Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Συλλογική τιμωρία στη Γάζα

Τρεις μέρες μετά την κήρυξη του συνεχιζόμενου πολέμου στη Γάζα, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, δήλωσε, σύμφωνα με την εφημερίδα Times of Israel, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στα εβραϊκά: "Πιστεύω ότι ο λαός του Ισραήλ καταλαβαίνει τώρα αυτό που πάντα έλεγα...

Του Rashid Khalidi*



Τρεις μέρες μετά την κήρυξη του συνεχιζόμενου πολέμου στη Γάζα, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, δήλωσε, σύμφωνα με την εφημερίδα Times of Israel, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στα εβραϊκά: "Πιστεύω ότι ο λαός του Ισραήλ καταλαβαίνει τώρα αυτό που πάντα έλεγα: ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανένα σενάριο και καμία συμφωνία που να παραδίδει τον έλεγχο της περιοχής δυτικά του ποταμού Ιορδάνη".

Αξίζει να ακούει κανείς προσεχτικά όταν ο Νετανιάχου απευθύνεται στον λαό του Ισραήλ. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Παλαιστίνη στην πραγματικότητα δεν αφορά στη Χαμάς. Δεν αφορά στις ρουκέτες. Δεν αφορά στις "ανθρώπινες ασπίδες", στην τρομοκρατία ή στις σήραγγες. Αφορά στον εσαεί έλεγχο της παλαιστινιακής γης και της ζωής των Παλαιστινίων. Αυτό λέει στην πραγματικότητα ο Νετανιάχου και αυτό παραδέχεται τώρα ότι έλεγε "πάντα". Αφορά στην άκαμπτη πολιτική του Ισραήλ, εδώ και δεκαετίες, να αρνείται την αυτοδιάθεση, την ελευθερία και την κυριαρχία στους Παλαιστινίους.

Αυτό που διαπράττει το Ισραήλ στη Γάζα σήμερα αποτελεί συλλογική τιμωρία. Αποτελεί τιμωρία για την άρνηση της Γάζας να είναι ένα υπάκουο γκέτο. Αποτελεί τιμωρία για το θράσος που έχουν οι Παλαιστίνιοι να παραμένουν ενωμένοι. Αποτελεί τιμωρία για τη Χαμάς και άλλες οργανώσεις που τόλμησαν να αντισταθούν στην πολιορκία και στις προκλήσεις του Ισραήλ, με ένοπλο αγώνα ή με άλλους τρόπους, μετά την εξαπόλυση μιας συνθλιπτικής δύναμης από το Ισραήλ, κατ' επανάληψιν, ως απάντηση σε ειρηνικές διαμαρτυρίες. Παρά τα χρόνια της κατάπαυσης του πυρός και της ανακωχής, η πολιορκία της Γάζας ποτέ δεν έχει αρθεί.

Όπως όμως υποδεικνύουν τα λεγόμενα του Νετανιάχου, το Ισραήλ δεν θα δεχτεί τίποτα λιγότερο από τη συναίνεση των Παλαιστινίων στην ίδια τους την υποταγή. Θα δεχτεί μόνο ένα παλαιστινιακό "κράτος" απογυμνωμένο από όλα τα χαρακτηριστικά ενός πραγματικού κράτους: τον έλεγχο της ασφάλειας, των συνόρων, του εναέριου χώρου, των θαλάσσιων ορίων, των γειτονικών σχέσεων και, ως εκ τούτου, της κυριαρχίας. Τα είκοσι τρία χρόνια της παρωδίας που ονομάζεται «ειρηνευτική διαδικασία» έχουν δείξει ότι αυτό μόνο προσφέρει το Ισραήλ, με την πλήρη στήριξη της Ουάσιγκτον. Κάθε φορά που οι Παλαιστίνιοι αντιστέκονται σε αυτή τη θλιβερή μοίρα (όπως θα έκανε κάθε έθνος), το Ισραήλ τούς τιμωρεί για την αυθάδειά τους. Αυτό δεν είναι καινούργιο.

Η τιμωρία των Παλαιστινίων για το έγκλημα της ύπαρξής τους έχει μακρά ιστορία. Υπήρξε η πολιτική του Ισραήλ πριν η Χαμάς και οι υποτυπώδεις ρουκέτες της γίνουν ο μπαμπούλας της στιγμής και πριν το Ισραήλ μετατρέψει τη Γάζα σε ανοιχτή φυλακή, σε σάκο πυγμαχίας και σε εργαστήριο όπλων. Το 1948, το Ισραήλ σκότωσε χιλιάδες αθώους, τρομοκράτησε και εκτόπισε εκατοντάδες χιλιάδες άλλους στο όνομα της δημιουργίας μιας εβραϊκής πλειοψηφίας σε έναν τόπο που το 65% των κατοίκων ήταν Άραβες. Το 1967, εκτόπισε και πάλι εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστινίους και έθεσε υπό την κατοχή του την περιοχή που ελέγχει μέχρι σήμερα, σαρανταεφτά χρόνια αργότερα.

Το 1982, σε μια προσπάθεια να εκδιώξει την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και να εξαλείψει τον παλαιστινιακό εθνικισμό, το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο σκοτώνοντας δεκαεφτά χιλιάδες ανθρώπους, κυρίως αμάχους. Από το τέλος της δεκαετίας του 1980, όταν εξεγέρθηκαν οι Παλαιστίνιοι και αντιστάθηκαν στην κατοχή, κυρίως με πέτρες και με γενικές απεργίες, το Ισραήλ προχώρησε στη σύλληψη δεκάδων χιλιάδων Παλαιστινίων: πάνω από 750.000 άνθρωποι έχουν εκτίσει ποινή σε φυλακές του Ισραήλ από το 1967, αριθμός που αντιστοιχεί στο 40% των ενηλίκων αντρών σήμερα. Έχουν εξέλθει από τις φυλακές με μαρτυρίες για βασανιστήρια, που υποστηρίζονται από οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως το B'tselem [Ισραηλινό κέντρο πληροφοριών για τα ανθρώπινα δικαιώματα στις κατεχόμενες περιοχές]. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιntifada, η οποία ξεκίνησε το 2000, το Ισραήλ εισέβαλε ξανά στη Δυτική Όχθη (στην πραγματικότητα δεν έφυγε ποτέ). Η κατοχή και η εποίκιση της παλαιστινιακής γης συνεχίστηκαν αδιάκοπα κατά τη διάρκεια της "ειρηνικής διαδικασίας" της δεκαετίας του 1990 και συνεχίζονται μέχρι τις μέρες μας. Παρ' όλα αυτά, στην Αμερική η όλη συζήτηση αγνοεί αυτό το καίριο πλαίσιο της συνεχούς καταπίεσης και περιορίζεται συχνά στο δικαίωμα του Ισραήλ να αμύνεται και στην ευθύνη που φέρουν οι Παλαιστίνιοι για το κακό που τους βρήκε.

Τα τελευταία εφτά χρόνια ή και περισσότερο, το Ισραήλ πολιορκεί, τρομοκρατεί και επιτίθεται συχνά στη Λωρίδα της Γάζας. Τα προσχήματα αλλάζουν: έχουν εκλέξει τη Χαμάς, αρνούνται να παραμείνουν υπάκουοι, αρνούνται να αναγνωρίσουν το Ισραήλ, εκτοξεύουν ρουκέτες, χτίζουν σήραγγες για να παρακάμψουν την πολιορκία και ούτω καθεξής. Όμως κάθε πρόσχημα αποτελεί πρόφαση, γιατί η αλήθεια των γκέτο -αυτό που συμβαίνει όταν φυλακίσεις 1,8 εκατομμύρια ανθρώπους σε μια περιοχή 140 τετραγωνικών μιλίων, περίπου το ένα τρίτο της πόλης της Νέας Υόρκης, χωρίς να ασκούν έλεγχο των συνόρων τους, χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα από τους ψαράδες (στα 3 από τα 20 χιλιόμετρα που επιτρέπει η συμφωνία του Όσλο), χωρίς πραγματική διέξοδο και με μη-επανδρωμένα αεροσκάφη να βουίζουν στον ουρανό μέρα και νύχτα- είναι ότι στο τέλος το γκέτο θα αντισταθεί. Αυτή ήταν η πραγματικότητα στο Soweto και στο Belfast και αυτή είναι η πραγματικότητα στη Γάζα. Μπορεί να μην μας αρέσει η Χαμάς ή κάποιες από τις μεθόδους της, αλλά αυτό δεν είναι το ίδιο με το να δεχόμαστε την πρόταση ότι οι Παλαιστίνιοι πρέπει να αποδεχτούν νωχελικά την άρνηση του δικαιώματος που έχουν να ζήσουν ελεύθεροι στη γη των προγόνων τους.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο η στήριξη της υφιστάμενης πολιτικής του Ισραήλ από τις ΗΠΑ αποτελεί αφροσύνη. Η ειρήνη επιτεύχθηκε στη Β. Ιρλανδία και στη Ν. Αφρική επειδή οι ΗΠΑ και ο υπόλοιπος κόσμος διεπίστωσαν ότι έπρεπε να πιέσουν τους δυνατούς, καθιστώντας τους υπεύθυνους και δίδοντας τέλος στην ασυδοσία τους. Η Β. Ιρλανδία και η Ν. Αφρική δεν είναι σίγουρα τα ιδανικά παραδείγματα, όμως αξίζει να θυμόμαστε ότι για να επιτευχθεί ένα δίκαιο αποτέλεσμα έπρεπε οι ΗΠΑ να συνομιλήσουν με οργανώσεις όπως ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός και το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο, οι οποίες εμπλέκονταν σε ανταρτοπόλεμο ή ακόμα και τρομοκρατία. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να ανοίξει ο δρόμος προς την επίτευξη της αληθινής ειρήνης και της συμφιλίωσης. Στην ουσία, η περίπτωση της Παλαιστίνης δεν είναι τόσο διαφορετική.

Αντ' αυτού, οι ΗΠΑ γέρνουν τη ζυγαριά προς όφελος του ισχυρού. Σε αυτή τη σουρεαλιστική, αντεστραμμένη εικόνα του κόσμου, μοιάζει να είναι οι Παλαιστίνιοι που κατέχουν το Ισραήλ και όχι το αντίθετο. Σε αυτό το στρεβλό σύμπαν, οι κρατούμενοι μιας ανοιχτής φυλακής πολιορκούν μια δύναμη εξοπλισμένη με πυρηνικά όπλα και με έναν από τους πιο εξελιγμένους στρατούς στον κόσμο.

Εάν θέλουμε να απομακρυνθούμε από αυτό το ψέμα, οι ΗΠΑ πρέπει είτε να αντιστρέψουν την πολιτική τους είτε να σταματήσουν να αυτοπαρουσιάζονται ως "ειλικρινείς μεσολαβητές". Αν η κυβέρνηση των ΗΠΑ θέλει να επιχορηγεί και να εξοπλίζει το Ισραήλ και να παπαγαλίζει τους ισχυρισμούς του, οι οποίοι αποτελούν κοροϊδία της λογικής και του διεθνούς δικαίου, ας είναι. Αλλά ας μην προσποιούνται ότι έχουν το ηθικό έρεισμα ή ότι ενδιαφέρονται μόνο για την ειρήνη. Και βέβαια δεν θα πρέπει να προσβάλλουν τους Παλαιστίνιους υποστηρίζοντας ότι ενδιαφέρονται γι' αυτούς και τα παιδιά τους, που πεθαίνουν σήμερα στη Γάζα.

 

Mετάφραση: Μαρίνος Πουργούρης (από το www.pourgouris.net/blog)

 

To άρθρο, με τίτλο "Collective Punishment in Gaza" δημοσιεύθηκε στο The New Yorker, 29.07.2014)

 

* Ο Rashid Khalidi είναι καθηγητής Αραβικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Columbia των ΗΠΑ και συντάκτης του περιοδικού "Journal of Palestine Studies". Υπήρξε σύμβουλος της παλαιστινιακής αντιπροσωπείας στις συνομιλίες Μαδρίτης - Ουάσιγκτον (1991-93) μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του τιτλοφορείται "Brokers of Deceit".

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Ο κοπανατζής Κ. Μητσοτάκης

Είναι τουλάχιστον παράξενο το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός της χώρας την κοπάνησε εχθές γρήγορα - γρήγορα από τη Βουλή προκειμένου να αποφύγει διάλογο πάνω στα εθνικά θέματα. Και όχι μόνο αυτό.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο