Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Σάββας Στρούμπος: "Η πιο νεοφιλελεύθερη εκδοχή της Ακροδεξιάς βγάζει τα δόντια της και μας απειλεί"

«Το εξεγείρεσθε είναι διάσταση της ζωής» - «Η Αντιγόνη διεκδικεί μια διαφορετική αντίληψη για τη ζωή»

«Με την ίδια την εποχή να είναι μήτρα μεγάλων δονήσεων και εκρήξεων, επτά νέοι ηθοποιοί, γυναίκες και άνδρες, με την αγωνία στο σώμα, τη φωνή, το ψυχισμό, το πνεύμα, τη συμπεριφορά, τη χειρονομία, που βιώνουν τον ορυμαγδό της κοινωνίας σε κρίση στην Ελλάδα και τον κόσμο, εκφράζουν στη σκηνή, που είναι πεδίο μάχης, τόπος αγωνίας και τραγωδία της Ιστορίας, τη διεκδίκηση για τη ζωή που εκφράζει και η Αντιγόνη».

Με αυτά τα λόγια ο σκηνοθέτης Σάββας Στρούμπος δίνει το στίγμα της δικής του ματιάς στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή λίγο πριν από την έναρξη της καλοκαιρινής περιοδείας της παράστασης στις 22 Ιουλίου από τη Θεσσαλονίκη και το Δημοτικό Θέατρο Κήπου.

Με τον πυρήνα της συγκεκριμένης τραγωδίας να αναδύεται βαθιά πολιτικός, η πρώτη ερώτηση, μια εβδομάδα μετά τις εκλογές, δεν θα μπορούσε παρά να αφορά το εκλογικό αποτέλεσμα και ο Σάββας δεν διστάζει να υποστηρίξει πως «ήδη η πιο νεοφιλελεύθερη εκδοχή της Ακροδεξιάς βγάζει τα δόντια της και μας απειλεί ευθέως. Η άποψή μου είναι ότι αυτήν την κατάσταση δεν μπορούμε να τη διαχειριστούμε. Αυτή η κατάσταση ανατρέπεται. Μου έκανε πάρα πολύ εντύπωση πόσο βουβή εκλογική περίοδος ήταν, σαν να μην υπήρχε προοπτική, σαν να έλειπε ένα όραμα, μια ελπίδα. Αυτό για μένα είναι ήδη πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα» εξηγεί συνεχίζοντας τη σκέψη του:

«Υπάρχει ένας πολύ μεγάλος πρωταγωνιστής που είναι αόρατος και κρυφός, ή σιωπηλός και ύπουλος, κι αυτός είναι η δομική κρίση του καπιταλισμού, την οποία δεν μπορούμε να αγνοήσουμε, αν θέλουμε να αντιληφθούμε σε ποια εποχή βρισκόμαστε. Αυτή η διάσταση επηρεάζει άμεσα τη ζωή μας. Ξεκινά από την οικονομία και διαπερνά ολόκληρο τον βίο μας γεννώντας πολέμους, φασισμούς, φτώχεια, αδιανόητες μορφές ταπείνωσης και εξαθλίωσης ανθρώπου από άνθρωπο. Φτάνουμε στον 21ο αιώνα να συζητάμε πάλι για στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων, για πληθυσμούς που μαζικά φτωχοποιούνται, για την Ακροδεξιά που εξαπλώνεται και την οποία βιώνουμε στην ίδια μας τη χώρα, με την αντίληψη για την πολιτική να αποξενώνεται όλο και περισσότερο».

Συνέντευξη στη Μάνια Ζούση

 

* Πώς θα απαντούσε η Αντιγόνη σε όλα αυτά;

Όχι με μια διακοσμητική και αφελή αισιοδοξία, που εξιδανικεύει τα πράγματα, βγάζοντάς τα δηλαδή από τον τραγικό πυρήνα. Γιατί ο τραγικός πυρήνας είναι ακριβώς αυτή η σύγκρουση με το αδιέξοδο. Η Αντιγόνη ξεκινάει μετά από έναν εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος μόλις έχει τελειώσει. Η μυρωδιά της σορού του άταφου νεκρού διαπερνά όλη την πόλη.

Όλα τα πρόσωπα κουβαλάνε έναν ιδιαίτερο τραγικό πυρήνα, τον οποίο αποθέτουν πάνω στη σκηνή στη σύγκρουσή τους με τα άλλα πρόσωπα και στην προσπάθειά τους να αναμετρηθούν με τα κεντρικά ζητήματα που φέρει το κάθε ένα. Η βάση πάνω στην οποία συντελούνται όλα αυτά είναι η ίδια η Ιστορία. Για μένα η Ιστορία είναι η πρώτη και η μεγάλη τραγωδία. Και αυτό συνδέεται και με την ερώτηση για την πολιτική.

 

* Δηλαδή υφίσταται η μνήμη ή με κάθε τρόπο καταργείται;

Και αυτό αφορά τόσο τα πολιτικά ζητήματα που τρέχουν την τελευταία εβδομάδα, αλλά και βαθύτερα το ερώτημα είναι αν θα μάθουμε ποτέ από την Ιστορία. Θα διδαχθεί ποτέ η ανθρωπότητα από αυτήν; Κι εδώ φέρνω το παράδειγμα του πώς γίνεται να υπάρχουν ψηφοφόροι φασιστικών, νεοναζιστικών κομμάτων, σε μέρη που κατέκαψαν και κατέστρεψαν οι Ναζί στην κατοχή.

Η Ιστορία είναι γεμάτη αντιφάσεις, τραύματα, εξεγέρσεις, πολέμους, απόγνωση και τραγικά δημιουργημένες ματαιώσεις. Όμως αυτή η σύγκρουση με το αδιέξοδο είναι η πρώτη ύλη που μπορεί να κινητοποιήσει τη συνείδηση, τον ψυχισμό, το εξεγερσιακό ορμέμφυτο του ανθρώπου, αυτήν την κατάσταση που φέρει η Αντιγόνη που είναι η διεκδίκηση.

Η Αντιγόνη είναι μια τραγωδία που ασχολείται με τη ζωή και τη διεκδίκησή της. Και με την πράξη της διεκδικεί ριζικά μια διαφορετική αντίληψη για τη ζωή.

 

* Η Αντιγόνη θέτει νέους όρους;

Ναι, θέτει νέους όρους. Έρχεται και χτυπάει τη στρατοκρατία, τη φαλλοκρατία και την πατριαρχία του Κρέοντα. Κι έρχεται να μιλήσει για τη δυνατότητα να συνδεθούμε με τη μνήμη. Ο Κρέοντας θέλει να καταργήσει τη μνήμη όταν λέει ότι δεν θέλει τον νεκρό. Αυτό μας αφορά πάρα πολύ εδώ και τώρα που μιλάμε. Αν η μνήμη δεν υφίσταται, δεν υπάρχουμε ως άνθρωποι.

Το άλλο είναι το θέμα της δυνατότητας να έχουν φωνή αυτοί που δεν έχουν. Η δυνατότητα ο άλλος, ο διαφορετικός, να έχει μια αξιοβίωτη ζωή. Κι εκεί είναι που η Αντιγόνη βάζει τη διάσταση της αγάπης απέναντι στον άλλον άνθρωπο, της αποδοχής του άλλου. Υπάρχει κι ένα άλλο ζήτημα που μας αφορά εξίσου πάρα πολύ. Το εξεγείρεσθε να είναι διάσταση της ζωής.

 

* Ποιος είναι ο ρόλος του χορού στην παράστασή σας;

Δεν είναι οι σοφοί της πόλης που καλεί ο Κρέοντας. Ο χορός είναι πάντα παρών και συνδέεται με αυτό που συμβαίνει σήμερα. Οι άνθρωποι αγωνιούν, δεν βολεύονται, πασχίζουν για το μέτρο, το δίκαιο. Η Αντιγόνη δεν αντιλαμβάνεται ανθρώπινα όρια, ξέρει από την πρώτη στιγμή πού θα πάει. Αυτός είναι ο τραγικός ήρωας, τον οποίο μια κοινωνία όπως η δική μας, της κανονικοποίησης, της κυριαρχίας της βιοεξουσίας, του ημίμετρου που θέλει να καλλιεργήσει τη λήθη και την έννοια του μικρού ανθρώπου, το τραγικό δέος το φοβάται.

Η τέχνη έχει έναν ρόλο να παίξει σε αυτό, καθώς, όπως λέει και ο Τερζόπουλος, η ιδέα για τον άνθρωπο είναι μεγαλύτερη από τον καθημερινό άνθρωπο. Κι εκεί η τάση της υπέρβασης των ορίων της κανονικότητας είναι γεμάτη δυνατότητες αμφισβήτησης, διεκδίκησης, εξέγερσης, χειραφέτησης.

Δείτε όλα τα σχόλια