Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ο "Μουνής" της... διπλανής πόρτας

Ζωντανεύει μνήμες... ξυπνά συναισθήματα... και μας μεταφέρει σε μια Ελλάδα η οποία έστρωσε πανηγυρικά το “χαλί” για να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση, ξύνοντας παράλληλα τις “πληγές” του πρόσφατου παρελθόντος.

Του Γιάννη Αγουρίδη

Ζωντανεύει μνήμες... ξυπνά συναισθήματα... και μας μεταφέρει σε μια Ελλάδα η οποία έστρωσε πανηγυρικά το "χαλί" για να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση, ξύνοντας παράλληλα τις "πληγές" του πρόσφατου παρελθόντος. Ο λόγος για την παράσταση ο "Μουνής" της Λένας Κιτσοπούλου, που παρακολουθήσαμε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Παντελή Δεντάκη.

Η εισαγωγή των πέντε ηθοποιών της Ομάδας 4Frontal (Σταύρος Γιαννουλάδης, Θανάσης Ζερίτης, Ελένη Κουτσιούμπα, Νεφέλη Μαϊστράλη, Αριστέα Σταφυλαράκη) πραγματοποιείται υπό τους ήχους "άφθονου" κλαρίνου, το οποίο... χτυπά στους ρυθμούς του γνωστού δημοτικού τραγουδιού "Ένας αητός καθότανε", οι οποίοι εφορμούν στη σκηνή, αρχίζοντας να διηγούνται την ιστορία του χωριού, στο οποίο αναφέρεται το έργο, αραδιάζοντας ένα σωρό παρατσούκλια, τα οποία χαρακτηρίζουν τους κατοίκους του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η ροή του λόγου είναι απαράμιλλη, ενώ η σύνδεση της ιστορίας του ενός προσώπου με το άλλο πραγματοποιείται ομαλά, καθώς παρεμβάλλονται σκηνές από το κομμωτήριο του χωριού όπου οι γυναίκες σχολιάζουν, αποθεώνοντας το κιτς μιας παλιάς ελληνικής υπαίθρου, η οποία διακρίνεται από εξαιρετική σκληρότητα ως προς την κριτική των πάντων και κυρίως των "αδυνάμων", ενώ η χαρακτηριστική άσκηση βίας της εποχής εκείνης ξεπετάγεται με κάθε ευκαιρία, ακόμη και χωρίς αφορμή.

Ο περί ου ο λόγος Μουνής είναι ένας "παράξενος" για τους συγχωριανούς του τύπος, που έχει τη συνήθεια να ζωγραφίζει τα όσα συμβαίνουν δημοσίως αλλά και στα ενδότερα των σπιτιών του χωριού πάνω στα χάρτινα τραπεζομάντιλα της ταβέρνας, ακόμη και όταν δεν βρίσκεται μπροστά στα γεγονότα. Το αρχικό μειδίαμα των θεατών γρήγορα "παγώνει", αφού τα κωμικά στοιχεία οδηγούν γρήγορα στην περιγραφή εμετικών καταστάσεων, γνώριμων σε όλους μας, με στόχο όμως την καταγγελία της βίας και του φασισμού που κρύβουμε μέσα μας.

Η σκηνοθεσία του Παντελή Δεντάκη δείχνει να έχει "δέσει" άρρηκτα με το ιδιότυπο ύφος του έργου της Λένας Κιτσοπούλου, ισορροπώντας τέλεια μεταξύ του κωμικού και του τραγικού.

Δείτε όλα τα σχόλια