Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος ερμηνεύει Ξαρχάκο...

Ακμαιότατος παρά τα εβδομήντα οκτώ πλέον χρόνια του, εναργής στο έπακρο, σε πολύ καλή διάθεση και με άφθονο πηγαίο χιούμορ ο Σταύρος Ξαρχάκος δεν δίστασε να γίνει και απολαυστικά αυτοσαρκαστικός όταν είπε ότι αρχικά έλεγε σε όλους πως τα τραγούδια του δίσκου ερμηνεύει ένας νέος τραγουδιστής. Αναφερόταν φυσικά στον νέο δίσκο του «7 Ελεγείες και σάτιρες», η παρουσίαση του οποίου έγινε την Τρίτη το βράδυ στο Ίδρυμα Κατακουζηνού στο Σύνταγμα. Όπως φαίνεται από τον τίτλο του, το album περιέχει μόνον επτά τραγούδια σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, Θοδωρή Γκόνη και Λίνας Νικολακοπούλου στα οποία όμως εμπεριέχεται μια μεγάλη έκπληξη: τα ερμηνεύει ο ίδιος ο μεγάλος συνθέτης με τη λιτή συνοδεία μόνον πιάνου, το οποίο παίζει άψογα ο σολίστ Νεοκλής Νεοφυτίδης. Όλα αυτά σε ένα CD που διαθέτει όλη την καλαισθησία στην οποία μας έχουν συνηθίσει οι κυκλοφορίες της Μικρής Άρκτου και το οποίο κοσμούν πίνακες του Γιώργου Ρόρρη.

Ο ιδρυτής και διευθυντής της Μικρής Άρκτου Παρασκευάς Καρασούλος εξέφρασε εύλογα τη χαρά του για το ότι ο Σταύρος Ξαρχάκος, ύστερα από πολύχρονη απουσία, επέλεξε την εταιρεία του για τη δισκογραφική επιστροφή του και τόνισε πως «το ότι κυκλοφορεί τον συγκεκριμένο δίσκο στη συγκεκριμένη συγκυρία, και μάλιστα ερμηνεύοντας ο ίδιος τα τραγούδια, είναι πολιτική πράξη πολύ μεγάλης σημασίας και προσωπικά όχι μόνο χαίρομαι αλλά και τον ευχαριστώ για αυτό· είναι κάτι που χρειαζόμαστε πάρα πολύ σε αυτήν τη μεταβατική και τόσο δύσκολη εποχή».

Παίρνοντας τον λόγο, ο Σ. Ξαρχάκος είπε ότι «πρώτο μου μέλημα ήταν και είναι πάντα να εκφράζω και να αναδεικνύω τον εσωτερικό μου χώρο και χρόνο, και αυτό είναι κάτι που βλέπω να λείπει όλο και περισσότερο στις μέρες μας. Πριν ακόμα με ρωτήσετε, θα σας πω ότι τα τραγούδια αυτά είναι τόσο λιτά γιατί πίστευα ότι έτσι πρέπει να είναι, προσωπικά με έχουν κουράσει οι μεγάλες και σύνθετες ενορχηστρώσεις. Πάνω από όλα όμως ήθελα να ακουστεί ο λόγος τους, οι στίχοι τους, και για αυτό έπρεπε να είναι τόσο άμεσα και καίρια. Ήθελα να ακουστεί καθαρά η ίδια η γλώσσα μας, ο μεγαλύτερος ίσως πλούτος μας που τον χάνουμε καθημερινά. Δεν είμαι φυσικά τραγουδιστής, ούτε δήλωσα ούτε θα το δηλώσω ποτέ αυτό. Το ότι ερμηνεύω ο ίδιος αυτά τα τραγούδια οφείλεται στη σύζυγο μου, την Ηρώ (Σαΐα, η οποία και συμμετέχει ερμηνευτικά σε ένα τραγούδι του δίσκου), και τον (γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό) Ξενοφώντα Ραράκο, που με έπεισαν να το κάνω. Εντέλει όμως το αποτέλεσμα με ικανοποιεί, ακριβώς γιατί θεωρώ ότι αναδεικνύει τον λόγο που αρθρώνουν αυτά τα τραγούδια». Εξήρε, τέλος, τη συμβολή του Νεοκλή Νεοφυτίδη, λέγοντας ότι «δεν με συνοδεύει απλά, συνομίλησε μουσικά με τη φωνή μου, με το περιεχόμενο των στίχων και το πώς τους απαγγέλλω».

Με τον Μάνο Ελευθερίου απόντα στην αγαπημένη του Σύρο, όπου διαμένει όλο και περισσότερο, η Λίνα Νικολακοπούλου είπε ότι «το τραγούδι στο οποίο έχω γράψει τους στίχους σαφώς ανήκει στην πλευρά της σάτιρας που αναφέρει ο τίτλος. Θα είχα κερδίσει πάρα πολλά από τη συνεργασία, ως και από την συνύπαρξη μόνο με τον Σταύρο Ξαρχάκο ακόμα και αν δεν είχε καταλήξει σε ένα αποτέλεσμα, αλλά φυσικά χαίρομαι πάρα πολύ που συνέβη αυτό. Εγώ δεν πιστεύω ότι χάνουμε μόνο τη γλώσσα μας, όπως είπε, αλλά συνολικά την πνευματικότητά μας. Ακούω τα σημερινά τραγούδια και όχι μόνο δεν μπορώ να επικοινωνήσω μαζί τους, δεν μου λένε τίποτα αλλά και δεν καταλαβαίνω πώς φτιάχτηκαν. Με τα τραγούδια αυτά ο Σταύρος μάς δείχνει και πάλι την τόσο σπουδαία τέχνη του τραγουδιού η οποία ξεκινά από την ίδια τη ζωή και συνεχίζεται με τη σωστή συνάφεια λόγου, μουσικής και ερμηνείας. Μας οδηγεί έτσι πίσω σε όλη την ουσία και τη δύναμη του τραγουδιού μας τις οποίες βέβαια έχει συνετελέσει όσο λίγοι στο να του προσδοθούν. Και θέλω να τον ευχαριστήσω κι εγώ που το κάνει αυτήν ακριβώς τη στιγμή, όταν η Ελλάδα βρίσκεται σε μια φάση στην οποία αρμόζουν ελεγείες ταυτόχρονα με σάτιρες».

Πιο λακωνικός, τέλος, ο Θοδωρής Γκόνης είπε ότι «με την πρότασή του για αυτήν τη συνεργασία ο Σ. Ξαρχάκος δεν με έκανε να ξαναβρώ τη διάθεση να γράφω στίχους για τραγούδια γιατί δεν την είχα χάσει ποτέ, αλλά να πάψω σχεδόν να φοβάμαι να το κάνω, και κυρίως να πιστέψω και πάλι στην αναγκαιότητα του να το κάνω. Με έκανε να θέλω να γράψω και πάλι, γιατί οι στίχοι μου κάτι προσφέρουν, έστω σε κάποιους, και αυτό είναι το σημαντικότερο».

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια