Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Στέφανος Κορκολής: Όλα είναι μουσική και δημιουργία

«Παιδί θαύμα» του κλασικού πιάνου και στη συνέχεια καταξιωμένος πανευρωπαϊκά σολίστ από πολύ νεαρή ηλικία, ερμηνευτής των δικών του τραγουδιών, ένα από τα πρώτα αληθινά ποπ είδωλα που υπήρξαν στη χώρα μας,

συνθέτης τραγουδιών για αρκετές από τις σημαντικότερες ελληνικές ανδρικές και γυναικείες φωνές, ακούραστος ερευνητής όχι μόνο του τραγουδοποιητικού αλλά και του συμφωνικού έργου του Μίκη Θεδωράκη με την αμέριστη έγκριση αλλά και τους επαίνους του ιδίου...

Η διαδρομή του Στέφανου Κορκολή περιλαμβάνει περισσότερες ιδιότητες και σταθμούς και μάλιστα ταυτόχρονα από όσες τριών τουλάχιστον ομοτέχνων του μαζί! Από τις πρόσφατες μόνο δραστηριότητές του είναι η κυκλοφορία ενός διπλού και ενός τριπλού (!) CD, αντίστοιχα το ’15 και το ’16, με τίτλο «Συνάντηση» και επανεκτελέσεις για φωνή και πιάνο ενός μεγάλου αριθμού τραγουδιών του Μ. Θεοδωράκη που άφησαν πολύ καλή αίσθηση. Με νωπές ακόμα τις θετικές εντυπώσεις από το περσινό «Θα ’θελα αυτήν την μνήμη να την πω», τον δίσκο του με μελοποιήσεις ποιημάτων του Κ.Π. Καβάφη σε ερμηνεία της μόνιμης πλέον συνεργάτιδάς του Σοφίας Μανουσάκη και με αφορμή τις επικείμενες εμφανίσεις του από την Παρασκευή 18 μέχρι και τη Δευτέρα 21 Ιανουαρίου στο Half Note Jazz Club μιλήσαμε μαζί του γι’ αυτή τη μακρά και γεμάτη - οικειοθελείς ή μη - ανατροπές πορεία η οποία όλα δείχνουν ότι θα συνεχίζεται απρόσκοπτα για ακόμα πολλά χρόνια.

 

Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα

 

* Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όσοι σε γνωρίζαμε ως μουσικό πριν αρχίσεις να δισκογραφείς, από την εποχή των Opera και νωρίτερα δηλαδή, ξαφνιαστήκαμε όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος σου, όπου επίσης ήσουν και ερμηνευτής γιατί απλούστατα μέχρι τότε δεν είχες καν εκδηλώσει την επιθυμία να τραγουδήσεις. Τι σε ώθησε λοιπόν να το κάνεις για πρώτη φορά; Ένα είδος καλοπροαίρετης ζήλιας για όσους και όσες είναι πίσω από το μικρόφωνο; Κάτι άλλο;

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, θα αναφερθώ στην καριέρα μου ως σολίστ της κλασικής μουσικής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, στις πολύ σημαντικές συνεργασίες που είχα κυρίως στη Γαλλία (στο Παρίσι), όπου έζησα για μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε να φτάσουμε στην κατ’ ανάγκη επιστροφή μου στην Ελλάδα - για καθαρά οικογενειακούς λόγους - όπου, παρότι είχα τη μεγάλη χαρά, μαζί με τον Παρασκευά Καρασούλο, να ξεκινήσω την εγχώρια παρουσία μου ως τραγουδοποιός με την αείμνηστη Μαρία Δημητριάδη και τη συγκλονιστική Δήμητρα Γαλάνη και αν και αμφότερες επέμεναν στο να υπερθεματίζουν στο θέμα των δημιουργών, αισθάνθηκα ότι το «σύστημα» δεν αποδεχόταν πλέον την έννοια του δημιουργού, αλλά μόνο αυτή του τραγουδιστή. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο δημιουργός να αντιμετωπίζει έντονα πρόβλημα επιβίωσης. Καλοπροαίρετη ζήλια, όπως λες, και το να βρεθώ πίσω από το μικρόφωνο ήταν κάτι εντελώς έξω από την ιδιοσυγκρασία και τον χαρακτήρα μου. Παρ’ όλα αυτά, και μετά από επίμονη προτροπή του τότε παραγωγού μου στην εταιρεία BMG Βαγγέλη Γιαννόπουλου και της αείμνηστης στιχουργού Ιφιγένειας Γιαννοπούλου, διακρίνοντας μια απόγνωση σε εμένα, με «έπεισαν» να δοκιμάσω να ερμηνεύσω τα δικά μου τραγούδια. Ο τότε διευθυντής της BMG Μίλτος Καρατζάς, ο οποίος, προς τιμήν του, με πίστευε ως συνθέτη, παρά σαν ερμηνευτή, βοήθησε πολύ σε αυτό το εγχείρημα, αν και κανείς μας δεν πίστευε ότι θα είχε ιδιαίτερο μέλλον. Η απρόσμενη επιτυχία ακόμα παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό για εμένα...

* Ήσουν από εκείνους που πρωτοστάτησαν στο τότε κίνημα της λεγόμενης «ελληνικής ποπ» και μάλιστα ο πρώτος ίσως που κυριολεκτικά μεσουράνησε, με απίστευτες για τα τότε ή και τα τώρα δεδομένα της χώρας μας αντιδράσεις και εκδηλώσεις. Γιατί πιστεύεις ότι αυτή η κίνηση, η οποία είχε απήχηση που μεταφραζόταν σε μυθικά για την Ελλάδα νούμερα πωλήσεων δίσκων, διήρκεσε τόσο λίγο και στη συνέχεια κυριολεκτικά ξεφούσκωσε σαν μπαλόνι, ενώ αντίθετα η σκηνή των τραγουδοποιών - ερμηνευτών η οποία εμφανίστηκε, στην αρχή δειλά, λίγο αργότερα αποδείχθηκε πολύ πιο διαχρονική και εξακολουθεί να υφίσταται και σήμερα, ακόμα και μετά την κατάρρευση της δισκογραφίας; Ήταν συνολικό έλλειμμα ταλέντου των μουσικών της «ελληνικής ποπ» το ότι το όλο πράγμα ήταν εξαρχής κατασκευασμένο ή κάτι άλλο;

Νομίζω πως το ερωτηματικό με το οποίο κλείνω την απάντησή μου στην προηγούμενή ερώτηση ακυρώνει κατά κάποιον τρόπο την έκφραση «πρωτοστάτησα». Ίσως η υπερβολική αποδοχή τού κόσμου σε αυτό μου το εγχείρημα να δίνει αυτή την εικόνα. Ως προς τη διάρκεια και συγκεκριμένα το ότι ξεφούσκωσε σαν μπαλόνι την καρφίτσα στο δικό μου μπαλόνι την έβαλα ο ίδιος διότι όλο αυτό με είχε κουράσει αφάνταστα και αποφάσισα, σε συνεννόηση πλέον με την BMG International, να προχωρήσω σε ορχηστρικές δισκογραφικές δουλειές, πιο συγκεκριμένα το «First Touch», το οποίο έγινε πλατινένιο σε είκοσι δύο χώρες, δικαιώνοντας αυτή μου την επιλογή. Κοινώς, όλη αυτή η πορεία της «ποπ» δραστηριότητάς μου και όλων των υπερβολικών αντιδράσεων αγάπης του κοινού, χωρίς να τις υποτιμώ φυσικά, ήταν εντελώς έξω από τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία μου. Όσο για τη σκηνή των τραγουδοποιών, συμφωνώ ότι σε λίγες περιπτώσεις όντως εξακολουθεί να υφίσταται. Τώρα, σχετικά με την έννοια του «κατασκευασμένου», νομίζω ότι μόνο ο χρόνος μπορεί να κρίνει τι είναι κατασκευασμένο και τι βγαλμένο από την ψυχή, άρα αληθινό. Για παράδειγμα, το «Πέντε ανέμοι» και αρκετά άλλα από τα τραγούδια μου εκείνης της περιόδου αποδείχθηκε ότι άντεξαν στον χρόνο και έχω την αίσθηση ότι και για άλλα τραγούδια της ελληνικής ποπ ισχύει το ίδιο. Για να κλείσω αυτό το θέμα, δεν μπορούμε να βάζουμε στο ίδιο «τσουβάλι» τους πάντες και τα πάντα. Είμαι της γνώμης ότι η μουσική είναι μία, αρκεί να βγαίνει από την ψυχή του δημιουργού.

 

* Ήσουν επίσης από τους πρώτους που πλήρωσαν το τίμημα της διασημότητας με πολύ μεγάλο, άδικο και, όπως αποδείχθηκε εντέλει, ακόμα και παράνομο κόστος για την προσωπική ζωή σου. Πιστεύεις ότι το τίμημα άξιζε τον κόπο ώστε, αν είχες την δυνατότητα να ξανακάνεις τα πάντα από την αρχή, θα τα έκανες με τον ίδιο τρόπο;

Ούτε από τους πρώτους ήμουν ούτε από τους τελευταίους. Όπως ακριβώς το λες, «τίμημα» της δημοσιότητας υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει παγκοσμίως...

 

* Ακόμα όμως και όταν αποχώρησες ο ίδιος ερμηνευτικά από την ελληνική ποπ, συνέχισες, παράλληλα με τη συνεργασία σου με σπουδαίους/ες ερμηνευτές και ερμηνεύτριες, να γράφεις και να δίνεις τραγούδια - μέχρι και δέκα χρόνια ακόμα πριν - σε κάποιους και κάποιες εκπροσώπους της που μερικές φορές θα έλεγα ότι ήταν εξαιρετικά ήσσονος αξίας. Ήταν λόγοι επιβίωσης και μόνο αυτοί για τους οποίους το έκανες;

Έχω δώσει τραγούδια σε πάρα πολύ μεγάλους/ες ερμηνευτές/τριες και ενδεχομένως την ευκαιρία σε ελάχιστες περιπτώσεις να μπορέσουν, επειδή εκείνοι το ήθελαν, να πάνε ένα βήμα παραπέρα. Για να γίνω πιο ξεκάθαρος, ποτέ μόνο λόγοι επιβίωσης δεν καθόριζαν τις επιλογές ως προς το σε ποιον θα δώσω τραγούδια. Το βασικό μου κριτήριο ήταν πάντα οι ανθρώπινες σχέσεις με τον/την εκάστοτε ερμηνευτή/τρια. Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά παραδείγματα, αλλά θα περιοριστώ σε συγκεκριμένα. Πρωτοψάλτη, Μητροπάνος, Φραγκούλης και άλλοι/ες, με τους οποίους είχα και έχω δεσμούς φιλίας, ακόμα και αγάπης σε κάποιες περιπτώσεις.

 

* Με εξαίρεση τη μόνιμη συνεργάτιδά σου τα τελευταία χρόνια Σοφία Μανουσάκη ποιον/αν ερμηνευτή/τρια θεωρείς πλέον κατάλληλο για τα τραγούδια σου; Υπάρχει κάποιο από αυτά στο οποίο θα έλεγες ότι η ερμηνεία του είναι ιδανική;

Αν μιλάμε για τον μελοποιημένο Καβάφη ή για τα τραγούδια του μέγιστου Μίκη Θεοδωράκη, ιδανική θεωρώ - και όχι μόνο εγώ - τη Σοφία Μανουσάκη. Ως προς τις ιδανικές ερμηνείες, θεωρώ ότι όλοι και όλες οι ερμηνευτές/τριες που έχω συνεργαστεί έχουν ερμηνεύσει μοναδικά και ιδανικά τα τραγούδια μου.

 

* Είναι δεδομένες οι καταβολές σου, άρα και το ποιους δημιουργούς εκτιμάς, από το παρελθόν της ελληνικής μουσικής. Υπάρχουν όμως κάποιοι/ες σύγχρονοι/ες σου ή και της επόμενης γενιάς, ακόμα και από τη σχολή των τραγουδοποιών - ερμηνευτών, τους οποίους επίσης εκτιμάς ιδιαίτερα;

Γενικά εκτιμώ ιδιαίτερα τους τραγουδοποιούς που έχουν τη δυνατότητα να ερμηνεύουν τα τραγούδια τους. Θεωρώ ότι η αλήθεια, που βγαίνει είναι καταλυτική.

* Την ιδιότητά σου ως εξαίρετου σολίστ του κλασικού πιάνου την έχεις αφήσει οριστικά στο περιθώριο ή θα επιδοθείς και πάλι σε αυτή όταν έρθει η κατάλληλη περίσταση;

Δεν την έχω αφήσει καθόλου στο περιθώριο. Άλλωστε, οι περισσότερες συναυλίες μου στο εξωτερικό αφορούν αυτή ακριβώς. Θεωρώ συγκυριακά πολύ εύστοχη την ερώτηση, διότι αυτή τη στιγμή βρίσκομαι αρκετές ώρες πάνω από το πιάνο μου, μελετώντας έργα κλασικών συνθετών με σκοπό τη δισκογραφία αλλά και τις ζωντανές εμφανίσεις.

 

* Τι ανακάλυψες, μάλλον σχετικά καθυστερημένα θα έλεγα, στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και σε έκανε να ασχοληθείς τόσο εκτεταμένα και σε τέτοιο βάθος μαζί της;

Το μεγαλείο της και έναν Θεοδωράκη, αυτόν της συμφωνικής μουσικής, που τον κατατάσσει στους μεγαλύτερους συνθέτες όλων των εποχών. Ένας τεράστιος όγκος αριστουργημάτων που σίγουρα σε κάνει να θέλεις να ασχοληθείς και εκτεταμένα, και εις βάθος.

 

* Ειλικρινά μιλώντας, αν δεν είχε υπάρξει η ανάθεση από τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, θα μελοποιούσες και πάλι Καβάφη ή όχι; Και κάτι ακόμα σχετικά με αυτό. Είναι κάτι ολότελα διαφορετικό από τον δίσκο με τις επανεκτελέσεις τραγουδιών του Θεοδωράκη που είχες κάνει πριν ή απλά άλλες πλευρές της μουσικής προσωπικότητάς σου;

Δεν υπήρξε τυπική ή άτυπη ανάθεση από τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Παρουσίαση του έργου μου έγινε στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας όπως και στην όπερα του Καΐρου. Η μελοποίηση του Κ.Π. Καβάφη έγινε μετά από παρότρυνση πολύ σημαντικών ανθρώπων αλλά και από την εσωτερική μου ανάγκη να αποπειραθώ να μελοποιήσω τον τεράστιο αυτό ποιητή. Όλα μουσική και δημιουργία είναι.

 

* Τι θα περιλαμβάνει το πρόγραμμα που θα παρουσιάσεις στο Half Note Jazz Club; Θα είναι διαφορετικό από αυτό το οποίο παρουσιάζεις τα τελευταία χρόνια στις μη θεματικές συναυλίες σου;

Ο τίτλος «Τα τραγούδια της ζωής μας» καθορίζει την απάντηση. Το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει τραγούδια που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις ζωές μας είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλο, μουσικές ανατροπές, έντονη διάθεση αυτοσχεδιασμού όπου τίποτα δεν θα είναι στημένο, διότι - κι ας επαναλαμβάνομαι - η μουσική είναι μία!

 

* Και τα προσεχή σχέδιά σου, συναυλιακά αλλά και δισκογραφικά, αν ήδη υπάρχουν νέα τέτοια;

Προς το παρόν δεν είναι συγκεκριμένα. Θα χαρώ να τα κοινοποιήσω σε μια επόμενη συζήτησή μας...

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Ανήθικοι και επικίνδυνοι

Όσο πλησιάζει η ώρα να έρθει η συμφωνία των Πρεσπών στην Ολομέλεια της Βουλής, τόσο η τακτική της Ν.Δ. γίνεται πιο ανήθικη, αλλά και πιο επικίνδυνη. Είναι σαφές ότι η Ν.Δ. θέλει να αποφύγει με κάθε...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο