Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Παιδί της Aνανεωτικής και αργότερα της Δημοκρατικής Αριστεράς

Ήρθαμε εδώ μαζί, φίλοι και σύντροφοι από τα παλιά, ή τα νεότερα. Για να μοιραστούμε μαζί την οδύνη, τη λύπη και τον στεναγμό της απώλειας. Για να αναπαύσουμε εντός μας, σαν σε τόπο χλοερό, σαν σε τόπο αναψύξεως, τη ζωντανή ακόμα μορφή του κεκοιμημένου φίλου μας.

Ήρθαμε εδώ μαζί, φίλοι και σύντροφοι από τα παλιά, ή τα νεότερα.

Για να μοιραστούμε μαζί την οδύνη, τη λύπη και τον στεναγμό της απώλειας. Για να αναπαύσουμε εντός μας, σαν σε τόπο χλοερό, σαν σε τόπο αναψύξεως, τη ζωντανή ακόμα μορφή του κεκοιμημένου φίλου μας.

Εύκολο και δύσκολο να αποχαιρετήσεις τον Κώστα.

Εύκολο γιατί, από τη μια, όλα είναι εμφανή και τακτοποιημένα. Παιδί της μεταπολίτευσης, δημοκράτης αριστερός, πολιτικό στέλεχος, δημοσιογράφος - διευθυντής, πατέρας, σύζυγος, φίλος.

Δύσκολο γιατί, από την άλλη, καταλάβαινες ότι ζούσε έντονα παράλληλους δικούς του εσωτερικούς κόσμους. Με τα δικά του τα ενδιαφέροντα, τις γνώσεις, την εκκεντρική ματιά στα πράγματα.

Παιδί της Μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Όπως τη βίωσε η Ανανεωτική και Δημοκρατική Αριστερά.

Συμμετείχε στη φοιτητική αντίσταση στη δικτατορία. Έζησε από ηγετικές θέσεις τη μεγάλη κινητοποίηση της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου για τη δημοκρατική αναγέννηση της Ελλάδας. Όταν η Ιστορία έφερε τις προσδοκίες στα μέτρα του εφικτού, δεν κατέφυγε ούτε στην άρνηση των κατακτήσεων που είχαν επιτευχθεί ούτε στην κυνική προσαρμογή. Δεν χρησιμοποίησε την προσγείωση των προσδοκιών σαν πρόσχημα για να σχετικοποιήσει την προσωπική ηθική στάση απέναντι στα πράγματα.

Αναγνώρισε τις τομές που είχαν επιτευχθεί. Διατήρησε παράλληλα την κριτική στάση και τη μαχητική μεταρρυθμιστική προοπτική.

Και όταν αργότερα η χρεοκοπία και η κρίση τροφοδότησαν στα αριστερά και στα δεξιά μια επικίνδυνη αντιδημοκρατική αμφισβήτηση των μεταπολιτευτικών κατακτήσεων, έμεινε να θυμίζει με σταθερότητα ότι δεν πετάς το μωρό μαζί με τα βρώμικα νερά. Ούτε απεκδύεσαι των ευθυνών για ό,τι έγινε κατηγορώντας μόνο τους άλλους.

Παιδί της ανανεωτικής και αργότερα της Δημοκρατικής Αριστεράς. Μπορεί να άλλαξε αρκετές ταμπέλες ο χώρος. Αλλά ο Κώστας, όπως οι ηλικίες μας, έμεινε σταθερά Ρήγας Φεραίος και ΚΚΕ Εσωτερικού. Δεν αρκεί να το πεις αυτό συνέπεια. Ήταν πολύ περισσότερα.

Μια συμπαγής ταυτότητα. Ένας τρόπος να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο, την πολιτική και την κοινωνία.

Ο Κώστας προσέβλεπε και είχε πλήρη συνείδηση ότι το αιτούμενο ήταν η συνένωση της Ανανέωσης με τη Λαϊκότητα. Στον Λεωνίδα Κύρκο, με τον οποίο συνδέθηκε στενά πολιτικά, έβλεπε ακριβώς την προσωποποίηση αυτής της συγκρουσιακής και εντέλει εκκρεμούς προσπάθειας. Να συνενωθεί η Ανανέωση που θα κατανικούσε τον συντηρητισμό της Αριστεράς, με τη Λαϊκότητα, που δεν θα ξέπεφτε στη δημαγωγία και τον λαϊκισμό.

Ο Κώστας έμεινε σταθερός, πολιτικά και βιωματικά, στην επαγγελία αυτού του τρίτου δρόμου μεταξύ Συντηρητισμού και Λαϊκισμού, που σήμαινε μια Αριστερά της ευθύνης.

Όσοι και όσες τον γνώρισαν θυμούνται έναν άνθρωπο που επιχειρηματολογούσε με ηγετική ψυχραιμία και πειστικότητα, όταν γύρω γινόταν χαμός.

Νηφάλια, αλλά και αγωνιστικά. Ανυποχώρητα όταν έκρινε.

Μια παρουσία στιβαρή, που εξέπεμπε αξιοπρέπεια, αλλά και πολλή φυσική ευγένεια.

Μαζί με μια συγκρατημένη, υπανικτική σχεδόν, τρυφερότητα.

Με διαθεσιμότητα στον άλλον, ιδίως στους νεώτερους συναδέλφους, αλλά και εσωστρέφεια.

Ήταν όλα αυτά, αλλά ήταν πάντα και κάτι άλλο από ό,τι φαινόταν.

Σαν να σου έλεγε, λακανικώ τω τρόπω, "είμαι εκεί που δεν ορίζομαι".

Το τι ήταν αυτό το άλλο, το διαισθανόμουν, αλλά δεν ήταν πάντα εμφανές. Ασφαλώς ήταν μια αδηφάγα διάθεση για γνώση. Έψαχνε μέχρι εξαντλήσεως τα μείζονα, παγκόσμια συνήθως, πολιτικά ζητήματα που τον ενδιέφεραν. Ασχολιόταν όμως παθιασμένα με τις θετικές επιστήμες. Τις τελευταίες κάθε φορά επιστημονικές ανακαλύψεις και τις τεχνολογικές καινοτομίες. Ο Αντρέας ο Πετρουλάκης μας θύμισε την έξαψη με την οποία ο Κώστας παρακολούθησε την περίφημη παρτίδα σκάκι μεταξύ του μεγάλου Κασπάρωφ και ενός πανίσχυρου ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Τον μάγευε προφανώς η επιστήμη σαν διαρκής υπέρβαση των ορίων, σαν φαουστική επιθυμία για παντοδυναμία. Την ίδια όμως στιγμή, σαν να φοβόταν αυτή του την κρυφή πλευρά αγκύρωνε την ενασχόλησή του στο πολύ συγκεκριμένο. "Τα μεγάλα μου φτερά με εμπόδιζαν να βαδίσω" λέει το αλμπατρός του Μπωντλαίρ.

Ο Κώστας ανέλυε όλα αυτά με εξαιρετική ευφυΐα. Είχε μια έκκεντρη, μη συμβατική οξυδέρκεια, που την έστρεφε κατά του προφανούς, κατά της κοινοτοπίας. Μπορεί να διαφωνούσες. Αφηνόσουν όμως να ακολουθήσεις τα μονοπάτια που είχε βρει. Ήξερες ότι έτσι κι αλλιώς είχες κάτι να κερδίσεις.

Από όλα αυτά που ήταν ο Κώστας, όσοι φίλοι και όσες φίλες τον γνωρίσαμε, ίσως μας λείψει περισσότερο αυτό το "είμαι εκεί που δεν ορίζομαι".

Αντίο, Κώστα. Είμαστε εδώ, πλάι στην Αλίκη, την Αγάθη και τη Φανή.

Συνεχίζεις στη μνήμη μας.

Δείτε όλα τα σχόλια