Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ένα βιβλίο για τη Μαρία Καραγιώργη.....γιατί το όνειρο δεν έσβησε

Μπορεί μια ζωή τόσο γεμάτη όσο αυτή της Μαρίας Καραγιώργη να χωρέσει σε ένα βιβλίο; "Ένα βιβλίο μπορεί να σταθεί αφορμή για να μη σβήσουν από τη μνήμη μας εμβληματικές προσωπικότητες, όπως ήταν η Μαρία Καραγιώργη...

Μπορεί μια ζωή τόσο γεμάτη όσο αυτή της Μαρίας Καραγιώργη να χωρέσει σε ένα βιβλίο; "Ένα βιβλίο μπορεί να σταθεί αφορμή για να μη σβήσουν από τη μνήμη μας εμβληματικές προσωπικότητες, όπως ήταν η Μαρία Καραγιώργη. Ειδικά στις μέρες μας, που το αυτονόητο έχει παραμεριστεί", λέει η Κατερίνα Ζωϊτοπούλου - Μαυροκεφαλίδου, συγγραφέας βιβλίου Μαρία Καραγιώργη: το όνειρο δεν έσβησε... (εκδ. Παρασκήνιο), το οποίο διατρέχει τη ζωή και τους αγώνες της, αποτυπώνει το πάθος της για ελευθερία και δικαιοσύνη, τον άσβεστο ώς το τέλος έρωτά της με τον Κώστα Καραγιώργη (Γυφτοδήμο).

Στις σελίδες του, η διαδρομή αυτής της σπουδαίας αγωνίστριας της Αριστεράς ξετυλίγεται σε παραλληλία με τα γεγονότα και τα πρόσωπα που βρέθηκαν στη δίνη της σύγχρονης ελληνικής περιπέτειας, αντλώντας αποσπάσματα από τα τέσσερα βιβλία της ίδιας της Καραγιώργη.

Η Κατερίνα Ζωιτοπούλου - Μαυροκεφαλίδου έκανε ένα ενδιαφέρον "κολαζ" από τα γραφόμενα της αγωνίστριας, ξεκινώντας από το Μέχρι την Απόδραση, που αφηγείται τα παιδικά και φοιτητικά της χρόνια μέχρι την Κατοχή, και συνεχίζοντας με το Από μια σπίθα ξεκίνησε που περιλαμβάνει τη ζωή της καπετάνισσας, πλέον, της αντάρτισσας στη Θεσσαλία, μέχρι και τα Δεκεμβριανά, για να φτάσει στα δύο τελευταία, τα Περιμένοντας την Ειρήνη και Περιμένοντας τη Δημοκρατία, στα οποία τη συναντάμε στα δύσκολα χρόνια από τον Εμφύλιο μέχρι και μετά τη Μεταπολίτευση.

Ο εγκλεισμός της στα στρατόπεδα της Χίου, στο Τρίκερι και τη Μακρόνησο, οι φυλακές Αβέρωφ, τα πέτρινα χρόνια και ο θάνατος του Καραγιώργη, η κομματική απομόνωση, η "δήθεν" αποκατάσταση Καραγιώργη, τα κινήματα ειρήνης και η κοινοβουλευτική της δράση, τα χρόνια της χούντας, οι φυλακίσεις σε Αλικαρνασσό, Λέρο, Ωρωπό, αλλά και τα ήσυχα χρόνια, αρχικά στη Σουηδία με τα παιδιά και τα εγγόνια της και μετά πίσω στην Αθήνα και στο χωριό της, τις Μηλιές του Πηλίου, όπου και αναπαύεται εδώ και έναν χρόνο, ξετυλίγονται ανάγλυφα.

"Ήταν σαν χρέος αγάπης αυτό το βιβλίο για μένα", μας λέει η Κατερίνα Ζωιτοπούλου - Μαυροκεφαλίδου. "Εκτός από τα σημαντικά κομμάτια της ζωής της Μαρίας Καραγιώργη, που φαίνονται άλλωστε από τα αποσπάσματα που πήρα από τα βιβλία της, εκτός από τις διαδρομές της στον αγώνα και τον πολιτικό στίβο, ήθελα να μιλήσω λίγο και για τον τρόπο που με καθόρισε. Η Μαρία υπήρξε ό,τι καλύτερο συνάντησα στη ζωή μου. Ένας δικός μου άνθρωπος, ένας δικός μου μύθος".

Η Μαρία Καραγιώργη, παρ' ότι έγραψε τέσσερα βιβλία, σε διάστημα 20 χρόνων, από το 1978 που τελείωσε το χειρόγραφο του Μέχρι την Απόδραση μέχρι το Περιμένοντας τη Δημοκρατία το 2007, στην ουσία δυσκολευόταν πολύ να μιλάει για όλα αυτά που έζησε, ειδικά για τις εσωκομματικές διενέξεις και τις διώξεις της από τους συντρόφους της. "Ένας κομμουνιστής δεν έχει ή δεν πρέπει να έχει ιδιωτική ζωή. Η ζωή του είναι το κόμμα" έλεγε συχνά η ίδια, όπως μας θυμίζει η Κατερίνα Ζωιτοπούλου - Μαυροκεφαλίδου. "Ήταν βαθιά κομμουνίστρια μέχρι το τέλος της. Όταν ξαναμπήκε στην ΕΔΑ μετά τον θάνατο του Καραγιώργη και άρχισε πάλι τον αγώνα, πολλοί την ρωτούσαν 'πώς αγωνίζεσαι μ' αυτούς που σκοτώσαν τον άντρα σου'. Εκείνη απαντούσε 'αυτά θα τα ξεκαθαρίσουμε όταν βγούμε από τη σκλαβιά της Δεξιάς, τώρα πρέπει να αγωνιστούμε'. Βέβαια, το ξεκαθάρισμα δεν έγινε ποτέ. Αυτή την πίκρα την κουβαλούσε μέχρι το τέλος η Μαρία", λέει η συγγραφέας.

Η Μαρία Καραγιώργη ήταν η επιτομή της μαχήτριας. Στους αγώνες της Αριστεράς για την ελευθερία και τη δημοκρατία, αλλά και στον αγώνα του ανθρώπου για την ίδια τη ζωή. "Θυμάμαι μετά την αρρώστια της με πόσο πείσμα επέμενε να διαβάζει βιβλία και εφημερίδες, με μεγεθυντικό φακό και ειδικό φωτισμό. Και να γράφει με ειδικό μαλακό μολύβι. Ο καρκίνος δεν την πτόησε, τον πολέμησε με δύναμη και στην ουσία τον νίκησε. Δεν την έβαλε κάτω, συνέχισε τη ζωή της, κουτσουρεμένη, αλλά συνέχιζε να ζει και να χαίρεται τη ζωή".

Ωστόσο σ' αυτό το βιβλίο, παρ' ότι πρωταγωνιστεί η Μαρία Καραγιώργη και η ζωή της, σε παραλληλία παρακολουθούμε πώς προσλαμβάνει όλα αυτά τα γεγονότα η επόμενη από εκείνη γενιά μέσα από τα μάτια της Κατερίνας Ζωιτοπούλου - Μαυροκεφαλίδου. "Οι γονείς μου είναι φίλοι της Μαρίας, εγώ παίζω με τον γιο της τον Αλέξη. Επομένως όσα περιγράφει η Μαρία στα βιβλία της είναι και δικά μου βιώματα. Οι φυλακίσεις, οι εξορίες των γονιών μου εγγράφονται με τον δικό τους τρόπο στη ζωή μου και η σύνδεσή μου με τη Μαρία δεν είναι μια απλή συνάντηση, προκειμένου να επιμεληθώ τα βιβλία της, αλλά είναι μια κοινή διαδρομή ζωής που τη χωρίζει η απόσταση μιας γενιάς".

Σε όλη αυτή τη διαδρομή ο Καραγιώργης είναι παρών. Παρ' ότι η κοινή τους ζωή συμπιέζεται σε δυόμισι μόλις χρόνια, "η Μαρία παραμένει ώς το τέλος, η ερωτευμένη γυναίκα μ' αυτόν τον ξεχωριστό άντρα. Όταν μιλάει γι' αυτόν ζωντανεύει η φωνή της, λάμπουν τα μάτια της και δεν έχουν τελειωμό οι διηγήσεις της".

Σ' αυτό λοιπόν το βιβλίο ο αναγνώστης θα συναντήσει μια γενναία γυναίκα, μια αγωνίστρια που δεν πρόδωσε τον εαυτό της και τους συντρόφους της, που αψήφισε καριέρα και πλούτη για να ριχτεί στην περιπέτεια των ιδανικών της. Πιστεύοντας πάντα ότι "το όνειρο δεν έσβησε...".

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Δημόσια υγεία και κυβερνητική ανεπάρκεια

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επένδυσε πάρα πολλά στην επιτυχημένη διαχείριση της καραντίνας. Επιτυχημένη φυσικά μόνο από ιατρικής πλευράς, γιατί την ίδια περίοδο υπήρξαν τουλάχιστον δύο καραμπινάτα σκάνδαλα -η λίστα Πέτσα και οι πλατφόρμες κατάρτισης...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο
Όλες οι Ειδήσεις