Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

"Τα σέβη μου", Κώστα

Ο Κώστας Κάρης σε εκδήλωση της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος στο Σπόρτινγκ

Αποχαιρετούμε σήμερα με οδύνη και μιαν αίσθηση μεγάλης και διακριτής απώλειας έναν ξεχωριστό και πολύ αγαπημένο φίλο και σύντροφο, τον Κώστα Κάρη. Γέννημα - θρέμμα της Ανανεωτικής Αριστεράς, ο Κώστας την ακολούθησε σε όλες διαχρονικά τις πολιτικές εκφράσεις της, συχνά από θέσεις καθοδήγησης...

Αποχαιρετούμε σήμερα με οδύνη και μιαν αίσθηση μεγάλης και διακριτής απώλειας έναν ξεχωριστό και πολύ αγαπημένο φίλο και σύντροφο, τον Κώστα Κάρη. Γέννημα - θρέμμα της Ανανεωτικής Αριστεράς, ο Κώστας την ακολούθησε σε όλες διαχρονικά τις πολιτικές εκφράσεις της, συχνά από θέσεις καθοδήγησης. Ο πυρήνας της πολιτικής σκέψης του και η δράση του συνδέθηκαν οργανικά και αυθεντικά με τις καλύτερες στιγμές και τις μεγάλες επιλογές αυτής της Αριστεράς, στις οποίες όμως ο ίδιος έδινε πάντοτε έναν ιδιαίτερο, πρωτότυπο, πολλές φορές αναπάντεχο, προσωπικό χρωματισμό, μια δική του διακριτή πινελιά.

Διατηρώ στη μνήμη μου μιαν αίσθηση προσμονής για τις παρεμβάσεις του στις συνεδριάσεις του Γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου του Ρήγα, αλλά και σε άλλες κατά καιρούς πολιτικές συναντήσεις, που είχαν πάντοτε το προτέρημα να αναδεικνύουν μια διαφορετική πτυχή του θέματος που συζητιόταν, να καταλήγουν σε μια δημιουργική πρόταση και γενικά να ζωντανεύουν το κλίμα των συζητήσεων. Τον θυμάμαι, επίσης, σε περίοδο κρίσεων και έντονων αντιπαραθέσεων στον Ρήγα, να υπερασπίζεται με απέραντη υπομονή και τεράστια επιμονή την άποψή του και να προσπαθεί να πείσει τους συνομιλητές του με μια σειρά επιχειρημάτων. Ο Κάρης είχε πάντοτε το θάρρος της γνώμης του. Δεν τον απασχολούσε να είναι ευχάριστος, ήθελε να είναι χρήσιμος. Η σκηνή που ο Κώστας, ανεβασμένος σε μια καρέκλα στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου του Ρήγα στον τρίτο όροφο των γραφείων της Σολωμού, επιχειρηματολογεί για τέσσερις ώρες και απαντά -με απίστευτη αυτοσυγκράτηση- σε οργισμένους συντρόφους, είναι για μένα αλησμόνητη.

Πέρα όμως από την πολιτική, ο Κώστας είχε μια ικανότητα απίθανης επικοινωνίας με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, από τους γονείς των συμμαθητών της Αγάθης και της Φανής ώς τους ειδικούς επιστήμονες. Κανένα θέμα -από το πιο μεγάλο έως το πιο μικρό- δεν του ήταν αδιάφορο, ο κάθε συνομιλητής του άξιζε την προσοχή του. Πάντα ευγενής, απολάμβανε τις συζητήσεις όσο κανείς άλλος. Όταν μάλιστα είχε αμφιβολίες για κάποιο από τα δικά του επιχειρήματα, δεν δίσταζε να το συνοδεύσει μ' εκείνο το στραβό περιπαικτικό χαμόγελό του!

Ο Κώστας ήταν μια διακριτική, αλλά συγχρόνως πολύ διακριτή, σεμνή και ταυτόχρονα εμφανώς ηγετική μορφή στο περιβάλλον του - παρενέβαινε φωτίζοντας μια πτυχή αδιόρατη, είχε μια παρατηρητικότητα διεισδυτική, μια σκέψη ανατρεπτική, μιαν ακόρεστη δίψα για τη γνώση και μια σεμνότητα αυτοσαρκαστική.

Ο Κάρης ενεργοποιούσε το περιβάλλον του, κάπου το αποδομούσε, κάπου το ανασυνέθετε, συχνά μέσα από συγκρούσεις - τίποτα δεν ήταν ίδιο μετά.

Ήταν ένας ιδιοφυής άνθρωπος - γεννούσε ιδέες, τις έτρεχε με το μυαλό του, τις συνέθετε και τις παρουσίαζε με έναν τρόπο λιτό, φώτιζε τη σκέψη σου και σε παρέσυρε σε ένα συναρπαστικό παιχνίδι ιδεών. Ήταν ένα κριτικό μυαλό, που γνώριζε το τέλος της σκέψης σου πριν εσύ ο ίδιος την ολοκληρώσεις κι είχε έτοιμο το παρεπόμενο ερώτημα. Ταυτόχρονα, ήταν ένα ανατρεπτικό μυαλό - αναζητούσε το κρυμμένο, το αφανές, το αδιόρατο, εστίαζε το σκηνικό σε ένα διαφορετικό κέντρο βάρους, άλλαζε τις ισορροπίες και τελικά έφτιαχνε μια διαφορετική, ενδιαφέρουσα εικόνα.

Ο Κάρης είχε μιαν αναγεννησιακή επιστημοσύνη - συνδρομητής σε εξειδικευμένα ξένα επιστημονικά περιοδικά, περιδιάβαινε με άνεση από τη βιολογία στη φυσική, στις νέες τεχνολογίες και τη σχέση τους με την κοινωνία, μαζί και στην ιστορία. Η διαδικασία της γνώσης τον μαγνήτιζε, για τα μικρά και τα μεγάλα. Με την ίδια άνεση που σου παρουσίαζε το θέμα που βρισκόταν εκείνη την περίοδο στην αιχμή των συζητήσεων για τη μοριακή βιολογία και την τελευταία εξέλιξη στο ελεύθερο λογισμικό, με την ίδια ακριβώς υπερηφάνεια σου έδειχνε τη βιβλιοθήκη που κατασκεύασε μόνος του και με καμάρι σου σέρβιρε το χειροποίητο γιαούρτι του. Όλα ήταν γνώση για τον Κώστα κι αυτός σέρφαρε, όπως όταν έκανε κάποτε ιστιοπλοΐα, σε μια διαρκή διαδικασία αναζήτησης και εκμάθησης. Κάποτε, όταν επέστρεψε από ένα μακρύ ταξίδι στην Αμερική, σκέφθηκα ότι αν έμενε εκεί, θα μπορούσε να ασχοληθεί με επιτυχία με τη δημοσιογραφία σε θέματα "επιστήμης και κοινωνίας" ή να ακολουθήσει αντίστοιχη ακαδημαϊκή σταδιοδρομία στη φιλοσοφία και την ιστορία της επιστήμης και της τεχνολογίας.

Συνηθίζουμε να λέμε "ουδείς αναντικατάστατος". Είναι μια κυνική και απατηλή συμβατικότητα. Ο Κώστας, με τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο, είναι αναντικατάστατος. Πριν απ' όλα για την οικογένειά του, γιατί η Αλίκη, η Αγάθη και η Φανή είχαν για τον Κώστα μιαν αξία υπέρτερη και ακατάλυτη, τις περιέβαλλε με τη στοργή του, την εκτίμησή του, την απεριόριστη αγάπη του. Είναι αναντικατάστατος και για εμάς, όπως θά 'λεγε κι ο Αναγνωστάκης, δεν θά 'ναι πια δίπλα μας, "να μας εξηγήσει τα πώς και τα γιατί". Πώς να βάλεις τελεία και παύλα; Είναι τόσα αυτά που δεν είπαμε...

Κι όμως σήμερα αποχαιρετιόμαστε. Όπως θά 'λεγες κι εσύ, Κώστα, "τα σέβη μου".

 

(Το κείμενο διάβασε η Χριστίνα Πουλίδου, γιατί ο Γιάννης Καλογήρου βρίσκεται εκτός Ελλάδας)

Δείτε όλα τα σχόλια