Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

"Κρυμμένος" του Χάνεκε στον Βύρωνα

Ντανιέλ Οτέιγ και Ζιλιέτ Μπινός στην ταινία "Κρυμμένος" (2005)

Κρίση χωρίς διέξοδο Μετά την προβολή θα γίνει συζήτηση με τον Κώστα Δουζίνα, βουλευτή, καθηγητή Νομικής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και πρόεδρο του Ιδρύματος Νίκος Πουλαντζάς

Απόψε στις 8 μ.μ. στις κινηματογραφικές βραδιές που διοργανώνει ο Δήμος του Βύρωνα (στον κινηματογράφο «Νέα Ελβετία», Ν. Ελβετίας 34 και Σεβαστείας) με επιμέλεια του σκηνοθέτη Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, θα προβληθεί η ταινία του Μίκαελ Χάνεκε "Κρυμμένος". Μετά την προβολή θα γίνει συζήτηση με τον Κώστα Δουζίνα, βουλευτή, καθηγητή Νομικής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και πρόεδρο του Ιδρύματος Νίκος Πουλαντζάς. Kληρονόμος της Mitteleuropa, ο Χάνεκε, επίγονος του συμπατριώτη του Τόμας Μπέρχαρντ, αλλά και των Ελβετών ανατόμων του ταραγμένου εικοστού αιώνα Μαξ Φρις και Φρίντριχ Ντίρενματ, με τη χειρουργική προσέγγισή του διεισδύει στο αξιακό υπόστρωμα των κοινωνιών μας, αμφισβητεί το νόημα που εκπέμπουν οι εικόνες, ανοίγοντας τον δρόμο για έναν ρεαλισμό νέου τύπου...
Στην ταινία "Κρυμμένος" (2005), ο Ντανιέλ Οτέιγ και η Ζιλιέτ Μπινός υποδύονται ο πρώτος έναν παρουσιαστή και παραγωγό τηλεοπτικού προγράμματος που ασχολείται με τη λογοτεχνία και η δεύτερη μια εργαζόμενη σε εκδοτικό οίκο. Με άλλα λόγια, πρόκειται για δύο ειδικούς της κουλτούρας, "διαμεσολαβητές" λόγου και εικόνας... Σε κάποια στιγμή παρακολουθούμε το ζευγάρι των πρωταγωνιστών να λογομαχεί για τα ιδιωτικά τους προβλήματα με γυρισμένη την πλάτη σε μια wide screen οθόνη που απεικονίζει τις βαρβαρότητες στη Μέση Ανατολή - εικόνες χωρίς παραλήπτη, εικόνες που έχουν υπερκαταναλωθεί και γι' αυτό εξουδετερωθεί στη Δυτική κοινωνία. Κρίση χωρίς διέξοδο: ο Χάνεκε οριοθετεί την ευθύνη των media λέγοντας πως προκαλούν "συλλογική απώλεια της πραγματικότητας, κοινωνικό αποπροσανατολισμό"."Δεν αποδέχομαι τον χαρακτηρισμό του πεσιμιστή", λέει ο Χάνεκε. "Οι αληθινοί πεσιμιστές είναι κυνικοί που κάνουν 'ψυχαγωγικές' ταινίες γιατί θεωρούν ότι τα σοβαρά πράγματα δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον και ότι τίποτα δεν χρειάζεται ν' αλλάξει. Θεωρώ τον εαυτό μου ρεαλιστή: η ζωή είναι απίθανη και τρομερή, παραπαίουμε ανάμεσα στα δύο άκρα. Θυμάμαι απαίσιες στιγμές από τα παιδικά μου χρόνια. Ελάχιστες ευτυχισμένες στιγμές θυμάμαι. Στη μνήμη μας, η χαρά ξεχνιέται γρήγορα..."

Κώστας Τερζής

 

Δείτε όλα τα σχόλια