Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ταϊλάνδη: To βάρος της Γης και το Κίνημα του 29%

Ο Κώστας Γεράκης, ψευδώνυμο ανθρώπου που έχει ζήσει στην Ταϊλάνδη περιγράφει την κατάσταση μετά το πραξικόπημα και προειδοποιεί: "Μάθε και προφυλάξου, η άγνοια σκοτώνει: Το πρόσφατο Ταϊλανδικό πραξικόπημα αφορά και εσένα".

Το παρακάτω κείμενο - ανάλυση και μαρτυρία, μας το έστειλε ο "Κώστας Γεράκης" ένας Έλληνας με δεσμούς με την περιοχή...

 

Τίποτα πιο ωραίο από ένα καλό πραξικόπημα ψυχροπολεμικής νοοτροπίας. Ξαφνικά τα πάντα να νεκρώνουν, ο στρατός να παίρνει όλη την εξουσία, να ανακοινώνεται απαγόρευση κυκλοφορίας και συγκεντρώσεων άνω των 5 ατόμων, τα Μέσα και ο Τύπος να τίθενται υπό αυστηρή λογοκρισία, ενοχλητικές ιστοσελίδες να χάνονται, διάφοροι ακτιβιστές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί να συλλαμβάνονται ή να καλούνται στα στρατόπεδα δια υπόθεσίν των...

("My friend was taken away by Thai soldiers yesterday...I don't know when that will happen to me, too"),

...κόσμος να εξαφανίζεται, να μην ξέρεις αν κρύβονται ή τους συνέλαβαν (ή τους σκότωσαν), τηλέφωνα να μην απαντάνε, φήμες να οργιάζουν, τα κανάλια να σβήνουν ένα–ένα και στη θέση τους να εμφανίζεται το σήμα της χούντας ("National Council for Peace and Order") με μουσική υπόκρουση στρατιωτικά εμβατήρια. Ό,τι ακριβώς αντίκρυσαν οι Ταϊλανδοί το απόγευμα της 22ας Μαΐου 2014 στις τηλεοράσεις τους:

Η δημοκρατία κλείνει για διακοπές, ραντεβού τον Σεπτέμβρη, κάποιον Σεπτέμβρη κάποιου έτους

 

Θέλω να σταθώ λίγο στο παραπάνω εμβατήριο, Νακ Πεντίν, ένα διαβόητο προπαγανδιστικό κομμάτι του 1975, εποχή που η τότε χούντα της Ταϊλάνδης πολεμούσε τους κομμουνιστές στις ζούγκλες των βουνών. Ο τίτλος σημαίνει Το Βάρος της Γης (αναφέρεται σε μια ιστορία του Βούδα, όπου ο προδότης Πρα Τεουατάτ επιχειρεί να σκοτώσει τον Φωτισμένο, όμως η γη δεν ανέχεται τέτοια ασέβεια επάνω της, ανοίγει και τον καταπίνει). Οι στίχοι, έμπλεοι βουδιστικής συμπόνοιας, λένε περίπου τα εξής, σε ελεύθερη μετάφραση: "Αυτοαποκαλούνται Ταϊλανδοί και δείχνουν Ταϊλανδοί, κατοικούνε στο χρυσό μας βασίλειο, όμως στην καρδιά τους έχουν το κακό, θέλουν να σκλαβώσουν τους Ταϊλανδούς, τους κλέβουν και παρασιτούν στον πλούτο τους – Βάρος της γης! Βάρος της γης! Άνθρωποι σαν κι αυτούς είναι βάρος της γης!"... δε μεταδίδω άλλο, το πιάσατε το νόημα. Το 1975, βάρος της γης ήταν τα μέλη του τότε ΚΚΤ και το εμβατήριο υπήρξε κομμάτι της προπαγάνδας μίσους που εξαπολύθηκε εναντίον τους – όπου ακόμα και σεβάσμιοι βουδιστές μοναχοί κήρυτταν ότι «δεν είναι αμαρτία να σκοτώνεις κομμουνιστές» – με αποτέλεσμα, ανάμεσα στ' άλλα, να ψηθούν ζωντανοί κάπου 3.000 κομμουνιστές μέσα στα Κόκκινα Βαρέλια. Το 2014, όπως δείχνουν τα πράγματα, βάρος της γης είναι όσοι ασκούν κριτική στη χούντα ή στη μοναρχία ή στον στρατό, ή δημοσιεύουν υλικό που μπορεί να διαταράξει τη δημόσια τάξη ή την εθνική ενότητα ή την εθνική ευτυχία, ή αγοράζουν μπλούζες που γράφουν PEACE PLEASE. Δηλαδή, η πλειοψηφία των Ταϊλανδών ("Αυτή τη φορά εχθρός μοιάζει να είναι η πλειονότητα του Ταϊλανδικού πληθυσμού").

Μια ακόμα επισήμανση: η λέξη κουαμσανγόπ που χρησιμοποιεί η χούντα για την ειρήνη («Διατήρηση της Ειρήνης στη Χώρα») σημαίνει γαλήνη, ηρεμία. Ειρήνη με την έννοια, «πέρασε η καταιγίδα και η νύχτα έγινε ειρηνική». Στα αγγλικά θα το απέδιδα tranquility, calm. Δηλαδή, έχουμε κανονικά το ησυχία – τάξις – ασφάλεια, απλώς σε λίγο πιο βουδιστική έκδοση.

Δεν είναι το Abbey Road των Beatles, είναι στρατιώτες στην Μπανγκόκ καθ'οδόν για τους διαδηλωτές


Ο Ταϊλανδός δικτάτορας, στρατηγός Παγιούτ. Όμως η καρδιά της χούντας, πίσω από τον Παγιούτ, είναι οι απόστρατοι στρατηγοί Πραουΐτ & Ανουπόνγκ, καθώς και ο αιώνιος, απέθαντος, πανταχού παρών στρατηγός Πρεμ – το πιο ισχυρό πρόσωπο στην Ταϊλάνδη

 

Η Ταϊλανδική Τροφική Αλυσίδα

Παρόλα αυτά υπάρχει ένα καθόλου ασήμαντο ποσοστό Ταϊλανδών που υποστηρίζει το πραξικόπημα – όπως και σε μας υπήρχε ένα καθόλου ασήμαντο ποσοστό κόσμου που υποστήριξε τον Παπαδόπουλο και τον Παττακό. Για παράδειγμα, δείτε εδώ ένα ζευγάρι νιόπαντρων Ταϊλανδών στην αναμνηστική γαμήλια φωτογραφία τους, εδώ ορισμένοι χαρούμενοι Ταϊλανδοί που αγαπάνε τους στρατιώτες, εδώ δυο αξιαγάπητες κυρίες που λατρεύουν τον στρατηγό Παγιούτ, κι εδώ: "Ταϊλανδοί υπέρ του πραξικοπήματος μου εξήγησαν πως η δημοκρατία σκοτώνει ενώ ο στρατός και η στρατιωτικές δικτατορίες δημιουργούν ειρηνικές και εύτακτες κοινότητες". Η πραξικοπηματική προπαγάνδα φροντίζει, φυσικά, να τα δείχνει όλα ρόδινα, ότι επιτέλους μπήκε τάξη στη χώρα, τώρα υπάρχει ηρεμία, ασφάλεια, οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι κ.λπ., όμως πράγματι ένα ποσοστό κόσμου επιχαίρει που οι στρατιώτες βγήκαν στους δρόμους. Πώς γίνεται αυτό; Εδώ πρέπει να βουτήξουμε στα βαθιά νερά του ταϊλανδικού κοινωνικού συμβολαίου:

 

Η Ταϊλανδική κοινωνία όπως δεν απεικονίζεται στα σχολικά βιβλία και στα τουριστικά φυλλάδια Το παραπάνω είναι ένα αντεργκράουντ σκίτσο αγνώστου καλλιτέχνη, το οποίο αν το δημοσιεύσεις στην Ταϊλάνδη, πας φυλακή και δεν ξαναβγαίνεις ποτέ:

- Το φάντασμα στην κορυφή είναι ο βασιλιάς που κρατά στα χέρια του το ηθικόμετρο. Εδώ και έξι δεκαετίες, ο αυταρχισμός, η εκμετάλλευση, η αντιδημοκρατικότητα, η κοινωνική ιεραρχία και η άτυπη αριστοκρατία της Ταϊλάνδης νομιμοποιείται πάνω σε μια ηθικόλογη ρητορική «καλών ανθρώπων»: δεν είμαστε όλοι ίσοι, κάποιοι είναι καλοί και χρηστοί, ενώ άλλοι είναι παλιάνθρωποι• το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα της χώρας πρέπει να προάγει τους «καλούς ανθρώπους», ενώ όταν αποτυγχάνει να το κάνει, η συμμορία της καλοσύνης οφείλει να δράσει αποφασιστικά• κριτής της καλοσύνης είναι το παλάτι και ο βασιλιάς, ο πιο καλός από τους καλούς, ένας ημίθεος και μελλοντικός Βούδας• το παλάτι και μόνο μπορεί να αναγνωρίζει τους «καλούς ανθρώπους», να τους επιβραβεύει, και να τους δίνει την άδεια να σώζουν τους Ταϊλανδούς από τον εαυτό τους.

Αυτό βασίζεται πάνω στην παραδοσιακή βουδιστική αντίληψη του δίκαιου ηγέτη που κυβερνά σύμφωνα με το ντάρμα. Επί δεκαετίες η πολιτική συζήτηση και κριτική στην Ταϊλάνδη παραμένει σε νηπιακό επίπεδο, διότι καίρια ερωτήματα που έχουν να κάνουν με ισχύ, χρήματα, λογοδοσία, δομές, ταξικότητα, διαφάνεια κ.λπ., απαντώνται με ηθικολογία και ρητορική «καλών ανθρώπων»: ένα ηθικιστικό είδος πολιτικής που εκτοπίζει μόνιμα ερωτήματα σχετικά με την εξουσία και τη κοινωνική δομή. Ονομάζω χιουμοριστικά αυτήν την ιδεολογία "το ηθικόμετρο". Μπορεί να έχετε διαβάσει κάπου για τον ρόλο της βασιλικής διαδοχής πίσω από το πρόσφατο πραξικόπημα στην Ταϊλάνδη (CNBC, Washington Post, Financial Review, Al Jazeera) και την αμύθητη περιουσία του παλατιού (κάπου $ 30 – 40 δισ.). Έχετε υπόψη όμως ότι το θέμα της διαδοχής δεν είναι μόνο η περιουσία• ένα άλλο σπουδαίο λάφυρο είναι η ημιθεϊκή αίγλη που περιβάλλει τον βασιλιά, το ηθικόμετρο που ανέφερα. Ο κάτοχός του, ή αυτός που ελέγχει τον κάτοχό του, ή που δρα στο όνομα του κατόχου, μπορεί να νομιμοποιήσει οποιαδήποτε εκτροπή, λεηλασία, πειρατεία και καταπίεση: π.χ. "η κάθαρση της Ταϊλάνδης για μια ηθικά καλύτερη κοινωνία". Για παράδειγμα, το Συνταγματικό Δικαστήριο (που στελεχώνεται από «καλούς ανθρώπους», διορισμένους από το παλάτι) βρήκε πρόφαση να καθαιρέσει από πρωθυπουργό την Γινγκ Λακ στις 7/5/2014 επειδή έκρινε ότι μια πολιτική της πράξη ήταν μεν νόμιμη αλλά «ανήθικη» ("Παρότι μια τέτοια κίνηση ήταν νόμιμη... έγινε πολύ γρήγορα και χωρίς ηθικές αρχές)• ένας από τους ανώτατους δικαστικούς (άνθρωπος του παλατιού, «καλός άνθρωπος») που συνέγραψε το τελευταίο σύνταγμα της χώρας δήλωσε το 2007 ότι οι εκλογές είναι κακές ("Όλοι γνωρίζουμε πως οι εκλογές είναι κάτι κακό"), κι ότι καλύτερα οι γερουσιαστές, αντί να ψηφίζονται, να επιλέγονται από τους δικαστικούς που έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη της Αυτού Μεγαλειότητος: ("Ακόμα και η ΑΜ ο Βασιλεύς περιβάλλει με εμπιστοσύνη τους δικαστές. Μπορεί κανείς να τους καταδικάσει;")• ένας άλλος ανώτατος δικαστικός (κι αυτός «καλός άνθρωπος», με τη βούλα του παλατιού) σχολίασε πρόσφατα: " Οι εκλογές δεν θα πρέπει να επιτραπεί να καθοδηγήσουν τη δημοκρατία" • όσο για τις «μεταρρυθμίσεις» που ανακοίνωσε η χούντα, αυτές έχουν στόχο να οδηγήσουν σε εκλογές η οποίες θα αναδείξουν μια «καλή και ηθική» κυβέρνηση, κάτι που σημαίνει μια ελεγχόμενη κυβέρνηση – όχι μια κυβέρνηση που εκφράζει τη βούληση της πλειοψηφίας, διότι ο κόσμος είναι ανώριμος και δεν ξέρει, ψηφίζει παλιανθρώπους.

- Ο δεινόσαυρος κατόπιν (η σαύρα είναι βρισιά στα ταϊλανδικά) συμβολίζει το κύκλωμα του παλατιού, τους συμβούλους, στρατηγούς, επιχειρηματίες, μεγαλοκτηματίες κ.λπ. που πλαισιώνουν κάθε μέλος της βασιλικής οικογένειας: την ελίτ της χώρας. Το παλάτι, δηλαδή, λειτουργεί ως κλαμπ για την αριστοκρατία της Ταϊλάνδης, και όλοι όσοι ανεβαίνουν την κοινωνική ή οικονομική ιεραρχία, φροντίζουν να δημιουργούν δεσμούς με το κλαμπ. Το γαλάζιο διαμάντι που κρατάει η σαύρα υπονοεί ένα εξευτελιστικό σκάνδαλο που έλαβε χώρα το 1989, έγινε αιτία να δολοφονηθεί κόσμος, και ανάγκασε τη Σαουδική Αραβία να διακόψει κάθε είδος σχέσης με την Ταϊλάνδη. Το σκάνδαλο γρήγορα πολιτικοποιήθηκε, καθότι κατέδειξε τη διαφθορά των ταϊλανδικών Αρχών σε όλο της το μεγαλείο. Η διαδεδομένη φήμη στην Ταϊλάνδη είναι ότι η βασίλισσα τελικά τσέπωσε το γαλάζιο διαμάντι ("αν πιστέψει κανείς τη φήμη για το ποιος στην Ταϊλάνδη έχει το γαλάζιο διαμάντι, ξέρει πως δεν πρόκειται ποτέ να ανακτηθεί")• ο λαϊκός χλευαστικός χαρακτηρισμός για τη βασίλισσα είναι «η γαλάζια φάλαινα» (το γαλάζιο είναι το χρώμα της βασίλισσας)• την 3η ημέρα του πραξικοπήματος, ένας διαδηλωτής, ντυμένος Άραβας, κρατούσε μια επιγραφή που έλεγε, "πού είναι το διαμάντι μου;".

Η πέτρα ενός κουτσομπολίστικου σκανδάλου κατέληξε πολιτικό σύμβολο για τη διαφθορά των Αρχών και την αρπακτική απληστία της παλατιανής ελίτ, που τα θέλει όλα δικά της και δεν παίζει το παιχνίδι με κανόνες. Και αν της πας κόντρα τότε, όπως τον κοσμηματοπώλη στο σκάνδαλο, θα σε δολοφονήσουν κι εσένα και τη γυναίκα σου (βιάζοντάς την πρώτα) και το παιδί σου (14 χρονών). Μπορούμε να πούμε ότι το γαλάζιο διαμάντι είναι το σύμβολο του αντιμοναρχισμού στη σύγχρονη Ταϊλάνδη: "Τα "κόκκινα πουκάμισα κορόιδευαν το βάρος της, το βάψιμό της και τις διαδόσεις σχετικά με την εμπλοκή της στην εξαφάνιση του Γαλάζιου Διαμαντιού... Κάποια σκίτσα παρουσίαζαν την βασίλισσα σαν μπλε φάλαινα που έκρυβε ένα κόσμημα στο στόμα της...".

- Ακολούθως είναι ο στρατός, ο οποίος ξεπουλά τη δημοκρατία (το σύμβολο που κρατά ο στρατιώτης στο δεξί χέρι και το δίνει στη σαύρα είναι το ταϊλανδικό σύμβολο της δημοκρατίας) παρεμβαίνοντας στην πολιτική για να προωθήσει τα συμφέροντα της ελίτ. Ο ταϊλανδικός στρατός, για τον οποίο εγκεφαλοπλένονται συστηματικά οι μαθητές στο σχολείο, ιστορικά έχει μηδαμινή συμβολή στην εθνική άμυνα. Ελάχιστες ήταν οι περιπτώσεις που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει ξένα στρατεύματα, π.χ. στον Β' Π.Π. πολέμησε τους Γιαπωνέζους επί λίγες ώρες μόνο (η χώρα στον Β' Π.Π. κατέληξε από τη μεριά του Άξονα• αν τυχόν έχετε διαβάσει κατά καιρούς ειδήσεις από την Ταϊλάνδη με περίεργες μόδες ναζιστικών συμβόλων και εικόνων να ξέρετε ότι αυτές πηγάζουν από τον παλιό ιδιότυπο ταϊλανδικό φασισμό που προσπάθησε να καλλιεργήσει ο δικτάτορας Πιμπούν αντιγράφοντας τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ• ακόμα και σήμερα, οι Ταϊλανδοί διδάσκονται μια μεροληπτική, διαστρεβλωτική ιστορία για τον Β' Π.Π. στα σχολεία τους). Ο στρατός πηγαίνει χέρι-χέρι με τη μοναρχία, τον θεσμό που συντηρεί την αριστοκρατική ιδεολογία των «καλών ανθρώπων», οι οποίοι είναι ανώτεροι από τις μάζες. Ο ένας έχει ανάγκη τον άλλον. Για παράδειγμα, τον Φεβρουάριο του 1993, ο ταϊλανδός βασιλιάς έκανε κήρυγμα σε μια ομάδα 8 προσωπικοτήτων τιμημένων με το Νόμπελ Ειρήνης (Ντέσμοντ Τούτου, Όσκαρ Αρίας, Δαλάι Λάμα κ.α.), που ζήτησαν τη βοήθειά του για τον αγώνα της Σου Τσι ενάντια στη βιρμανική χούντα. Ο μονάρχης τούς εξήγησε ότι η Σου Τσι είναι ένα ταραχοποιό στοιχείο και ότι οι στρατιωτικές κυβερνήσεις είναι καλές για τις αναπτυσσόμενες χώρες (από το The King Never Smiles, τη βιογραφία του Paul Handley για τον ταϊλανδό βασιλιά). Αυτή είναι η νοοτροπία της ελίτ.

- Ακολούθως είναι οι πολιτικοί, οι οποίοι είναι όλοι τους διεφθαρμένοι και φροντίζουν να έχουν καλές σχέσεις με την κορυφή της ταϊλανδικής τροφικής αλυσίδας, διοχετεύοντας τεράστια ποσά από τον κρατικό προϋπολογισμό στον στρατό και σε εξυπηρέτηση πάσης φύσεως συμφερόντων της ελίτ.

- Ακολούθως είναι η μεσαία τάξη της χώρας, το σημείο-κλειδί... Άνθρωποι με κολεγιακά και πανεπιστημιακά πτυχία, δουλειά γραφείου, ιδιωτική ή δημόσια ασφάλιση, καλό μισθό, που ζούνε σε άνετα διαμερίσματα κυρίως στην τερατούπολη της Μπανγκόκ, πηγαίνουν γυμναστήριο, διαβάζουν βιβλία, κάνουν γιόγκα και διαλογισμό, είναι σχετικά λευκόδερμοι, μιλάνε την επίσημη ταϊλανδική γλώσσα – όπως ακριβώς οι εκφωνητές στα δελτία ειδήσεων – και μια φορά τη βδομάδα βγαίνουν για φαγητό σε καλά εστιατόρια. Το πιο μορφωμένο κοινωνικό στρώμα.

Ο Μαξ Βέμπερ έβλεπε τη μεσαία τάξη ως παράγοντα ειρήνευσης και δημοκρατίας. Πράγματι, τη δεκαετία του ‘90 η ταϊλανδική μεσαία τάξη στήριξε την εκδημοκρατικοποίηση της χώρας και εναντιώθηκε στην ασυδοσία της ελίτ. Αυτό όμως άλλαξε μετά τη φριχτή ασιατική οικονομική κρίση, 1997-1998: "οι ισχυρότερες αντιδημοκρατικές φωνές στην Ταϊλάνδη είναι εκείνες από τους ψηφοφόρους της μεσαίας τάξης της Μπανγκόκ που έχουν αίσθηση της υψηλής τους κοινωνικής θέσης, και οι οποίοι απορρίπτουν την αρχή της πλειοψηφίας". Από την κρίση και μετά, η μεσαία τάξη μεταμορφώθηκε, άρχισε να προβάλλει με περηφάνεια την ανώτερη μόρφωσή της, ως παράγοντα που τη διαχωρίζει από τη μεγάλη μάζα του πληθυσμού, οπότε μοιραία ήρθε κοντά στην παλατιανή ελίτ. Το σημείο επαφής τους ήταν η αριστοκρατικότητα: είτε με την ιδεολογία του ηθικόμετρου και των «καλών ανθρώπων» είτε με την πεποίθηση ανωτερώτητας της μεσαίας τάξης - πάντως και οι δύο έφτασαν να βλέπουν πατερναλιστικά, απαξιωτικά τον απλό κόσμο. «Η μεσαία τάξη θέλει κι αυτή κάπου να διατάξει», τραγουδούσε πριν πολλά χρόνια ο Δήμος Μούτσης. Ή, όπως λένε πλέον ευθέως οι σπουδαγμένοι και βολεμένοι Ταϊλανδοί: δεν θέλουμε δημοκρατία διότι είμαστε εξυπνότεροι και ανώτεροι από την πλέμπα, η φωνή μας πρέπει να μετράει περισσότερο. "Χάρηκα όταν έμαθα τα νέα για το πραξικόπημα. Το ένοιωσα σαν νίκη μας... Δεν μπορούμε να κερδίσουμε δημοκρατικά. Το δοκιμάσαμε, και δεν λειτουργεί" λέει η κ. Τσαντσάγια που διαθέτει μεταπτυχιακό δίπλωμα.

Αυτός ο παράξενος γάμος υπήρξε δρόμος διπλής κατεύθυνσης. Η ελίτ έχει ισχύ, η μεσαία τάξη έχει αριθμούς. Αυτό που ζητά η ελίτ είναι η νομιμοποίηση των εκτροπών της, αυτό που ζητά η μεσαία τάξη είναι η θεσμοποίηση της ανισότητας: "ο σχεδιασμός μιας ελιτίστικης νέας τάξης που θα θεσμοποιεί την πολιτική ανισότητα προς όφελος της Μπανγκόκ και της μεσαίας τάξης της χώρας. Το ονομάζω χιουμοριστικά αυτό, Το Κίνημα του 29%, από ένα υπέροχο σατιρικό άρθρο στην ιστοσελίδα Not The Nation, που στηλιτεύει περίφημα την αριστοκρατική νοοτροπία της μεσαίας τάξης (η ιστοσελίδα είναι σατιρική, στο στυλ του The Onion, δεν είναι πραγματικές ειδήσεις αυτές που παρουσιάζει): "Είμαστε εδώ για να πάρουμε πίσω την χώρα από την πλειοψηφία... Ως το σημαντικότερο, πιο μορφωμένο και πιο πλούσιο 29% των Ταϊλανδών, δεν θα αναπαυτούμε παρά μόνο όταν έχουμε διασφαλίσει το δικαίωμά μας να κυβερνήσουμε σαν προνομιούχα μειοψηφία". Αυτό ακριβώς συμβαίνει στη σύγχρονη Ταϊλάνδη. Ο σωστός όρος είναι μάλλον εσωτερική αποικιοκρατία ή άτυπη αριστοκρατία: η αυταρχική επιβολή μιας μειονότητας πάνω στην πλειοψηφία, στο όνομα γενικών κι αόριστων μοραλισμών. Όπως σατιρίζει το Not The Nation: "Η Ταϊλάνδη χρειάζεται να κυβερνηθεί από καλούς άνδρες που σκέφτονται όλη τη χώρα και όχι τον εαυτό τους μόνο... και εμείς το 29% είμαστε εδώ για να εκπροσωπήσουμε τα συμφέροντα όλων, είτε τους αρέσει, είτε όχι".

 

- Στον πάτο της τροφικής αλυσίδας είναι... οι απλοί Ταϊλανδοί, δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Αγρότες κυρίως, αλλά και μικρομαγαζάτορες, πωλητές του δρόμου, εργάτες, τεχνίτες, υπάλληλοι, υπηρέτες κ.λπ., ζούνε κυρίως σε χωριά, μικρές επαρχιακές πόλεις και λαϊκές συνοικίες της Μπανγκόκ. Είναι περισσότερο σκουρόδερμοι, απόφοιτοι δημοτικού ή γυμνασίου, και μεριμνούν για τα γεράματά τους με το συνταξιοδοτικό πρόγραμμα του φτωχού: την ακατάσχετη παραγωγή παιδιών. Μιλάνε τη λαϊκή διάλεκτο ή τοπικές διαλέκτους, πάντως διαφοροποιούνται γλωσσικά από τη μεσαία τάξη, η οποία μιλά αυτό ακριβώς που μαθαίνουν οι μαθητές στο σχολείο. Διαφοροποιούνται και θρησκευτικά, επίσης. Ο μεσοταξικός βουδισμός είναι έντονα διανοούμενος, με έμφαση στον διαλογισμό, και με σειρά βιβλίων αυτοπραγμάτωσης, θετικής σκέψης κ.λπ., που πουλιούνται με το κιλό σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Χαρακτηριστικό ρητό του τρόπου με τον οποίο βλέπουν τον βουδισμό οι σπουδαγμένοι Ταϊλανδοί είναι: «ο βουδισμός δεν είναι θρησκεία αλλά επιστήμη, είναι μια σειρά τεχνικών κι ένας τρόπος ζωής όπου, αν τον ακολουθήσεις, θα επιτύχεις γαλήνη του νου και πραγμάτωση των δυνατοτήτων σου». Σούπερσταρ του μεσοταξικού βουδισμού είναι ο Ουατζιραμεντί, ένας νεαρός, γοητευτικός και φωτογενής επιχειρηματίας μοναχός, "δημοφιλής ανάμεσα στις μεσαίες τάξεις των κατοίκων της Μπανγκόκ", τα βιβλία του οποίου πουλιούνται σε αμέτρητα μπακάλικα της χώρας, φώτιση σε τιμή ευκαιρίας. Η παρουσία του στην TV είναι συνεχής, όπου προσφέρει τα εμπνευστικά ρητά του (π.χ. «δώσε πάντα τον καλύτερο εαυτό σου», «να αποφεύγεις τις συναναστροφές με αυτούς που δεν βλέπουν την αξία σου») σε κουτσομπολίστικες εκπομπές, talk show και τηλεπαιχνίδια. Μπορείτε να τον βρείτε στο facebook και στο Twitter, να διαβάσετε τα εμπνευστικά ρητά του και να αυτοπραγματωθείτε.

Αντίθετα, ο βουδισμός των αγροτών, εργατών, μικροκαταστηματαρχών κ.λπ. έχει κυρίως να κάνει με φυλαχτά, προσφορές στα πνεύματα, μαγικά τατουάζ, σαμάνους, αφιερώματα στους ναούς, μαντικές τεχνικές, προσκυνήματα κ.λπ., που φυσικά αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση από τους σοφιστικέ βουδιστές της μεσαίας τάξης («ο βουδισμός δεν είναι θρησκεία αλλά επιστήμη») ως μαγεία και δεισιδαιμονία. Ή ακόμα και με κάτι παραπάνω από περιφρόνηση... Το 2010, τις ημέρες που ο στρατός έπνιγε τις διαδηλώσεις των Κόκκινων στο αίμα, ο σούπερσταρ Ουατζιραμεντί σχολίαζε στο Twitter: «Το να σκοτώνεις τον χρόνο σου είναι μεγαλύτερη αμαρτία από το να σκοτώνεις ανθρώπους», ένα ρητό που έγινε πολύ δημοφιλές στους οπαδούς του. Πρόκειται για τη σύγχρονη, λίγο πιο σοφιστικέ εκδοχή του παλιότερου «δεν είναι αμαρτία να σκοτώνεις κομμουνιστές».

 

Κεϊνσιανισμός

Μόνο μία φορά στη σύγχρονη Ταϊλάνδη αυτή η παραδοσιακή τροφική αλυσίδα ταρακουνήθηκε: την πενταετία του Τάκσιν 2001 – 2006, με τα μέτρα στήριξης που πήρε για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα (π.χ. σύστημα υγείας, υποτροφίες σε παιδιά από οικογένειες χαμηλών εισοδημάτων, πάγωμα χρεών για τους μικροαγρότες, οικονομική ενίσχυση και προγράμματα ανάπτυξης σε χιλιάδες χωριά κ.α.). Εύκολα μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τον Τάκσιν – όλα σχεδόν τα άρθρα για την Ταϊλάνδη στον διεθνή Τύπο έχουν εκτεταμένη αναφορά σε αυτόν. Πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, ένας πρωθυπουργός πήρε τεράστια κονδύλια από την Μπανγκόκ και τον στρατό, και τα διοχέτευσε στην επαρχία και στα χωριά• πρώτη φορά επίσης απορρίφθηκε η ελιτίστικη, ιεραρχική («νεοφιλελεύθερη») φιλοσοφία για την οικονομία και την ανάπτυξη, και υιοθετήθηκε η εντελώς αντίθετη οπτική. Ένας όρος γι' αυτήν είναι ο κεϊνσιανισμός. Νομίζω ότι είναι σωστός όρος, θα συμφωνούσε και ο ίδιος ο Keynes, αν με αυτόν εννοούμε την αντίληψη για την οικονομία που βασίζεται στο: στήριξε τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και μην αφήνεις τεράστια κομμάτια του πληθυσμού στο «δεν ξέρω τι μου ξημερώνει». Μην παραβλέπετε το φαινόμενο Τάκσιν και μην το προσπερνάτε στα γρήγορα. Ήταν ιστορικό αυτό που έκανε. Ο ίδιος ήταν ηθικός ογκόλιθος; Όχι. Ήταν λαϊκός ήρωας; Όχι. Ήταν φιλόδοξος κι αυταρχικός; Ναι, πολύ, θέλησε να κάνει την Ταϊλάνδη Τακσινλάνδη. Ήταν και εγκληματικός; Ναι, έκανε και εγκλήματα. Έβγαλε κόσμο από τη φτώχεια;...

Ναι, πολλά εκατομμύρια. Ουσιαστικά, δημιούργησε μια καινούργια μεσαία τάξη από πρώην φτωχούς και πάμφτωχους. Άνθρωποι που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, απέκτησαν μια ζωή χάρη στον Τάκσιν: "Βλέπουμε μια τεράστια κατώτερη μεσαία τάξη στην Ταϊλάνδη που πιστεύει στις εκλογές και μπορεί να πραγματώσει τις επιδιώξεις της μέσω των εκλογών. Αυτή είναι μάλλον η καλύτερη σύνοψη του ταϊλανδικού δράματος. Η ανώτερη μεσαία τάξη – σπουδαγμένη, κατεστημένη, κληρονομική (παιδιά καλών οικογενειών που σπουδάζουν και βρίσκουν καλές καριέρες), πρωτευουσιάνικη και αντιδημοκρατική – σε πόλεμο με τους πρώην φτωχούς και πάμφτωχους που ωφελήθηκαν από τα μέτρα του Τάκσιν, την καινούργια μεσαία τάξη.

Ακούστε λίγο τη φωνή αυτής της καινούργιας μεσαίας τάξης: ο Καμ Τονγκ είναι ένας ρακοσυλλέκτης στην Μπανγκόκ. Γυρνάει τους δρόμους με το καρότσι του και μαζεύει ανακυκλώσιμα σκουπίδια, έχει προφανώς κάποια μικρή αποθήκη που τα συγκεντρώνει και τα πουλά σε μεγάλες αποθήκες που θα τα προωθήσουν στα εργοστάσια ανακύκλωσης. Δεν είναι κακή δουλειά. Βγάζει τον μήνα γύρω στα $500, σίγουρα με 10ωρη εργασία την ημέρα (για σύγκριση: στην Ταϊλάνδη, ένας πρωτοδιοριζόμενος ακαδημαϊκός με PhD παίρνει μισθό περίπου $750, ένας δάσκαλος $400, ένας τυπικός ρεσεψιονίστ $300, ένας εργάτης σε εργοστάσιο γύρω στα $200, με τις υπερωρίες $250). Για τα δεδομένα της Ταϊλάνδης, $500 τον μήνα είναι χρήματα με τα οποία μπορείς να ζεις με μια κάποια στοιχειώδη άνεση, να στέλνεις λίγα χρήματα στους γονείς στο χωριό, να βάζεις κάτι στην άκρη ώστε σε μερικά χρόνια να ξεκινήσεις κάτι μεγαλύτερο, καθώς και να ελπίζεις βάσιμα ότι θα σε κοιτάξουν κάποιες γυναίκες με ανάλογο μισθό ώστε να ανοίξετε σπιτικό και να κάνετε μια καλή οικογένεια με λίγα παιδιά. Ο Καμ Τονγκ προέρχεται από ένα χωριουδάκι στο ΒΑ τμήμα της χώρας – Ισάν, το πολύ φτωχό μέρος της Ταϊλάνδης, εκεί που δεν πάνε οι περισσότεροι τουρίστες – είναι σκουρόδερμος και σίγουρα μιλά λαοτιανά, τη διάλεκτο του Λάος, δηλαδή «χωριάτικα», «βλάχικα» για τους καθωσπρέπει πρωτευουσιάνους της Μπανγκόκ. Στις 17 Ιανουαρίου 2014 έτυχε να πέσει πάνω στους μπράβους του Σουτέπ. Τους δήλωσε στα ίσια ότι είναι Κόκκινος, δεν το αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να φάει το ξύλο της ζωής του. Τον βασάνιζαν επί ώρες, αναρωτήθηκαν μήπως πρέπει να τον σκοτώσουν, και του πήραν ό,τι είχε επάνω του. Ο ίδιος λιποθύμησε πολλές φορές και τελικά κατέληξε στο νοσοκομείο.

Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να δηλώνει ευθέως την πολιτική του ταυτότητα μπροστά σε αγριεμένους μπράβους, αν και ξέρει ότι θα το πληρώσει; Ο Καμ Τονγκ στα νιάτα του ήταν χωρικός και αγρότης – ένας από τους αμέτρητους μικροαγρότες της Ταϊλάνδης με ένα ρυζοχώραφο λίγων στρεμμάτων. Φανταστείτε ένα μικρό χωριό 500 ανθρώπων, οικογένειες με 5 και 10 παιδιά, ρύζι που μεταφέρεται με νεροβούβαλους, ξύπνημα στις 5:00 το πρωί, ύπνος στις 21:00 το βράδυ, και όλη μέρα δουλειά. Η κούραση είναι μόνιμη, καθώς και η αβεβαιότητα για το μέλλον, κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει οπότε κανείς δεν σκέφτεται μακροπρόθεσμα ούτε προγραμματίζει φιλόδοξα. Το καθημερινό φαγητό είναι ρύζι με λαχανικά, και συμπληρώνεται με κάποιο φρούτο από τοπικά δέντρα, πού και πού κανένα αυγό ή λίγο κρέας, ίσως και ψάρια από το τοπικό ποτάμι (ή το ρυάκι της αποχέτευσης)• μόνο όταν έρχεται η εποχή των μουσώνων και πλημμυρίζουν τα ρυζοχώραφα, το φαγητό μπορεί να συμπληρωθεί με άφθονα ψάρια, καβούρια και χέλια. Όλοι οι χωρικοί είναι απόφοιτοι δημοτικού, το πολύ γυμνασίου. Κάποιος αδερφός σίγουρα έχει σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό ή πέθανε από ναρκωτικά ή από κάποια αρρώστια ή είναι αλκοολικός• κάποια αδερφή σίγουρα έφυγε σε μεγάλη πόλη, να βρει έναν ευκατάστατο γαμπρό και να καλοπαντρευτεί. Τα σόγια είναι πολύ δεμένα και όλα τα παιδιά φροντίζουν τους γονείς, οι οποίοι στα γεράματα δεν έχουν ούτε σύνταξη ούτε άλλη πηγή εισοδήματος. Η τυπική αυτή ιστορία περιγράφει, λιγότερο ή περισσότερο, τα εκατομμύρια των μικροαγροτών και χωρικών της Ταϊλάνδης (δηλαδή, την πλειοψηφία του πληθυσμού). Ο Καμ Τονγκ πρώτη φορά στη ζωή του μπόρεσε και πήρε ανάσα με τα μέτρα του Τάκσιν:

"Νοιώθει κάποιος ασφαλής εξαιτίας του σχεδίου για καθολική παροχή υγείας, που ξεκίνησε ο Τάκσιν. Πίσω στο χωριό του... χρησιμοποίησε πόρους από το Ταμείο του Χωριού (ένα πρόγραμμα ενίσχυσης της μικρής επιχειρηματικότητας των χωρικών) για να υποστηρίξει την καλλιέργεια ρυζιού του, μια πολιτική που και αυτή ο Τάκσιν την ξεκίνησε". Τώρα οργάνωσε αυτή τη δουλειά του ρακοσυλλέκτη, που δεν είναι κακή για τα δεδομένα της Ταϊλάνδης, το εισόδημά του είναι αρκετά πάνω από τον μέσο όρο. Κατέβηκε στην Μπανγκόκ, κάτι που σημαίνει ότι φρόντισε τους γονείς και την οικογένειά του, προφανώς τους άφησε τα ρυζοχώραφα ώστε να έχουν κάποιο εισόδημα, και σίγουρα τους στέλνει χρήματα τακτικά. Βέβαια, δεν έχει κοινωνικό κύρος, ως ρακοσυλλέκτης και αμόρφωτος. Είναι συνηθισμένος στον χλευασμό από τους καθωσπρέπει πρωτευουσιάνους λόγω της καταγωγής του και της διαλέκτου που μιλά. Αισθάνεται όμως περισσότερη ασφάλεια και μπορεί να προγραμματίσει τη ζωή του, να κάνει σχέδια για το μέλλον. Και φυσικά πολιτικοποιήθηκε. Όταν βίωσε ότι η ψήφος του μπορεί να έχει επιπτώσεις στη ζωή του, άρχισε να ενδιαφέρεται για την πολιτική: "Στο παρελθόν δεν τον πολυενδιέφεραν οι εθνικές εκλογές... Άλλαξε γνώμη την εποχή του Τάκσιν. Ενδιαφέρεται πια για τις εκλογές. Ιδιαίτερα μετά το πραξικόπημα του 2006, πήγαινε ακόμα πιο αποφασιστικά α ψηφίσει, όσο και να του κόστιζε να ταξιδέψει πίσω στο χωριό του ή να χάσει από το μεροκάματό του"..

Υπάρχει επίσης κι ένας άλλος εξίσου σημαντικός παράγοντας, ο σεβασμός: "Ο Τάκσιν είναι ο πρώτος πολιτικός που πραγματικά σεβάστηκε τους ανθρώπους του Ισάν", όπως λέει κι ο Καμ Τονγκ. Ο Τάκσιν ήταν ο πρώτος πολιτικός στην ιστορία της Ταϊλάνδης που απευθυνόταν στον κόσμο στη λαϊκή διάλεκτο, έτσι ακριβώς όπως μιλά το 95% του κόσμου στο 95% των περιστάσεων, όχι στην επίσημη γλώσσα της χώρας, όπως προσπαθούν να μιλάνε οι απόφοιτοι πανεπιστημίου. Δεν είναι αθώο το γλωσσικό ζήτημα στην Ταϊλάνδη, είναι πολιτικοποιημένο, όπως ήταν παλιά σε μας η δημοτική και η καθαρεύουσα. Κάθε Σάββατο απόγευμα, ο Τάκσιν ήταν στο κρατικό ραδιόφωνο και απευθυνόταν στον κόσμο, μιλούσε για την πολιτική του, τους στόχους του, τα οράματά του, όλα. Πολλοί φτωχοί, που ποτέ προηγουμένως δεν είχαν ασχοληθεί με την πολιτική, άρχισαν να ακούνε με ενδιαφέρον τον πρωθυπουργό στο ραδιόφωνο, στη διάλεκτο ακριβώς που μιλούσαν οι ίδιοι, και να περιμένουν με αγωνία τη σαββατιάτικη εκπομπή του. Εκατομμύρια Ταϊλανδοί ένιωσαν για πρώτη φορά με τον Τάκσιν ότι είναι ισότιμοι πολίτες της χώρας: "Για τις κοινωνικές ομάδες που [ο Τάκσιν] έχει κινητοποιήσει, ο στόχος είναι η αναδιανομή του πλούτου και της εξουσίας από τις ελίτ στις μάζες και - εξίσου σημαντικό - η απόσπαση σεβασμού σε ανθρώπους που χλευάζονται σαν χωριάτες ή "βουβάλια"... [Το κίνημα των Κόκκινων / Red Shirts] έχει γίνει το όχημα για να αποκτήσουν οι περιθωριοποιημένες τάξεις πλήρη πολιτικά δικαιώματα..." Συγκρίνετέ το αυτό με την αντίληψη της ελίτ, που βλέπει τους επαρχιώτες ως Ταϊλανδούς 2ης κατηγορίας, κατάλληλους μόνο για να υπηρετούν τους πρωτευουσιάνους: "Οι άνθρωποι στα βορειοανατολικά είναι υπαλληλοι των ανθρώπων της Μπαγκόκ, δήλωσε ο Τσαρέν Κανταουόνγκ: 'Οι υπηρέτες μου ε΄θιναι από τα βορειοανατολικά, οι υπάλληλοι πρατηρίων βενζίνης στην Μπανγκόκ είναι από τα βορειοανατολικά".

Αυτό λοιπόν υπήρξε ο Τάκσιν. Όχι λαϊκός ήρωας, αλλά ένας έξυπνος επιχειρηματίας που προσφέρε αυτό ακριβώς που ο κόσμος ζητούσε. Δεν με χαλάει καθόλου. Αν το θέλετε από μια άλλη άποψη, αυτή είναι η αξία της δημοκρατίας: αναγκάζει ακόμα και τους καρχαρίες – όπως αναντίρρητα υπήρξε ο Τάκσιν – να νοιάζονται για τον απλό κόσμο. Κι αυτή είναι η ουσία του ταϊλανδικού δράματος: ένας ιδιότυπος ταξικός πόλεμος, με στοιχεία αντι-αποικιοκρατικής εξέγερσης, ανάμεσα στην κατεστημένη μεσαία τάξη και στους πρώην φτωχούς και πάμφτωχους της χώρας. Στον ρόλο των αποικιστών, φυσικά, θα πρέπει να δούμε τους «καλούς ανθρώπους» της Μπανγκόκ.

 

Η Μεσαία Τάξη Θέλει κι Αυτή Κάπου να Διατάξει

Όλα τα παραπάνω μπορεί να έχουν αξία για όποιον θέλει να κατανοήσει το δράμα της Ταϊλάνδης. Το θέμα όμως έχει κι άλλο ένα ενδιαφέρον σημείο, ίσως να προσφέρει μια ματιά από το μέλλον της Ελλάδας και της Ευρώπης. Διότι η Ταϊλάνδη πρωτοπορεί, πέρασε τη φριχτή ασιατική κρίση το 1997-1998, όπου η ελιτίστικη («νεοφιλελεύθερη») αντίληψη για την οικονομία και την ανάπτυξη κατάρρευσε παταγωδώς, οι τοπικοί σοφοί κατάπιαν τη γλώσσα τους, και ο κόσμος ζήτησε κεϊνσιανά μέτρα, στήριξη των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων ("Οι εκλογές του 2001 ήταν οι πιο ανοιχτές και οι λιγότερο νόθες εκλογές που έγιναν ποτέ στην Ταϊλάνδη και οδήγησαν σε μαζική απόρριψη της νεοφιλελεύθερης παρέμβασης του ΔΝΤ")

Η Ευρώπη περνάει τώρα αυτό που η Ταϊλάνδη πέρασε πριν 15 χρόνια. Οι Ευρωπαίοι θα στραφούν κι αυτοί στον κεηνσιανισμό, την αντι–ΔΝΤ αντίληψη για την οικονομία και την ανάπτυξη. Αν το δράμα της Ταϊλάνδης έχει κάποιο νόημα και για την μελλοντική ευρωπαϊκή εμπειρία, αυτό έγκειται στο ότι κάποια στιγμή και οι ευρωπαϊκές ελίτ θα αναγκαστούν να προσεταιρισθούν τη μεσαία τάξη. Τον σπουδαγμένο, καλλιεργημένο, γυμναζόμενο, ασφαλισμένο κόσμο, που ακούει ροκ, τζαζ και κλασική μουσική, έχει διαβάσει βιβλία, φοράει τζην και αγοράζει κάρτες της UNICEF. Οπότε θα δημιουργηθεί και στην Ευρώπη ένα Κίνημα του 29%, σε πόλεμο με το υπόλοιπο 71%. Και η μεσαία τάξη, από παράγοντας δημοκρατίας, θα μεταμορφωθεί σε παράγοντα αυταρχισμού ή εκτροπής. Διότι θα θελήσει να διατηρήσει τα άνετα διαμερίσματά της, τους ικανοποιητικούς της μισθούς και το κοινωνικό της στάτους από την απειλή των φτωχώτερων, που θα απαιτήσουν περισσότερο σεβασμό και μεγαλύτερο μερίδιο από την πίτα• η μεσαία τάξη θα τα δει αυτά ως «η άπληστη, τεμπέλικη, αμόρφωτη πλέμπα, που δεν καταλαβαίνει», και θα τα αντιμετωπίσει αναπτύσσοντας πατερναλιστικές / ελιτίστικες / αριστοκρατικές νοοτροπίες. «Η μεσαία τάξη θέλει κι αυτή κάπου να διατάξει». Το πιο καλλιεργημένο κοινωνικό στρώμα θα προσφέρει νομιμοποίηση σε εκτροπές, αυταρχισμούς και πειρατείες (ή δεν θα ενοχληθεί πολύ από αυτά), θα ζητήσει λιγότερη δημοκρατία αντί για περισσότερη. Όπως ακριβώς στην Ταϊλάνδη, η δημοκρατία θα εξισωθεί με τον λαϊκισμό στη συνείδηση της μεσαίας τάξης, και ο κεϊνσιανισμός ή το κοινωνικό κράτος με τη σπατάλη κρατικών χρημάτων. Ίσως η μεσαία τάξη δει ακόμα και τους στρατιώτες (ή τους ΧΑτες) στον δρόμο ως σεκιουριτάδες που προστατεύουν το ευ ζην και το κοινωνικό της στάτους από τις ορδές των άξεστων βαρβάρων, φτωχών και νεόπτωχων: το βάρος της γης.

Το πότε και πώς θα γίνει αυτό, δεν μπορώ να το ξέρω. Θα εξαρτηθεί από τις συγκυρίες και τις κατά τόπους συνθήκες. Ίσως μέσω μιας ανώδυνης, ντεκαφεϊνέ κεντροαριστεράς, που θα συσπειρώσει τους «υπεύθυνους» έναντι των «ανώριμων». Ίσως μέσω ενός «σοβαρού» εθνικισμού (όπως νομίζω ότι ήδη γίνεται στην Ουγγαρία), αφήνοντας τον μπρουτάλ ΧΑτικο εθνικισμό για τη βρώμικη δουλειά των δρόμων. Ίσως μέσω Ποταμιών, δηλαδή απολίτικων πολιτικών κομμάτων, που ποντάρουν περισσότερο στην αισθητική παρά στην πολιτική, με στρωμένη ρητορική χωρίς περιεχόμενο, θέσεις κλισέ και συνθήματα χωρίς αντίκρυσμα – σαν τα εμπνευστικά ρητά του Ουατζιραμεντί – που θα μαγνητίσουν τη μεσαία τάξη σε μια γενική κι αόριστη ηθικολογία αξιοσύνης, εξωσυστημικότητας, μετα-ιδεολογικής φρεσκάδας και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Ίσως, ίσως... Πάντως, αν η επισήμανσή μου έχει κάποιο νόημα, τότε στο μέλλον ακόμα και η δημοκρατία θα φτάσει να είναι επαναστατική («λαϊκισμός»)• ακόμα και ο κε:iνσιανισμός θα φτάσει να είναι επαναστατικός («σπατάλη κρατικών χρημάτων»). Όπου φτωχός κι η μοίρα του, λένε, και οι ευρωπαϊκές ελίτ θα φροντίσουν ώστε να παραμείνεις φτωχός εις το διηνεκές• κι αν κάτι σε βοηθήσει να βγεις από τη φτώχεια, τότε αυτό θα κατασυκοφαντηθεί και θα πολεμηθεί. Και επειδή οι ελίτ δεν μπορούν να το κάνουν μόνες τους, χρειάζονται αριθμούς, θα φτάσουμε στο μέλλον να βλέπουμε όλο και περισσότερους σοβαρούς, καλλιεργημένους, σκεπτόμενους ανθρώπους, με καλούς μισθούς και δουλειά γραφείου, να εκφράζονται απαξιωτικά για την πλειοψηφία του πληθυσμού, και να βλέπουν ως μικρότερο κακό την αρπακτικότητα και αναλγησία των ισχυρών. Μέχρι να γίνει και στην Ευρώπη ένας παράξενος γάμος, να παντρευτούν οι σαύρες με το Κίνημα του 29%, πάνω στη βάση ενός ηθικόμετρου. Από το facebook του N. N. Taleb:

Η εμπειρία μου από την Λατινική Αμερική, την Ινδία, τον Περσικό Κόλπο: συναντάς κάποιον που μοιάζει πολύ καλός, σκεπτόμενος, σοφιστικέ, διαβασμένος (διαβάζει π.χ. Καλβίνο)... και τον βλέπεις μετά να συμπεριφέρεται σε σερβιτόρους και οδηγούς με τρόπο ώστε να τους απογυμνώνει επίτηδες από την ανθρώπινή τους υπόσταση, σαν να ήταν ένα άλλο είδος όντων που δεν είναι δυνατόν να αξίζουν τον σεβασμό. Αυτοί τείνουν να επισωρεύουν ην ύβρη πάνω στην πληγή των μη-εχόντων"

Επίλογος

Όποιοι ενδιαφέρονται για το δράμα της Ταϊλάνδης, αξίζει να παρακολουθούν στο ίντερνετ:

(1) Andrew MacGregor Marshal στο facebook (αγγλικά, κυρίως, και ταϊλανδικά):

(2) Andrew MacGregor Marshal στο Twitter (αγγλικά, κυρίως, και ταϊλανδικά):

Εξαιρετικός και καλά δικτυωμένος δημοσιογράφος, που ξέρει την κατάσταση στη χώρα (μιλά και τη γλώσσα). Βρίσκεται εκτός Ταϊλάνδης, οπότε μπορεί να γράφει χωρίς αυτολογοκρισία και χωρίς να φοβάται (πολύ) για τη ζωή του.

(3) Η Ταϊλανδική χούντα ("National Council for Peace and Order") στο facebook (ταϊλανδικά):

(4) Η ταϊλανδική χούντα στο Twitter (ταϊλανδικά):

Στείλτε τους την αγάπη σας.

(5) Ο Παουΐτ (Pravit Rojanaphruk) είναι από τους γνωστότερους δημοσιογράφους της χώρας, πολύ κριτικός για τη χούντα και για τους Κίτρινους, άνθρωπος με αρχές. Είχε το θάρρος να αψηφίσει τη λογοκρισία και να δημοσιεύσει κριτικά άρθρα ακόμα και μετά το πραξικόπημα. Φυσικά, η χούντα τον κάλεσε για συστάσεις στις 25/5 και τον κράτησε για μια βδομάδα. Ο λογαριασμός του στο Twitter (αγγλικά και ταϊλανδικά) - στο facebook (αγγλικά και ταϊλανδικά):

(6) Ο Bangkok Pundit είναι ένας πανέξυπνος, παλιός και καλά πληροφορημένος δημοσιογράφος, που πάντα ό,τι γράφει είναι ελεγμένο και διασταυρωμένο. Επίσης είναι και τέρας ψυχραιμίας, ξέρει να μην παρασέρνεται ούτε από τον ενθουσιασμό ούτε από την πικρία του – κάτι πολύτιμο σε τόσο φορτισμένες καταστάσεις όσο οι τωρινές. Μπορείτε να τον εμπιστεύεστε. Αρθρογραφεί στο μπλογκ του Asia Correspondent. O λογαριασμός του στο Twitter (αγγλικά):

(7) Ο Τάκσιν στο Twitter (ταϊλανδικά):

(8) Περισσότερο όμως μπορείτε να βρείτε τον Τάκσιν μέσω του δικηγόρου του, Robert Amsterdam (αγγλικά):

(9) Η καλύτερη και λιγότερο αυτολογοκριμένη πηγή πληροφόρησης για τα γεγονότα στην Ταϊλάνδη είναι το αγγλικό Prachatai:

(10) Όποιος χρειάζεται μια σύνοψη για την ταϊλανδική πολιτική κρίση, από τον Οκτώβριο 2013 μέχρι σήμερα, μπορεί να τη βρει εδώ (Asian Human Rights Commission)

(11) Τέλος, σε μια πιο χιουμοριστική νότα, υπάρχει η σατιρική ιστοσελίδα Not The Nation (αγγλικά), στο στυλ του The Onion, καθώς και ο λογαριασμός LuangJae στο facebook (ταϊλανδικά), που σαρκάζει τον Ουατζιραμεντί. Δεν θα καταλάβετε τη γλώσσα, μπορείτε όμως να χαζεύετε τις αστείες φωτοσοπιές που δημοσιεύει.

 

 


Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Ο κοπανατζής Κ. Μητσοτάκης

Είναι τουλάχιστον παράξενο το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός της χώρας την κοπάνησε εχθές γρήγορα - γρήγορα από τη Βουλή προκειμένου να αποφύγει διάλογο πάνω στα εθνικά θέματα. Και όχι μόνο αυτό.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο