Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Γιώργος Γραμματικάκης: Το Ποτάμι να αναζητήσει συνεργασίες στην Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ

Οι δυνατότητες μιας άλλης πολιτικής διαμορφώνονται στις μέρες μας στον χώρο της Αριστεράς, τονίζει ο ευρωβουλευτής του Ποταμιού Γιώργος Γραμματικάκης. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην “Αυγή” της Κυριακής, ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης επισημαίνει πως η κυβέρνηση Σαμαρά δεν...

Οι δυνατότητες μιας άλλης πολιτικής διαμορφώνονται στις μέρες μας στον χώρο της Αριστεράς, τονίζει ο ευρωβουλευτής του Ποταμιού Γιώργος Γραμματικάκης. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην "Αυγή" της Κυριακής, ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης επισημαίνει πως η κυβέρνηση Σαμαρά δεν είναι σε θέση να παρουσιάσει ένα πειστικό πολιτικό σχέδιο για τη χώρα.

Συνέντευξη στον Χρήστο ΣΙΜΟ

 

* Ο επικεφαλής του Ποταμιού Στ. Θεοδωράκης δηλώνει συχνά πως είναι διατεθειμένος να έρθει σε επαφή και με τη Ν.Δ. και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην προγραμματική ημερίδα του κόμματος, εσείς τονίσατε πως το Ποτάμι θα πρέπει να οξύνει την κριτική του στην κυβέρνηση και να κοιτάξει προς τα αριστερά. Ποια είναι η άποψή σας για την πρόταση εξουσίας του Ποταμιού: προς τη Ν.Δ. ή προς τον ΣΥΡΙΖΑ;

Νομίζω πως στην πολιτική δεν νοούνται κάθετα διλήμματα: ή το ένα ή το άλλο. Σωστά, λοιπόν, ο Σταύρος Θεοδωράκης επιδιώκει την επαφή και τον διάλογο με όλους. Σε αυτήν πάντως τη χρήσιμη διαδικασία, η δική μου θέση είναι σαφής: Θεωρώ ότι το Ποτάμι πρέπει να αναζητήσει τις ενδεχόμενες συνεργασίες του στον αριστερό χώρο -και πρωτίστως βέβαια στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι μόνον επειδή και στο Ποτάμι, όπως είπα, "η καρδιά χτυπά αριστερά". Είναι επειδή εκεί διαμορφώνονται σήμερα οι δυνατότητες μιας άλλης πολιτικής. Αρκεί βέβαια και ο ΣΥΡΙΖΑ -πράγμα, φοβούμαι, δύσκολο- να αποβάλει τις κάθε λογής αγκυλώσεις του και να μειώσει την έκδηλη αλαζονεία του.

Από την άλλη πλευρά του δικομματικού λόφου, η Ν.Δ. διολισθαίνει διαρκώς προς ένα παλαιοκομματικό, απωθητικό εαυτό. Μόνο, λοιπόν, εξαιτίας μιας ύψιστης εθνικής ανάγκης το Ποτάμι θα έπρεπε να διακινδυνεύσει μια συνεργασία μαζί της. Το έπραξε σε άλλους καιρούς η ΔΗΜ.ΑΡ., και, κατά τη γνώμη μου, σωστά έπραξε τότε. Επειδή όμως ήταν ανοχύρωτη σε ιδέες και πραγματικές δεσμεύσεις, οδηγήθηκε στα γνωστά αποτελέσματα. Το Ποτάμι δεν θα ακολουθήσει αυτόν τον ολισθηρό δρόμο. Αντιθέτως, όπου και όταν κρίνει θα επιδιώξει έναν ρεαλιστικό όσο και αυστηρό κώδικα συνεργασίας.

 

* Δημιουργείται η αίσθηση ότι υπάρχει μια μετατόπιση στις θέσεις του κόμματος που παρουσιάστηκαν στην ημερίδα, σε σχέση με αυτές του συνεδρίου, οι οποίες βρίσκονταν υπό την επιρροή της νεοφιλελεύθερης ατζέντας. Πού οφείλεται αυτό; Βρίσκεται σε μεταβατική φάση το Ποτάμι;

Νομίζω πως όλα τα κόμματα βρίσκονται σε κάποιου είδους μεταβατική φάση. Αυτό οφείλεται εν μέρει σε μια δύσκολη, αλλά και κινούμενη πραγματικότητα, και δεν είναι αναγκαστικά κακό. Θα έλεγα, όμως, ότι το Ποτάμι εμφανίζει μια αξιοσημείωτη σταθερότητα στις βασικές επιδιώξεις του: την ανάγκη συνεργασιών, τον αταλάντευτο ευρωπαϊκό μας προσανατολισμό, την εμμονή του σε ριζικές τομές στον πολιτικό μας βίο.

Δεν έχουν λοιπόν τόση σημασία οι μικρές ή οι μεγάλες μετακινήσεις των κομμάτων. Σημασία έχει ότι πρέπει η μελλοντική κυβέρνηση -για την παρούσα είναι μάταιο να συζητάμε- να πατά σε στέρεο έδαφος. Και επειδή είναι πιθανό να είναι πάλι μια κυβέρνηση συνεργασίας, φοβούμαι πως τα άλλα κόμματα έχουν μεγαλύτερο πρόβλημα από το Ποτάμι. Διότι σ' εκείνα κυριαρχούν ακόμη οι ιδεολογικές και παλαιοκομματικές αγκυλώσεις. Το Ποτάμι πλεονεκτεί. Δεν έχει να απολογηθεί για αμαρτίες του παρελθόντος. Ούτε οι θέσεις του είναι νεοφιλελεύθερες, αλλά στηρίζονται στη λογική και την επείγουσα αναζήτηση λύσεων για τα οδυνηρά προβλήματα του τόπου.

 

* Στις θέσεις που παρουσίασε το Ποτάμι στην προγραμματική του ημερίδα περιλαμβάνεται το αίτημα για πλήρη ασφάλιση για όλους και, την ίδια στιγμή, ζητείται να είναι "πλήρως ανταποδοτική" η σύνταξη και "χωρίς κρατικές ενισχύσεις", μια θέση που δεν έχουν ούτε οι νεοφιλελεύθεροι. Πώς μπορούν να συνυπάρχουν αυτές οι δύο αντιφατικές θέσεις;

Η θέση του Ποταμιού για τις συντάξεις δεν στοχεύει σε ένα "νεοφιλελεύθερο" σύστημα, που είναι απλώς μια βολική ταμπέλα. Στοχεύει, απλώς, σε ένα σύστημα που θα είναι δίκαιο και βιώσιμο. Αυτό σημαίνει ότι ο συνταξιούχος, που έχει πληρώσει εισφορές σε όλη του τη ζωή, θα μπορεί να απολαύσει τη σύνταξή του ανεξαρτήτως της πορείας του δημόσιου χρέους ή του ελλείμματος. Είναι βέβαια απαραίτητο -θα ήθελα να το τονίσω αυτό- να υπάρχει ένα ισχυρό δίχτυ ασφαλείας για όσους έχουν πραγματικά ανάγκη. Αυτό όμως μπορεί να επιτευχθεί μόνον με την αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής, που επιβαρύνει τους νομοταγείς εργαζόμενους.

Ας μην κρύβουμε, λοιπόν, το κεφάλι μας στην άμμο, όπως το κάναμε συχνά στο παρελθόν. Το παρόν σύστημα είναι επισφαλές, ενώ ο πληθυσμός της χώρας μας γερνάει. Αν λοιπόν συνεχίσουμε έτσι, θα οδηγηθούμε με μαθηματική ακρίβεια είτε σε μία ακόμη μείωση των συντάξεων, είτε σε σημαντική αύξηση των εισφορών. Φοβούμαι ότι μόνον ένα ανταποδοτικό -και ανεξάρτητο από τις κρατικές ορέξεις- σύστημα για τις συντάξεις μπορεί να αντιμετωπίσει τα σοβαρά αυτά προβλήματα και τις συνέπειές τους.

 

* Οι θέσεις σας επιμένουν ιδιαίτερα στην ανάθεση του μάνατζμεντ των δημόσιων υπηρεσιών σε ιδιώτες. Θεωρείτε πως το Δημόσιο δεν διαθέτει ικανούς μάνατζερς εξ ορισμού;

Αντιθέτως: είναι γνωστό ότι υπάρχουν πολλά και ικανά διευθυντικά στελέχη στο Δημόσιο, που υπονομεύονται όμως από την παλαιοκομματική νοοτροπία ή τις εξαρτήσεις που κυριαρχούν. Ικανά, όμως, αλλά και έμπειρα στελέχη υπάρχουν και στον ιδιωτικό χώρο. Εμείς, λοιπόν, δεν επιθυμούμε αποκλεισμούς, αλλά την επιλογή των καλύτερων, ανεξάρτητα από το πού δραστηριοποιούνται σήμερα. Δεν είναι απλή αυτή η επιδίωξη. Διότι συναρτάται με τη ριζική αναμόρφωση όλου του δημόσιου τομέα, που διαρκώς εξαγγέλλεται και διαρκώς παραμένει κενό γράμμα. Συμπληρώθηκε, απλώς, με ορισμένους οδυνηρούς νεολογισμούς: όπως "εφεδρεία", "διαθεσιμότητα", "αξιολόγηση" και με μια διαρκώς επικρεμάμενη απειλή απολύσεων.

 

* Εκτιμάτε πως ο Αντ. Σαμαράς θα κατορθώσει να συγκεντρώσει τους 180 βουλευτές για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ή θα οδηγηθούμε σε εκλογές;

Παρόμοιες εκτιμήσεις ανήκουν στην αρμοδιότητα της παραπολιτικής, ή εκτρέφουν τη φλυαρία τη δική μας στις τηλεοπτικές οθόνες. Δεν θα ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο. Θλίβομαι απλώς γιατί ένας σπουδαίος θεσμός όπως αυτός του Προέδρου της Δημοκρατίας φθείρεται από τις σκοπιμότητες ή τους πολιτικούς εκβιασμούς.

Αίτημα πάντως της κοινωνίας, αλλά και του Ποταμιού, είναι να υπάρχει κυβερνητική σταθερότητα και να αποφεύγονται οι εκλογικοί κλυδωνισμοί. Βλάπτουν άλλωστε -όπως συμβαίνει δυστυχώς και τώρα- τα μέγιστα την οικονομία. Είναι, από την άλλη, γεγονός πως η παρούσα κυβέρνηση παραπαίει καιρό τώρα, και το μόνο που φαίνεται να την ενδιαφέρει είναι η διατήρηση της εξουσίας. Σ' αυτήν την περίπτωση, θα έπρεπε στο μέλλον να υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες, για παράδειγμα σχετικές αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αν όμως η αιτία για την πτώση της, όπως είναι πιθανόν να συμβεί τώρα, αποτελέσει η προεδρική εκλογή, φοβούμαι πως θα είναι κακό για τον τόπο και τους ταλαιπωρημένους ήδη θεσμούς του. Δεν θα είναι επίσης προς όφελος -κι αυτό δεν φαίνεται να το σκέφτονται- όσων επιθυμούν να κυβερνήσουν την χώρα. Θα πολλαπλασιάσει απλώς την ένταση και τα ερείπια που θα παραλάβουν.

 

* Σε αυτό το πλαίσιο, ποια είναι κατά τη γνώμη σας η σημασία της ψήφου εμπιστοσύνης που ζήτησε η κυβέρνηση;

Είναι μια έξυπνη κίνηση, που γίνεται όμως σε μια παλαιοκομματική όσο και επικίνδυνη σκακιέρα. Ενώ με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση επιδιώκει την παράταση του βίου ή των ελπίδων της, η κίνηση ματ από τους αντιπάλους της παραμονεύει. Δεν είναι, όμως, αυτοί οι αντίπαλοι, απλώς οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης που την ανταγωνίζονται συχνά σε ανευθυνότητα ή δημαγωγικές εξάρσεις. Ο πραγματικός της αντίπαλος είναι ο ίδιος της ο εαυτός, που κατάφερε να ακυρώνει ακόμη και τα λιγοστά της επιτεύγματα. Είναι, ακόμη, η αδυναμία της να σχεδιάσει με τρόπο πειστικό όσο και αταλάντευτο, ένα καλύτερο μέλλον για τη χώρα.

Επιτρέψτε μου να γενικεύσω λίγο το θέμα: Σε μια κρίσιμη εποχή, που έπρεπε να επιζητείται η εθνική συνεννόηση, η ανάγκη ρύθμισης του χρέους και οι θεσμικές αλλαγές, στον πολιτικό μας κόσμο κυριαρχούν η πόλωση και οι γραφικοί λεονταρισμοί. Το κομματικό συμφέρον, δηλαδή, προηγείται του εθνικού. Είναι ένα ίδιον της ελληνικής Ιστορίας, που έχει οδηγήσει πάντα σε περιπέτειες. Ελπίζω πως δεν θα ζήσουμε μία ακόμη επιβεβαίωση αυτού του κανόνα. Το Ποτάμι, πάντως, είναι ένας ψύχραιμος όσο και τίμιος παρατηρητής. Θα εξαντλήσει, λοιπόν, κάθε δυνατότητά του για να αποφευχθεί αυτό το δυσοίωνο μέλλον.

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Ο κοπανατζής Κ. Μητσοτάκης

Είναι τουλάχιστον παράξενο το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός της χώρας την κοπάνησε εχθές γρήγορα - γρήγορα από τη Βουλή προκειμένου να αποφύγει διάλογο πάνω στα εθνικά θέματα. Και όχι μόνο αυτό.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο