Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

΄Ερως και Ψυχή

Στο Θέατρο «Σκρόου» στο Παγκράτι παίζεται το έργο «Μια ξεχωριστή μέρα», βασισμένο στο σενάριο της ομώνυμης νεορεαλιστικής ταινίας του Ιταλού σκηνοθέτη Έτορε Σκόλα

Στο Θέατρο «Σκρόου» στο Παγκράτι παίζεται το έργο «Μια ξεχωριστή μέρα», βασισμένο στο σενάριο της ομώνυμης νεορεαλιστικής ταινίας του Ιταλού σκηνοθέτη Έτορε Σκόλα.

Στα χρόνια της παντοδυναμίας του Μουσολίνι, και ενώ ετοιμάζεται στους δρόμους της Ρώμης η τεράστια θεατρική φιέστα της πάνδημης υποδοχής του «μεγάλου συμμάχου» Αδόλφου Χίτλερ, την ίδια στιγμή, σε μια φτωχογειτονιά, στην ταράτσα μιας λαϊκής πολυκατοικίας, δυο άνθρωποι περιθωριακοί, μια φτωχή καταπιεσμένη νοικοκυρά και ένας απολυμένος ομοφυλόφιλος εκφωνητής ραδιοφώνου, ζουν τη δική τους αλήθεια που ελευθερώνει. Η ερωτική συνάντησή τους κρατάει μια μόνο μέρα, που όμως δεν μετράει σε στιγμές και ισοδυναμεί με την αιωνιότητα.

Μετάφραση και θεατρική προσαρμογή του Γιάννη Διαμαντόπουλου ευεργετούν, μπορώ να πω, το πρωτότυπο σενάριο της ταινίας, καθώς αφαιρούν κάποια περιττά στοιχεία και, κυρίως, το αδικαιολόγητα βαρύ φινάλε, αφήνοντας στη θέση του να αιωρείται στη σκηνή ένα γόνιμο ερωτηματικό για το εύθραυστο και απροσδιόριστο της ανθρώπινης κατάστασης.

Η σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη, με εσωτερικό παλμό, πυκνούς, θερμούς ρυθμούς και χρόνους «ραγισμένους», υλοποιείται από δυο εκλεκτούς ηθοποιούς - δέκτες ευαίσθητων ψυχικών κραδασμών, που υπερβαίνουν τη νεορεαλιστική συνθήκη της οριζόντιας σκηνικής αφήγησης, παίζοντας κάθετα, επί της ουσίας, τον πανάρχαιο μύθο του «Έρωτα και της Ψυχής». Η Κάτια Γέρου (Ψυχή) δίνει ένα αληθινό ρεσιτάλ συναισθηματικής πλησμονής χαμηλών τόνων («πιανίσιμο») και ο Νίκος Νίκας (Έρως) γίνεται το ιδεατό διπλό, και το «άλλο» της («φόρτε»), σαν σε αντικριστό καθρέφτη. Τα σκηνικά και τα κοστούμια (Κυριάκος Κατζουράκης - Χρύσα Βουδούρογλου) «πληρούν», όπως και η ωραία μουσική (Λεωνίδας Μαριδάκης) οι φωτισμοί (Ελευθερία Ντεκώ).

*

Στο Studio Μαυρομιχάλη άλλη μια παράσταση του «Έρωτα και της Ψυχής», στην πιο σκληρή εκδοχή. Πρόκειται για το νέο έργο της Λείας Βιτάλη (πρωτοπαρουσιάστηκε τον Μάη σε μορφή Αναλόγιου, στις «Αναγνώσεις» του Εθνικού), με τον τίτλο «Ζεϊμπέκικο».

Το έργο, γραμμένο κυριολεκτικά στους ρυθμούς του ζεϊμπέκικου, ενός ανδρικού χορού που «μιλάει» με τον θάνατο, μας λέει για την Ελλάδα του χθες και του σήμερα, για τον έρωτα, για το πάθος και για την καταστροφή. «Μέσα από την ιστορία ενός ανθρώπου που αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ, που κυνηγήθηκε και απογειώθηκε, που έκανε τον εαυτό του παρανάλωμα... αναζητά την αλήθεια της ελληνικής ψυχής».

Ένας ασυμβίβαστος καλλιτέχνης αντιστέκεται στο σύστημα με τη ζωή και με τα τραγούδια του και βιώνει ακραίες καταστάσεις, ενώ το μόνο που αναζητά με πάθος είναι η αγάπη».

Το έργο είναι γραμμένο από γυναίκα συγγραφέα που ξέρει τη γυναικεία ψυχή και από αστή συγγραφέα που ξέρει καλά τους κώδικες του κόσμου για τον οποίο μιλά. Τους ξέρει επειδή αγαπά πραγματικά τον κόσμο αυτόν και δεν τον βλέπει διόλου με τα μάτια μιας «διαφωτισμένης», τάχα «ανώτερης» αστής. Αγαπά άμεσα και το ρεμπέτικο τραγούδι, όχι «από σπόντα». Είναι προφανές ότι της «μιλάει». Το αποτέλεσμα των πιο πάνω είναι μια αληθινή λαϊκή τραγωδία, ίσως η αυθεντικότερη μέχρι σήμερα του θεάτρου μας. Το έργο της Λείας Βιτάλη έχει ιθαγένεια.

Ο Φώτης Μακρής σκηνοθέτησε την παράσταση συνθέτοντας ιδανικά το «μέλος» με τον «μύθο». Τη μουσική και το τραγούδι με τη δράση. Η μικρή ορχήστρα που παίζει ζωντανά γνωστά ή πρωτότυπα (Γιώργος Νινιός) τραγούδια (Θοδωρής Ζέης, Σπύρος Κουτρουμάνης, μαζί με τον Γιώργο Νινιό σε μουσική επιμέλεια του ίδιου), είναι ο άτυπος Χορός της Τραγωδίας. Ο Γιώργος Νινιός στον κεντρικό ρόλο του κορυφαίου και πρωταγωνιστή συνάμα, σαν μορφή μελανόμορφου αγγείου, μεταδίδει ακέραιο τραγικό ρίγος. Η Στέλλα Κρούσκα (γυναίκα) είναι μεστή και πλήρης, με εξαίρετη φωνή και σημαίνουσα σωματική κατάθεση. Η νεαρότατη Μαρία Κατσούλη, με διπλή σφραγίδα μουσικής και υποκριτικής δωρεάς, βάζει υποθήκες για ένα λαμπρό μέλλον.

Τα εμπνευσμένα σκηνικά και κοστούμια του Διονύση Μανουσάκη, οι λειτουργικοί φωτισμοί, τα άρτια βίντεο (Στέφανος Κοπανάκης) δένουν την παράσταση.

Δείτε όλα τα σχόλια