Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Μαντάμ Μπατερφλάι αναφοράς στην αγγλική γλώσσα

Ένα λυρικό θέατρο που παρουσιάζει όλα τα έργα στην τοπική γλώσσα, έστω και αν αυτή είναι η διεθνής αγγλική, θεωρείται στις μέρες μας βέβηλος αναχρονισμός. Μολαταύτα η...

 

Του Κυριάκου Π. Λουκάκου

 

Ένα λυρικό θέατρο που παρουσιάζει όλα τα έργα στην τοπική γλώσσα, έστω και αν αυτή είναι η διεθνής αγγλική, θεωρείται στις μέρες μας βέβηλος αναχρονισμός. Μολαταύτα η ιστορική εμπειρία αξιολογεί τη λειτουργία παρόμοιων παραστατικών δομών ως ευεργετική για την υπηρέτηση σημαντικών προταγμάτων της τέχνης του μελοδράματος. Ιδίως όταν αυτά, όπως στην περίπτωση της ENO, στηρίζονται, κοντά έναν αιώνα τώρα, σε μεγέθη της μπαγκέτας, από τον Lawrance Collingwood και τον Sir Colin Davis έως τον Sir Mark Elder, τον Paul Daniel και τον Edward Gardner, που διετέλεσαν μουσικοί διευθυντές της. Μια διαδοχή πιστοποίησης λαμπρού παρελθόντος εν όψει επισφαλούς μέλλοντος.

Τόσο η Βασιλική Όπερα όσο και η ENO αποτάσσονται κώδικα ένδυσης για την προσέλευση στις παραστάσεις. Όπως διαπιστώσαμε όμως, η πυκνότητα επισήμου ενδύματος στον «Φιντέλιο» της πρώτης ερχόταν σε κραυγαλέα αντίθεση με την ενδυματολογική και λοιπή ελευθεριότητα του κοινού της δεύτερης. Η χαλαρότητα μάλιστα αφορούσε τόσο την προβολή, από τον πίνακα των υπερτίτλων, ανταλλαγής επίκαιρων μηνυμάτων θεατών με οικείους τους στο Facebook, όσο και τη δυνατότητα, που και οι ίδιοι αξιοποιήσαμε, να συνεχίσουμε το ποτό μας εντός αιθούσης, ως χαλαρωτικό συνοδευτικό της μουσικής του Τζάκομο Πουτσίνι.

Είχαμε λησμονήσει ότι η συγκλονιστική παραγωγή της «Μαντάμ Μπατερφλάι» από τον πρόωρα εκλιπόντα κινηματογραφικό σκηνοθέτη Anthony Minghella (σε επιμέλεια της αναβίωσης από τον Glen Sheppard), που έχουμε παρακολουθήσει επανειλημμένα σε αναμεταδόσεις από τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, είχε την κοιτίδα της εδώ, ως συμπαραγωγή της ΕΝΟ με τη Μετ και την Όπερα της Λιθουανίας. Η αναδρομή σε αυτές τις διεισδυτικές κοντινές λήψεις λειτούργησε ως αναπλήρωση της απόστασής μας από τη σκηνή, ιδίως σε σχέση με την ιδιοφυή και πολύ συγκινητική χρήση μαριονετών (από τη σπουδαία λονδρέζικη ομάδα Blind Summit), κατεξοχήν για τον ρόλο του παιδιού της ηρωίδας. Η απόσταση, ωστόσο, λειτούργησε και ενισχυτικά, τόσο για τη σκηνογραφία του Michael Levine, λιγότερο για την ενδυματολογική φαντασμαγορία της Κινέζας μοντελίστ Han Feng και πάντως καταλυτικά για τους κυριολεκτικά μαγικούς φωτισμούς του Peter Mumford.

Με δεδομένο ότι παρακολουθήσαμε και τις δύο παραστάσεις της λονδρέζικης παραμονής μας από θέσεις χαμηλού κόστους, στο κέντρο του απωτάτου θεωρείου των δύο θεάτρων, η σύγκριση της ακουστικής για τον μη προνομιούχο θεατή παραδόξως ευνοούσε έντονα το 2.359 θέσεων Coliseum έναντι της 2.256 θέσεων Royal Opera! Για την ακρίβεια, η ζωηρή προβολή των φωνών μέχρις εμάς, αλλά και η φιλική πλαισίωσή τους από μιαν εξίσου έντονη και εσωτερικά διαυγή ορχήστρα, μάς παρέπεμψε στην ιδιαίτερη ακουστική που συνδέουμε με το Festspielhaus του Bayreuth. Μια ακουστική που επέτρεψε να λειτουργήσει μέχρις εμάς η εξόχως αφηγηματική και αβίαστα αναλυτική μουσική διεύθυνση του Martin Fitzpatrick (11.03.2020), εναλλασσόμενου στο πόντιουμ με τον μουσικό διευθυντή του Θεάτρου Martyn Brabbins.

Υψηλό υπήρξε και το επίπεδο των μονωδών, με εξάρχουσα την πλούσια σε όγκο και θέρμη ερμηνεία της υψιφώνου Natalya Romaniw στον απαιτητικό επώνυμο ρόλο. Η καθαρή άρθρωση, η υποκριτική οικονομία και η ασφαλής γραμμή του τραγουδιού δικαίωσαν πανηγυρικά την πρόσφατη βράβευσή της από τους κριτικούς. Η απώτερης ουκρανικής καταγωγής Ουαλή σοπράνο βρήκε έναν σφαιρικά αξιόπιστο παρτενέρ στον Ελληνοαμερικανό τενόρο Δημήτρη Πίττα, που με τον ρόλο του Πίνκερτον πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην ΕΝΟ. Η φωνή λυρικού τενόρου που τον ανέδειξε στη γενέτειρά του, τη Ν. Υόρκη, έχει ενισχυθεί και η στιλπνή εκφορά του δεν γνωρίζει προβλήματα στη ψηλή περιοχή. Ισχυρές παρουσίες έδωσαν το στίγμα τους και στη λοιπή διανομή, από τον πρόξενο Σάρπλες του βαρυτόνου Roderick Williams και την Σουζούκι της μεσοφώνου Stephanie Windsor-Lewis έως τον εντυπωσιακό Γιαμαντόρι του Νοτιοαφρικανού βαρυτόνου Njabulo Madlala. Αν και στα άβολα αγγλικά, ο Πουτσίνι είχε την τελευταία, συγκινητική λέξη...

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Πίσω από το παραπέτασμα της γελοιότητας

Είναι το λιγότερο αστεία και γραφικά τα κυβερνητικά στελέχη, όταν βγαίνουν στα κανάλια να εξηγήσουν ότι το πακέτο των 37 δισ. η Ελλάδα το κέρδισε με το σπαθί του Κυριάκου Μητσοτάκη, με τις εξαιρετικές διαπραγματευτικές του δυνατότητες και με τις λαμπρές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο