Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ψήγματα θεάτρου και προσδοκίες

Στο θεατρικό τοπίο του θέρους, οι παραστάσεις για παιδιά και εφήβους ή ακόμα οι παραστάσεις που μπορούν να απευθύνονται σε ώριμους εφήβους, χωρίς απαραίτητα να έχουν από την αρχή αυτόν τον προσανατολισμό, αποτελούν ένα διαρκές στοίχημα

Τα θερινά παιδικά εργαστήρια σε μουσεία και βιβλιοθήκες, οι δράσεις των πολιτιστικών ιδρυμάτων για παιδιά και εφήβους, τα summer camps στην πόλη, οι κατασκηνώσεις με πολιτιστικό πρόσημο (λίγες αυτές), αλλά και οι περιοδείες ορισμένων παραστάσεων του χειμώνα σε πόλεις της επαρχίας και σε νησιά, αναλαμβάνουν να σχεδιάσουν και φέτος τον χάρτη της θερινής παιδικής θεατρικής εμπειρίας. Σε αυτόν τον «χάρτη» δεν λείπουν φυσικά οι παραστάσεις θεάτρου σκιών, με τις περιπέτειες του Καραγκιόζη να είναι πάντα στην πρώτη γραμμή.

Στο θερινό ρεπερτόριο της Αθήνας του Ιουνίου αξίζει να γίνει αναφορά στις κουκλοθεατρικές παραστάσεις στον Εθνικό Κήπο. Η παράσταση - κουκλοθέατρο «Ο Μήτρος και ο Τζίμης» της ομάδας «Φιλφαρί» ήταν μια προσεγμένη διασκευή του μύθου του Αισώπου «Ο ποντικός του αγρού και ο ποντικός της πόλης». Διασκεδαστικό κουκλοθέατρο, με προσεγμένες φιγούρες, η ιστορία του Μήτρου και του Τζίμη δημιουργεί ευχάριστη ατμόσφαιρα χωρίς να χρειάζεται το παιδί να πειθαρχήσει «αυστηρά» σε ιδέες και μηνύματα. Η παράσταση στο Εθνικό Κήπο, κοντά στην παιδική χαρά, έχει εξάλλου από την αρχή θέσει τον περιβάλλοντα χώρο στις προδιαγραφές της. Εντέλει διασκεδάζει με επιμέλεια αλλά όχι ευτέλεια.

Από την άλλη πλευρά, στο κέντρο της πόλης, στα Εξάρχεια, στον μικρό χώρο του θεάτρου Εξ Αρχής, συνεχίζουν οι παραστάσεις «Χιονάτη» και «Κοκκινοσκουφίτσα» από την ομάδα Θεατρικοί Ορίζοντες. Τα δύο κλασικά παραμύθια παρουσιάζονται επί σκηνής, ακολουθώντας σε γενικές γραμμές την πλοκή του μύθου τους. Τραγούδια, επαφή με το μικρό κοινό (οι παραστάσεις αφορούν κυρίως νήπια και μικρά παιδιά του δημοτικού), κινητικότητα, επιστρατεύονται για να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον. Ωστόσο το αποτέλεσμα είναι επαμφοτερίζον. Υπάρχουν σημεία καλής υποκριτικής που αξίζουν μνείας, αλλά υπάρχουν και στοιχεία συμβατικότητας που δεν έχουν «να πουν» κάτι. Μπορείς να παραστήσεις κάτι με τον πιο απλό τρόπο, αλλά ακριβώς ο τρόπος της παράστασης καθαυτός να καθηλώνει το κοινό, λόγω της ιδιοσυστασίας του. Στην προκειμένη περίπτωση οι δύο παραστάσεις μάλλον δεν καταφέρνουν να φτάσουν στον πυρήνα αυτής της οπτικής. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν προσφέρουν τη διασκέδαση. Αλλά δεν οδηγούν και στην ουσία του πειραματισμού, που πολλές φορές οι μικρές σκηνές (τόσο χωρικά, όσο και ονομαστικά) μπορούν να υποστηρίξουν. Ως προς το οπτικό σκέλος των δύο παραστάσεων, στο επίπεδο της ενδυματολογίας, ακολουθείται το απλοποιημένο και ασφαλές μοτίβο των κοστουμιών «εποχής», ενώ ο σκηνικός χώρος ακολουθεί μια πεπατημένη πορεία μεταξύ σκηνικών και λιτότητας χώρου. Χωρίς να ενθουσιάζουν υπέρμετρα τον, πιθανώς «εκπαιδευμένο» σε παραστάσεις ενήλικά, η Χιονάτη και η Κοκκινοσκουφίτσα δεν αφήνουν ασυγκίνητα τα παιδιά. Ωστόσο δεν μένουν και αλησμόνητες.

Στο θεατρικό τοπίο του θέρους, οι παραστάσεις για παιδιά και εφήβους ή ακόμα οι παραστάσεις που μπορούν να απευθύνονται σε ώριμους εφήβους, χωρίς απαραίτητα να έχουν από την αρχή αυτόν τον προσανατολισμό, αποτελούν διαρκές στοίχημα. Και αυτό το στοίχημα αν θέλουμε να το κερδίσουμε πρέπει να το δουλέψουμε με επιμονή και διευρυμένο χρονικό ορίζοντα. Εξάλλου το παιδικό και εφηβικό θέατρο δεν μπορούν να είναι «προσδεμένα» διαρκώς στα χρονοδιαγράμματα της σχολικής χρονιάς. Προσωπικά θα πρότεινα στους έφηβους να παρακολουθήσουν τώρα το καλοκαίρι παραστάσεις αρχαίου δράματος. Διαπιστώνω συχνά και με ενδιαφέρον, ότι οι έφηβοι θεατές, όταν απελευθερώνονται από τις εξετάσεις και το mainstream διαδίκτυο, είναι καλοί και ενίοτε αιχμηροί κριτές... Ας μην τους ξεχνάμε λοιπόν το καλοκαίρι.

Δείτε όλα τα σχόλια