναι, θεωρείτε ότι έπαψε να είναι με την πάροδο του χρόνου ή προσπαθείτε να το «αποενοχοποιήσετε»;

Όπως προανέφερα όλα λειτουργούν υποσυνείδητα...Δεν προσπαθούμε να επιτύχουμε τίποτα συγκεκριμένο με τη μουσική μας, είναι απλά αυτό που είμαστε. Απ' την άλλη η Italo disco είχε δώσει όμορφα τραγούδια, είμαστε fans του είδους στα ‘80s και δεν τη θεωρούσαμε κιτς, τέτοιο ήταν ίσως τα σχετικό ντύσιμο και το συνολικό «περιτύλιγμα» της. Άλλωστε η μουσική είναι τόσο υποκειμενική, ό,τι είναι κιτς για εμένα μπορεί να είναι underground για εσένα και το αντίθετο.

 

Τι θα είχατε να πείτε αλήθεια συγκρίνοντας – από μουσικής πλευράς αλλά όχι μόνο...- την σημερινή εποχή με τις δεκαετίες του '80 αλλά και του '90;

Οι δεκαετίες του 80 και του 90 (και περισσότερο η πρώτη) ευτύχησαν να έχουν περισσότερο παρθένο μουσικό - και όχι μόνον - έδαφος για αυτούς που ήθελαν να πειραματιστούν και να κάνουν νέα πράγματα. Την τελευταία δεκαετία αν θέλεις να κάνεις κάτι πρωτότυπο πρέπει να προσπαθήσεις πολύ και στην τέχνη δεν είναι και πολύ καλό να προσπαθείς, πρέπει τα πράγματα να έρχονται αβίαστα. Ετσι λοιπόν έχουμε πολλές επαναλήψεις και αναμασήματα και αυτό δίνει την αίσθηση πως δεν υπάρχει πλέον έμπνευση, τουλάχιστον όχι όση υπήρχε στα ‘80s και στα ‘90s.

 

Οι στίχοι σας εξακολουθούν να έχουν προσωπική θεματολογία με μιαν έμφαση στις εσώτερες ψυχολογικές καταστάσεις. Τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα μα και στον κόσμο, με την σύνθετη κρίση και τις τόσες συνέπειες της, τα τελευταία χρόνια σας αφήνουν λοιπόν ανεπηρέαστους; Δεν σας ενδιαφέρει να τα καταγράψετε ή και να τα σχολιάσετε στιχουργικά;

Σαφώς και δεν μας αφήνουν αδιάφορους, το αντίθετο μάλιστα! Απλά πιστεύουμε ότι για να αλλάξεις κάτι πρέπει να αρχίσεις πρώτα από τον εαυτό σου και η αλλαγή αυτή θα έρθει μέσα από πράματα που δεν είναι στην επιφάνεια. Δεν θα πεις ξαφνικά μία ημέρα «από σήμερα αλλάζω», αυτό μπορεί να γίνει μέσα από μία διαδικασία ενεργοποίησης ευαισθησιών απέναντι σε λεπτομέρειες που δεν φαίνονται σε πρώτη «ανάγνωση». Αυτό μπορεί να το κατορθώσει η μουσική και γενικότερα η τέχνη μέσα από ένα πιο προσωπικό και ενδότερο επίπεδο. Μπορείς σε ένα στίχο να πες «όχι στη βία» αλλά μπορείς επίσης να πεις «αντί φωτιά ρίξτε αγάπη στον αέρα»!

 

Επιμένετε πάντα να έχετε τόσο αγγλικούς όσο και ελληνικούς στίχους, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά δεν μπορείτε ακόμα να αποφασίσετε ανάμεσα στις δύο γλώσσες ή υπάρχει κάποιος άλλος λόγος;

Δεν υπάρχει λόγος να αποφασίσουμε, γιατί θα πρέπει να επιλέξουμε το ένα ή το άλλο, για να μπούμε σε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία στις μουσικές λίστες; Υπάρχει κάποιος κανόνας που να λέει πως πρέπει να τραγουδάμε μόνο σε μία γλώσσα; Για εμάς έχει σημασία τι θα πεις και όχι σε ποια γλώσσα θα το πεις, από εκεί και πέρα, καθώς κατέχουμε και την αγγλική γλώσσα εκτός από την ελληνική, αν ένα τραγούδι μας βγαίνει καλύτερα στα αγγλικά θα το κάνουμε σε αυτή την γλώσσα και αν μας «κάθεται» καλύτερα στα ελληνικά τότε προφανώς θα είναι στη γλώσσα μας.

 

Παίζετε ζωντανά το ίδιο συχνά όσο και παλαιότερα και έχετε ακόμα την ίδια όρεξη για αυτό;

Η αλήθεια είναι ότι ενώ έχουμε περισσότερη όρεξη για live απ' όσο παλιότερα (αν και δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε αυτό!) παίζουμε λιγότερο και αυτό έχει να κάνει με την κρίση που βιώνουμε, ιδιαίτερα στη χώρα μας. Ελπίζουμε τα πράματα να καλυτερέψουν και να ξαναρχίσουμε να χορεύουμε ξανά...όπως τότε!

 

Όταν ξεκινούσατε αισθανόσαστε και σε μεγάλο βαθμό ήσαστε πρωτοπόροι, ισχύει και τώρα το ίδιο;

Ούτε τότε αισθανόμαστε πρωτοπόροι, ούτε τώρα...Απλά κάναμε και κάνουμε αυτό που μας αρέσει, αγαπάμε και μας εκφράζει!

 

Κάνετε κάποιες κινήσεις και εκτός Ελλάδας, η δουλειά σας έχει ανταπόκριση και εκεί; Οπως και αν έχει, θα θέλατε οι Mikro να έχουν κάνει περισσότερα πράγματα στο εξωτερικό και νιώθετε ότι θα έπρεπε και θα μπορούσαν;

Σαφώς και προσπαθούμε και όσο περισσότερο μπορούμε με τα λίγα μέσα που διαθέτουμε, δεδομένου ότι δεν έχουμε κάποιο μεγάλο label από πίσω για να μας βοηθά και ότι ζούμε σε μία χώρα η οποία για το τελευταίο που ενδιαφέρεται είναι η προώθηση των νέων μουσικών της στο εξωτερικό. Η ανταπόκριση είναι μεγάλη και η αισιοδοξία μας ακόμη μεγαλύτερη! Νιώθουμε ότι είμαστε πολύ κοντά στο να επιτύχουμε κάτι καλό...

 

Τελικά όλοι σας σήμερα επιβιώνετε από την μουσική σας ή χρειάζεται να ασκείτε κάποιο άλλο επάγγελμα; Στην δεύτερη περίπτωση, είστε απογοητευμένοι ή και πικραμένοι γιατί πιστεύετε ότι αξίζατε το αντίθετο;

Στην Ελλάδα δεν μπορείς να βιοπορίζεσαι από τη μουσική αν δεν είσαι μέσα στο καζάνι του mainstream, αν δεν συμμετέχεις στο πανηγύρι των media και όλα τα συναφή. Παρόλα αυτά προσπαθούμε με συνεργασίες, παραγωγές, remixes κ.λπ. στο εξωτερικό να εξοικονομούμε κάποιο χρόνο για να κάνουμε αυτά που αγαπάμε και όχι εκείνα που θέλει η πλειοψηφία του ελληνικού κοινού.

 

Μιλήστε μας λίγο και για την προσωπική σας δουλειά, το «Poladroid» του '06 και γιατί, αν και έτυχε ευνοϊκής αποδοχής, δεν είχε συνέχεια.

Το «Poladroid» είχε και με το παραπάνω συνέχεια, ακολούθησαν άλλα δύο albums, τα «Utopia» και «Instamatic» τα οποία είχαν μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό. Το γεγονός ότι δεν το γνωρίζεις ούτε εσύ που είσαι κριτικός μουσικής είναι αποτέλεσμα του «καπελώματος» και της κατευθυνόμενης ενημέρωσης τα οποία υπάρχουν στη χώρα μας. Στάλθηκαν δελτία Τύπου τόσο στα ελληνικό όσο και στον ξένα media αλλά στην Ελλάδα απλά αγνοήθηκαν γιατί δεν αφορούσαν την πλειοψηφία. Στο εξωτερικό υπήρξαν παρουσιάσεις του προσωπικού μου project, του Nikonn, σε περιοδικά του βεληνεκούς των Under The Radar και Future Music καθώς και πολλές μεταδόσεις από γνωστούς ραδιοσταθμούς. Δυστυχώς όμως το μουσικό τοπίο στην χώρα μας είναι πολύ διαφορετικό...

 

Και τα μελλοντικά σας σχέδια, τόσο των Mikro όσο και προσωπικά τα δικά σας;

Ετοιμάζουμε νέα τραγούδια καθώς πάντα είμαστε «υπ' ατμόν» και κάποιες συναυλίες στην Ελλάδα και θα συνεχίσουμε την πολύ μεγάλη προσπάθεια μας στο εξωτερικό. Προσωπικά θα κυκλοφορήσω το τέταρτο album μου ως Nikonn στα τέλη του ‘14. Περισσότερα μπορεί να βρει κανείς στα www.welovemikro.com και www.undorecords.com...

 

Ολοφάνερα λοιπόν έχουμε να κάνουμε με ένα συγκρότημα που το όνομα του έρχεται σε κραυγαλέα αντίθεση με το μουσικό περιεχόμενο που διαθέτει και αναμένει ακόμα για να δημοσιοποιηθεί και να εκφραστεί...

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Θλιβερή ουρά της Ακροδεξιάς

Χαρακτηριστική του τρόπου με τον οποίο σκέφτεται ο Κ. Μητσοτάκης είναι η χθεσινή του αναφορά στο σύνθημα “Η δημοκρατία πούλησε τη Μακεδονία”. Το σύνθημα αυτό χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στις μαθητικές...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο