Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Θανάσης Παπαγεωργίου: Μπερδέψαμε το ταλέντο με την ικανότητα και την εξυπνάδα με την πονηριά

Θανάσης Παπαγεωργίου

Περισσότερο από σαράντα χρόνια με εμμονή και πάθος στην προβολή του νέου ελληνικού θεατρικού έργου, η ιστορική “Στοά”, στις παρυφές της γειτονιάς του Ζωγράφου, αντιστέκεται στους δύσκολους καιρούς...

Περισσότερο από σαράντα χρόνια με εμμονή και πάθος στην προβολή του νέου ελληνικού θεατρικού έργου, η ιστορική "Στοά", στις παρυφές της γειτονιάς του Ζωγράφου, αντιστέκεται στους δύσκολους καιρούς παρουσιάζοντας τη Μήδεια του Μποστ και ο Θανάσης Παπαγεωργίου μιλά στην "Αυγή" για τον συγγραφέα, που, "εκτός από το να καυτηριάζει, αναζητεί την αλήθεια των πραγμάτων", δηλώνοντας συγκλονισμένος "για το βάθος που κρύβει κάθε του 'κατασκευή', την αγωνία του για τη γλώσσα και τον πόνο για την υποκρισία μας".

Την ίδια ώρα, αναφερόμενος στην επιστολή αξιοπρεπούς... απόγνωσης για τη σωτηρία της "Στοάς" που δημοσιοποίησε πριν από λίγο καιρό, εξηγεί πως συνεχίζει να "κάνει θέατρο για συμπαράσταση στον απογοητευμένο και κουρασμένο άνθρωπο, προσθέτοντας πως προσπαθούμε να κρατήσουμε τη 'Στοά' στη ζωή και να τη γλιτώσουμε από τη μετατροπή της σε σούπερ μάρκετ, συνεργείο, μπιλιαρδάδικο και ό,τι άλλο θα εξευτέλιζε αυτό που εδώ και χρόνια προσφέρει, καθώς κάθε εστία πολιτισμού βοηθάει να ξεπεράσουμε ευκολότερα αυτή τη μαύρη εποχή που έχουμε καταδικαστεί να ζούμε.

Συνέντευξη στη Μάνια Ζούση

 

* Περισσότερο από σαράντα χρόνια συνεχούς θεατρικής δημιουργίας με έμφαση στο νέο ελληνικό έργο. Τι θα κρατούσατε από αυτήν τη διαδρομή;

Δεν μ' αρέσει να λέω ότι το θέατρό μας είναι το διαφορετικό και το αλλιώτικο. Η "Στοά" είναι ένα από εκείνα τα θέατρα που κάνουν το αυτονόητο: υπηρετούν αυτό που οφείλει να υπηρετεί κάθε θέατρο που θεωρεί τη θεατρική τέχνη και κυρίως το θεατρικό επάγγελμα πνευματική ενασχόληση γεμάτη ευθύνες και υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία. Κάνοντας θέατρο με στόχο την πνευματική συμπαράσταση στον απογοητευμένο και κουρασμένο από την καθημερινότητα άνθρωπο, ξέρεις εκ των προτέρων ότι διαλέγεις τον πλέον δύσβατο δρόμο, άρα ξεκινάς να παλέψεις εναντίον ενός γίγαντα που γνωρίζεις ότι σπάνια νικιέται. Αυτή είναι και η ουτοπία της κάθε τέχνης που θέλει να είναι ειλικρινής με την αποστολή της. Τέτοιες διαδρομές κρύβουν έναν εξοντωτικό αγώνα, που η έκβασή του κρίνεται από το μέγεθος του αντιπάλου. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αντίπαλος έχει όλα τα όπλα δικά του, εκτός από την αλήθεια. Και η αλήθεια πληρώνεται πάντοτε πολύ ακριβά. Οι χαρές μέσα σ' αυτή την 43χρονη πορεία είναι οι χαρές που σου δίνει η αναζήτηση της αλήθειας και οι λύπες είναι η αμφισβήτηση αυτής της αλήθειας από τον αντίπαλο, που την μισεί. Έτσι, η μεγαλύτερη χαρά παραμένει η διατήρηση αυτού του θεάτρου επί 43 χρόνια, σε πείσμα όλης της αντιπνευματικότητας που μας περιτριγυρίζει καθορίζοντας αισθητικές και γούστα.

 

* Γιατί επιλέγετε τη Μήδεια του Μποστ, τι έχει να πει σήμερα και τι σηματοδοτεί για εσάς και τη Στοά";

Ο Μποστ για μένα είναι μια ιδιαίτερη μορφή του ελληνικού θεάτρου. Αν κάποτε σοβαρευτούμε και σκύψουμε με αγάπη πάνω στο έργο του, θα πρέπει να ζητήσουμε από επιστήμονες -γλωσσολόγους, κοινωνιολόγους- να αναλύσουν τον τρόπο σκέψης αυτού του μεγαθήριου της σάτιρας. Ο Μποστ, εκτός από το να καυτηριάζει, αναζητεί όσο λίγοι την αλήθεια των πραγμάτων. Αυτό που με έχει συγκλονίσει σ' αυτόν τον συγγραφέα, που δεν είναι συγγραφέας έτσι όπως ξέρουμε τους θεατρικούς συγγραφείς, είναι το βάθος που κρύβει κάθε του "κατασκευή". Η αγωνία του για τη γλώσσα και ο πόνος του για την υποκρισία μας συναντιέται σπάνια.

 

* Θέατρο ρεπερτορίου, που δραστηριοποιείται σε μια γειτονιά, εκτός εμπορικού κέντρου. Ποιο ήταν το κόστος αυτής της επιλογής, ποια η σηματοδότηση σήμερα;

Το κόστος τεράστιο σε προσωπικό επίπεδο. Αλλά η χαρά ότι, συνεχίζοντας την προσπάθειά που ξεκίνησε ο μέγας Κουν, επιβάλαμε το νεοελληνικό έργο, είναι η σπουδαιότερη πληρωμή μας. Θα χρειαστεί να περάσουν αρκετά χρόνια για να συνειδητοποιήσουμε τι σημαίνει να διαθέτει μια χώρα το δικό της θέατρο, με τη δική της λαλιά, το δικό της ύφος και ήθος και τη δική της ανάσα. Για να γίνει κάτι τέτοιο κατανοητό, αρκεί να γυρίσουμε 50-60 χρόνια πίσω και να αναλογιστούμε τι προσέφεραν και πώς γαλούχησαν πνευματικά τις προηγούμενες γενιές τα δεκάδες ανάλαφρα εργάκια της Εσπερίας. Και κυρίως πόσο το πληρώνουμε ακόμη αυτό.

 

* Με δεδομένες τις αλλαγές που έχουν επέλθει, τη διακοπή της επιχορήγησης, αλλά και τη δυσκολία του κόσμου να προσέρχεται στο θέατρο όπως άλλοτε, εκπέμπετε SOS για την επιβίωση της Στοάς. Ποια αναχώματα σκέφτεστε να δημιουργήσετε;

Το σταμάτημα των επιχορηγήσεων οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, την κάθε "Στοά" στη σιωπή. Αυτό δεν γίνεται τυχαία και είναι αφελείς όσοι θεωρούν αυτό που λέω υπερβολή. Οι επιχορηγήσεις του ιδιωτικού θεάτρου ήταν ανέκαθεν κόκκοι άμμου για ένα υπουργείο Πολιτισμού. Δύο και τρία εκατομμύρια, ποσά "ιλιγγιώδη" για την επιχορήγηση 50-60 θεάτρων, δεν στοιχίζουν τίποτα σε ένα κράτος. Περισσότερο του στοιχίζει η ύπαρξη αυτών των θεάτρων και νομίζω ότι η δήθεν κρίση χρησιμοποιήθηκε σαν δικαιολογία για να γίνει αυτό που ανέκαθεν επιθυμούσαν οι συντηρητικές εξουσίες. Όσο για τα αναχώματα, δεν θα στηθούν πια από τις παλιές "Στοές", αλλά από τις καινούργιες. Αλλά είναι τόσο απελπιστικό να βλέπεις πόσο εύκολα ζαλίζονται από τα τραγούδια της Κίρκης τα νέα παιδιά....

 

* Παρακολουθείτε τη θεατρική εξέλιξη και τον καλλιτεχνικό οργασμό που υπάρχει; Πώς βλέπετε το θεατρικό μέλλον του τόπου;

Με εντυπωσιάζει αυτός ο οργασμός και δεν πιστεύω στα πράγματα όταν αυξάνονται και πληθύνονται με τόση ταχύτητα. Χρησιμοποιείται η καραμέλα της "εσωτερικής ανάγκης για έκφραση" και άλλα ψυχαναλυτικά παρόμοια, αλλά τα περισσότερα παραδείγματα που έχω είναι νέων που ξεκίνησαν να φέρουν την αλλαγή και μόλις εδραίωσαν το όνομά τους μεταμορφώθηκαν στους στυγνότερους επιχειρηματίες που έχω ακούσει. Τελικά, στο όνομα της ανανέωσης, γεμίσαμε δήθεν θέατρα και θεατράκια που γεμίζουν με χρυσάφι τις τσέπες των ιδιοκτητών τους, από τα ενοίκια που πληρώνουν ενθουσιώδεις αλλά αδαείς νέοι που θέλουν να δοκιμαστούν στη σκηνή. Ότι υπάρχουν ταλαντούχα παιδιά είναι γεγονός, αλλά ο αριθμός τους δεν είναι αυτός που διατυμπανίζεται. Σε μια εποχή απόλυτης ισοπέδωσης, όπως η σημερινή, μπερδέψαμε το ταλέντο με την ικανότητα, όπως έχουμε μπερδέψει την εξυπνάδα με την πονηριά. Φοβάμαι ότι θα περάσουν πολλά χρόνια για να ξαναβρούμε την ουσία των πραγμάτων.

 

* Πώς μπορούμε να αποφύγουμε σήμερα συγκεκριμένες παθογένειες που δημιούργησε ο τρόπος πολιτιστικής διαχείρισης των προηγούμενων ετών;

Να εμπιστευτούμε αυτή τη διαχείριση σε πανέξυπνα μυαλά που διαθέτουμε στην Ελλάδα και να σταματήσει πια αυτή η εξυπηρέτηση των κομματικών φίλων. Το μεγαλύτερο κακό που πάθαμε τα τελευταία εκατό χρόνια είναι το βόλεμα των πολιτικών μας φίλων και η τοποθέτησή τους σε κάποιο πόστο, για να εξαργυρώσουμε διάφορες εκδουλεύσεις. Και τέλος πάντων, για να μην πολυλογούμε, να αγαπήσουμε αυτή την πατρίδα!.

 

* Ετοιμάζετε νέες δραστηριότητες, σκέφτεστε την επαναφορά της παιδικής σας σκηνής, ένα θεατρικό εργαστήρι για παιδιά και νέους, καθώς και άλλες παραγωγές.

Όσο θα μπορούμε να δημιουργούμε θα το κάνουμε, είτε στη "Στοά" του Ζωγράφου είτε οπουδήποτε μας φέρει ο δρόμος μας. Το θεατρικό μας εργαστήρι για παιδιά, από νήπια μέχρι γυμνασιόπαιδες, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και έχει μεγάλη απήχηση στην περιοχή. Ταυτόχρονα έχω αρχίσει πρόβες στο "Τραγούδι του νεκρού αδελφού" του Μίκη Θεοδωράκη, μια πολύ μεγάλη παραγωγή του Badminton για τον Μάρτιο, στο οποίο παίρνει μέρος ένα μεγάλο μέρος του θιάσου της Στοάς, κάτι που θα μας αναγκάσει να σταματήσουμε τις παραστάσεις της Μήδειας πριν το Πάσχα. Σχεδιάζω όμως να την κάνουμε μια μικρή περιοδεία το καλοκαίρι. Μέσα στα σχέδιά μου είναι το ανέβασμα ενός πολύ επίκαιρου μονόλογου που έγραψε ο Γιάννης Τσίρος με τίτλο Διαλέξεις αθλιότητας, που θα ήθελα, εκτός της "Στοάς", να τον "περιφέρω" σε διάφορες αίθουσες και πόλεις, αφού αυτό κάνει και ο ήρωάς του, ένας πρόσφατα αποφυλακισθείς πολιτικός....

Δείτε όλα τα σχόλια