Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Περί βιβλιοθηκών... προσπάθειες

  Στην ελληνική περιφέρεια υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αγαπάνε το βιβλίο και τις βιβλιοθήκες. Φιλότιμες προσπάθειες για να φτιαχτούν τέτοιες γίνονται από αυτούς που φροντίζουν τον τόπο τους, την...

 

Στην ελληνική περιφέρεια υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αγαπάνε το βιβλίο και τις βιβλιοθήκες. Φιλότιμες προσπάθειες για να φτιαχτούν τέτοιες γίνονται από αυτούς που φροντίζουν τον τόπο τους, την ιστορία του και τη μελλοντική του εξέλιξη. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το χωριό Λειβάρτζι στην ορεινή Αχαΐα, στον Ερύμανθο, σε υψόμετρο 865 μέτρων και με 164 μόνιμους κατοίκους. Μιλώντας με τον Παναγιώτη Φράγκο, πρόεδρο του Συλλόγου Λειβαρτζινών της Αθήνας, μαθαίνουμε ότι ο σύλλογος διαμόρφωσε το παλιό διατηρητέο κτήριο του Δημοτικού Σχολείου, χτισμένο το 1850 από τον Σπυρίδωνα Σακελλαρίου ή Σπηλιωτάκη, και του οποίου πρόσοψη είναι αντίγραφο της Σιναίας Ακαδημίας, σε Κέντρο Λαογραφίας και Λειβαρτζινής Παράδοσης.

Η διαμόρφωση περιλαμβάνει χώρο λαογραφικού μουσείου και, σε μία από τις έξι αίθουσες, χώρο βιβλιοθήκης. Η βιβλιοθήκη απαρτίζεται από περίπου 3.200 βιβλία. Η συλλογή συνίσταται από βιβλία ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας, Ιστορίας, Γεωγραφίας, εκκλησιαστικά, παιδικά και εγκυκλοπαίδειες. Ένα μεγάλο σώμα της συλλογής, μετά από δωρεά του αρχιτέκτονα Στέλιου Μουζάκη, αφορά τη λαογραφία, καθιστώντας έτσι το κέντρο σε χώρο επίσκεψης και μελέτης της τοπικής παράδοσης για όλη την περιοχή του νοτιοδυτικού τμήματος των Καλαβρύτων. Η βιβλιοθήκη και το μουσείο είναι ανοιχτά στο κοινό.

Οι άνθρωποι στην περιφέρεια προσπαθούν να διατηρήσουν τις μνήμες της περιοχής τους. Τα δύο βασικά εργαλεία είναι το μουσείο και η βιβλιοθήκη, δεμένα μεταξύ τους σε μία διαλεκτική σχέση. Επιπλέον, η ύπαρξη αυτών των μικρών πόλων πολιτισμού έλκει περισσότερο κόσμο σ' αυτά τα χωριά, δίνοντάς τους έτσι αναζωογονητικές ανάσες που τόσο τις χρειάζονται.

Ένα μεγάλο πρόβλημα όλων αυτών των προσπαθειών έγκειται στο γεγονός ότι αυτές παραμένουν μόνο στο πλαίσιο του φιλότιμου και της αγάπης των ανθρώπων αυτών των περιοχών, χωρίς να τύχουν ποτέ συνολικής ενίσχυσης, βοήθειας ή εποπτείας από τις ευρύτερες τοπικές ή κεντρικές αρχές. Πολλές φορές ευδοκιμούν και ανθίζουν κι άλλες φορές παραμένουν μετέωρες και ατελέσφορες.

Σχεδιάζοντας μια πολιτιστική πολιτική στη χώρα, καθώς επίσης και μια πολιτική καταγραφής της τοπικής Ιστορίας και παράδοσης, θα όφειλε η Πολιτεία να δει αυτές τις προσπάθειες και να τις ενισχύσει ενεργά. Και δεν μιλάμε μόνο για τη χρηματοδότηση. Τέτοιοι σύλλογοι και τέτοιες προσπάθειες στερούνται πολλών πραγμάτων, όπως κατευθυντήριες οδηγίες για την ορθή οργάνωσή τους. Στερούνται ανθρώπων που θα μπορούσαν να ασχοληθούν, έστω και περιστασιακά, με τη λειτουργία τους.

Αν στις συλλογές της βιβλιοθήκης του παραδείγματός μας προσθέταμε βιβλία και καταγραφές για την τοπική οικονομική και κοινωνική κατάσταση, για τις παραδοσιακές αγροτικές εργασίες, την πανίδα και τη χλωρίδα κ.λπ., τότε θα μπορούσαμε να δούμε πώς λειτουργούν ολοκληρωμένα κύτταρα πολιτιστικής, οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.

Καλλίμαχος

kallimachos.avgi@gmail.com

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Αφήστε, κ. Μητσοτάκη

Πραγματικά εντυπωσίασε ο Κυριάκος Μητσοτάκης με όσα δήλωσε στη Βουλή εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Παραπονέθηκε ότι, ενώ βρισκόταν απέναντι στον Τούρκο Πρόεδρο, ο Αλ. Τσίπρας έκανε απρεπείς δηλώσεις εις βάρος του.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο