Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η «Αΐντα» του Βέρντι σε θεαματική παραγωγή της ΜΕΤ

Η Αυστριακή υψίφωνος Άννα Νετρέμπκο και η Γεωργιανή μεσόφωνος Ανίτα Ρατσβελισβίλι

Με ανακούφιση υποδεχθήκαμε και εφέτος την πολιτισμική χορηγία του ΑΝΤ1, απευθείας δορυφορικών μεταδόσεων υψηλής ευκρίνειας για 10 παραστάσεις της Μετροπόλιταν Όπερα της...

 

Του Κυριάκου Π. Λουκάκου

 

Με ανακούφιση υποδεχθήκαμε και εφέτος την πολιτισμική χορηγία του ΑΝΤ1, απευθείας δορυφορικών μεταδόσεων υψηλής ευκρίνειας για 10 παραστάσεις της Μετροπόλιταν Όπερα της καλλιτεχνικής περιόδου 2018-19. Η αδιάλειπτη υπερογδοηκονταετής τεκμηρίωση της επίζηλης μελοδραματικής παράδοσης της ΜΕΤ, με διαχρονική all star παρουσία της παγκόσμιας αφρόκρεμας λυρικών ερμηνευτών, σκηνοθετών και μαέστρων, συνδυαζόμενη με την τυπικά αμερικανικής κοπής σκηνική αξιοποίηση τεχνολογικών επιτευγμάτων, συγκροτούν οικουμενικό ποιοτικό πήχη για το κορυφαίο συνθετικό είδος παραστατικών και εικαστικών τεχνών που αποτελεί η Όπερα. Παρά τη σποραδική επίκληση επιφανειακότητας των παραστάσεων, οι εξ ημών επαΐοντες γνωρίζουμε ότι οι αναμεταδόσεις που επινόησε η διοίκηση του Peter Gelb ως μέσο οικονομικής ενίσχυσης του ουδόλως επιδοτούμενου από ομοσπονδιακούς ή αυτοδιοικητικούς πόρους οργανισμού αποτελούν έκτοτε προϊόν η παραγωγή του οποίου υφίσταται αυστηρό ποιοτικό έλεγχο, προτού αυτό διατεθεί στην ελεύθερη αγορά της παγκόσμιας κατανάλωσης, αρχικά ως προσφερόμενη αναμετάδοση και εν συνεχεία ως ανταγωνιστική εμπορική διάθεση σε φορείς εικόνας και ήχου. Είναι αυτές οι ποιοτικές προδιαγραφές και η σχολαστικότητα τήρησής τους που διασφαλίζουν ότι, σε εποχή γενικευμένου και διόλου αθώου εικονοκλαστικού μένους, οι όπερες δεν παρουσιάζονται εννοιολογικά παραποιημένες και σκηνικά ευτελείς στο όνομα της δήθεν εμβάθυνσής τους, αλλά αντίθετα ενσωματώνουν κολοσσιαία προεργασία επί των ιστορικών και αισθητικών δεδομένων, εκσυγχρονίζοντας σαγηνευτικά το στοιχείο του θεάματος και διευκολύνοντας τον κατά τεκμήριο ενημερωμένο θεατή να κατανοήσει το κάθε έργο, όπως προκύπτει από το ίδιο το ποιητικό και μουσικό κείμενο.

Η «Aida» (6/10) του Giuseppe Verdi, που εγκαινίασε τον κύκλο των αναμεταδόσεων, παρά τον υποτονικό ήχο της βραδιάς στην αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη», επιβεβαίωσε, στα θετικά και στα λιγότερο θετικά στοιχεία της αποτίμησής της, ότι η ΜΕΤ εξακολουθεί να αποτελεί παγκόσμιο βαρόμετρο επιπέδου της λυρικής τέχνης. Η σκηνογραφικά επιβλητική, απερχόμενη παραγωγή της Sonja Frisell, αν και ελεγχόμενη ως στατική από πλευράς διδασκαλίας, επέτρεψε μολαταύτα στους επικρατέστερους ερμηνευτές της διανομής να επικεντρωθούν στη φωνητική υποκριτική υπηρέτησης των ρόλων. Εξέχουσα ανάμεσά τους η ρωσικής καταγωγής Anna Netrebko. Καλλιτέχνις αντάξια ενός παροιμιώδους «χρυσού αιώνα», η Αυστριακή πλέον υψίφωνος φόρτισε με ένταση το ρετσιτατίβο εσωτερικής σύγκρουσης της πρώτης άριάς της, αναζήτησε (όχι μόνο κατά δήλωσή της στο παρασκήνιο) ποικίλες χρώσεις για τις αλλεπάλληλες επικλήσεις της ηρωίδας στο Θείο και πλημμύρισε την αίθουσα με εύηχο, ολόθερμο, άψογης γραμμής τραγούδι, χωρίς οι μυώδεις προσκτήσεις δραματικότητας να αποξηραίνουν τη λυρική θέρμη και πληρότητά του. Αντίστοιχο επίπεδο με την ανεπίληπτη Κάρμεν της στο Ηρώδειο κατέγραψε, ως μουσικά ευαίσθητη και φωνητικά ατρόμητη Αμνέρις, η Γεωργιανή μεσόφωνος Anita Rachvelishvili, επισκιάζοντας την ανάμνηση της προκατόχου της Dolora Zajick. Το αντίστροφο αφορούσε δυστυχώς τον τραχύ Ρανταμές, μήλον της έριδος για τις πριμαντόνες. Ο Λετονός τενόρος Aleksandrs Antonenko θυσίασε κάθε πρόβλεψη της παρτιτούρας για εσωτερικότητα και σιγανό τραγούδι στην αγωνία ευστάθειας της δραματικής του εξαγγελίας (η σκηνή του τάφου υπήρξε η καθυστερημένη εξαίρεση σε θλιβερό κανόνα). Ο Χαβανέζος Quinn Kelsey και ο Μογγόλος Amartuvshin Enkhbat είναι ίσως οι σπουδαιότεροι αναδυόμενοι βερντιανοί βαρύτονοι της εποχής. Ο πρώτος το επιβεβαίωσε ως μουσικά και δραματικά ρωμαλέος Αμονάσρο, χωρίς ολισθήματα αισθητικής. Δυο συμπαθείς εκπρόσωποι της χαμηλής περιοχής, ο προερχόμενος από αναμορφωτήριο βαθυβαρύτονος Ryan Speedo Green και ο Ρώσος μπάσος Dmitry Belosselskiy, συμπλήρωσαν τη διανομή ως Φαραώ και Αρχιερέας. Την αδιάπτωτα έξοχη χορωδία και ορχήστρα της ΜΕΤ οδήγησε με ασφάλεια αλλά χωρίς σαφή δραματουργική κατεύθυνση ο Ιταλός αρχιμουσικός Nicola Luisotti.

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Ισχυρή πολιτική βούληση

Το ζήτημα της προστασίας της πρώτης κατοικίας είναι πλέον πολιτικό. Από τεχνοκρατικής άποψης έχει λυθεί με τη συμφωνία της κυβέρνησης με τις διοικήσεις των τραπεζών. Τις οποίες, θα πρέπει να...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο