Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

"Ρε" φώναξαν και χόρεψαν οι κρατούμενες

Το πρώτο εργαστήριο χορού στις Φυλακές Ελεώνα Θηβών

Όταν ήρθε η στιγμή να εκφράσει την ευχή της, η νεαρή κρατούμενη των γυναικείων φυλακών Ελεώνα της Θήβας προχώρησε ένα βήμα μπροστά στην αυτοσχέδια σκηνή και έκανε αυτό που είχε καημό από πάντα, καθώς μικρή σπούδασε λυρικό τραγούδι. Τραγούδησε την άρια του Πουτσίνι «O mio babbino caro». Ήταν μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές μιας πρωτοφανούς εμπειρίας που έζησαν όσοι παραβρέθηκαν το περασμένο Σάββατο στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα Θηβών, όπου πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του Εργαστηρίου Χορού της Εναλλακτικής Σκηνής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Σε συνεργασία με τις χορεύτριες - χορογράφους Χαρά Κότσαλη και Κατερίνα Σπυροπούλου, 14 κρατούμενες των φυλακών, ανήλικες και ενήλικες, Ελληνίδες και αλλοδαπές, μωρομάνες και καταδικασμένες για ποικίλα εγκλήματα, που ζητούν μια δεύτερη ευκαιρία από την κοινωνία και τη ζωή, παρουσίασαν μια ιδιαίτερη χοροθεατρική παράσταση με τίτλο "Ρε", με χιούμορ και αυτοσαρκασμό και την ίδια στιγμή με πειθαρχεία, επαγγελματισμό και αξέχαστες ερμηνείες.

“Μας αφορούσε πολύ το θέμα των φυλακών” εξηγεί η Χαρά Κότσαλη, που μας μιλά για τρίωρες εβδομαδιαίες συναντήσεις που γίνονταν για έξι μήνες με τις γυναίκες. Οι ηλικίες πολλές και ποικίλες. Από νεαρά κορίτσια έως μητέρες και γιαγιάδες 75 ετών.

“Μέχρι να σταθεροποιηθεί ο βασικός πυρήνας, πέρασαν πολλές από το εργαστήρι. Στο τέλος δημιουργήθηκε μια κατατοπισμένη και δεμένη ομάδα, καθώς είχε προηγηθεί του χορού μια ομάδα θεάτρου που είχε δουλέψει μαζί τους” σημειώνουν οι εμψυχώτριες που έχουν πείρα από ομάδες και συνεργασίες, ωστόσο οι γυναίκες στις φυλακές του Ελεώνα Θηβών τις εξέπληξαν με το χιούμορ, την κινητική δυναμική αλλά και το ταλέντο τους ακόμα και στο να γράφουν αλληγορικά ποιήματα που εκφωνήθηκαν κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Τις δίδαξαν ασκήσεις τεχνικής και ζέσταμα, το πώς κινείται από κοινού ένα γκρουπ αλλά και αυτοσχεδιασμό. “Οι κοπέλες πρότειναν αρκετές φορές δικές τους χορογραφίες και στο τέλος η παράσταση πλαισιώθηκε από μικρές σκηνές ομαδικού σχεδιασμού. Τα κορίτσια μέσα από το εργαστήρι ήρθαν πιο κοντά το ένα στο άλλο. Δυνάμωσε η επικοινωνία και η κοινωνικότητά τους και δημιουργήθηκαν νέες σχέσεις. Μάλιστα, υπήρχε η περίπτωση μιας μητέρας που γράφτηκε στο εργαστήρι για να βλέπει την κόρη της, καθώς δεν είχε τη δυνατότητα να τη συναντά αλλιώς, αφού βρισκόταν κρατούμενη σε διαφορετική πτέρυγα” προσθέτουν.

Καθεμία από τις 14 χορεύτριες μετέφερε στην παράσταση την προσωπικότητα, τα βιώματα και τις προσωπικές ιστορίες, που συνδυάστηκαν με μουσικές επιλογές, από τον Μότσαρτ έως τον Πουτσίνι και από την Εντίθ Πιάφ έως τη Σμαρούλα Γιούλη και τους Doors. Πειραματίστηκαν ακόμα και με το τραγούδι της Ρίτας Σακελλαρίου «Μια ζωή πληρώνω αμαρτίες αλλωνών» , που αφού το τραγούδησαν όλες μαζί στη σκηνή, αποκάλυψαν πως το χόρευαν σε όλες τις εκδοχές, από χιπ hip hop και reggae έως βαρύ ζεϊμπέκικο και βαλς. Ακόμα και εκτός εργαστηρίου, μόνες στους θαλάμους τους, “για να ξεφεύγουν λίγο από τα ζόρια...», όπως είπαν.

Δείτε όλα τα σχόλια