Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

«Και Δεξιά και Αριστερά»

Πλέον, ο Μακρόν ανοίγει τα χαρτιά του με τον σχηματισμό της κυβέρνησής του, ωστόσο η εικόνα του νέου πολιτικού σκηνικού θα είναι πλήρης μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου. Μια ευρεία πλειοψηφία θα του λύσει τα χέρια. Μια μικρότερη θα τον αναγκάσει σε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις - αυτό είναι και το στοίχημα της Αριστεράς

Όταν ίδρυε το κίνημά του, πριν από περίπου έναν χρόνο ο Εμανουέλ Μακρόν έλεγε ότι αυτό θα κινηθεί «και δεξιά, και αριστερά». Τότε του είχε επισημανθεί ότι αυτό εξέπεμπε λάθος μήνυμα και ο σημερινός Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας είχε σπεύσει να συμμορφωθεί. Άλλαξε το σύνθημά του σε «ούτε δεξιά ούτε αριστερά», σε μια φανερή προσπάθεια να υπερβεί τα κομματικά στεγανά - άλλωστε αυτή ήταν και η αιτία που επέλεξε να μην πάρει μέρος στην εσωκομματική διαδικασία του Σοσιαλιστικού Κόμματος, επιλέγοντας μια... μοναχική γραμμή, εκείνη του ηγέτη που απευθύνεται αδιαμεσολάβητα στον λαό, παραπέμποντας φυσικά στον ιδρυτή της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας, τον στρατηγό Ντε Γκολ. Ο Μακρόν κέρδισε το στοίχημά του. Ο Φρανσουά Ολάντ του παρέδωσε τα κλειδιά της εξουσίας μαζί με τον κωδικό του πυρηνικού οπλοστασίου και πλέον ο Μακρόν είχε ελεύθερα τα χέρια του για να σχηματίσει την κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το πρόγραμμά του - ένα πρόγραμμα αρκετά αόριστο προκειμένου να συσπειρώσει όσο το δυνατόν περισσότερους.

Σε ό,τι αφορά τη θέση του πρωθυπουργού, οι προσδοκίες ήταν υψηλές. Η επιλογή του Εντουάρ Φιλίπ, ενός ανθρώπου που ξεκίνησε από τον Ροκάρ για να καταλήξει στον Ζιπέ και μετά στον Φιγιόν (τον οποίο εγκατέλειψε εξαιτίας του PenelopeGate), ήταν αντιπροσωπευτική της αρχικής
κατεύθυνσης του Μακρόν: και αριστερά, και δεξιά. Γίνεται;

Προς το παρόν η ανακοίνωση, το μεσημέρι της Τετάρτης, της σύνθεσης της κυβέρνησης δίνει στοιχεία της απάντησης. Ο Μακρόν επέλεξε με σαφήνεια να δώσει υπουργεία – κλειδιά, όπως το Οικονομικών, σε εκπροσώπους κλασικού φιλελευθερισμού, όπως είναι ο Μπρούνο Λεμέρ. Και αυτή δεν είναι η μοναδική ένδειξη της ιδεολογικής και πολιτικής κατεύθυνσης της νέας κυβέρνησης. Τα υπουργεία που έχουν αντικείμενό τους τη διαχείριση οικονομικών και κοινωνικών
θεμάτων πέρασαν σε πολιτικούς που έχουν σαφείς απόψεις, όπως η νέα υπουργός Εργασίας Μιριέλ Πενικό, η οποία ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος (διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού) της Danone, της Ντασό, της Οράνζ, αλλά και της SNCF, ενώ από το 2015 ήταν επικεφαλής μιας δημόσιας υπηρεσίας για τη διεθνοποίηση της γαλλικής οικονομίας. Από την πλευρά του, ο νέος υπουργός Δημοσίων Δαπανών Ζεράρ Νταρμενέν, από το κόμμα των Ρεπουμπλικανών και αυτός, δήμαρχος της Τουρκουάν, είναι εκφραστής της γραμμής Σαρκοζί, υπέρμαχος δηλαδή των περικοπών θέσεων εργασίας στο Δημόσιο...

Την ίδια στιγμή, δεν υπάρχει υπουργείο Βιομηχανίας ή Κατοικίας, που όμως αποτελεί σταθερά προτεραιότητα των Γάλλων. Στον κατάλογο των «ξεχασμένων» και το υπουργείο Γυναικείων Δικαιωμάτων, που ήταν προεκλογική υπόσχεση του Μακρόν, όμως μέχρι στιγμής δεν περιλαμβάνεται στη λίστα των χαρτοφυλακίων. Ταυτοχρόνως, είναι φανερό ότι ο νεότερος πρωθυπουργός της χώρας επιχειρεί ένα καλό «μακιγιάζ» με επιλογή εμβληματικών προσωπικοτήτων, όπως ο άκρως επικοινωνιακός και πασίγνωστος λόγω τηλεοπτικών εκπομπών Νικολά Ιλό στη θέση του υπουργού για την Οικολογική και Αλληλέγγυα Μετάβαση (sic). Ακόμη πιο συμβολική είναι η επιλογή του Μουνίρ Μαζουμπί, του μέχρι πρότινος συμβούλου του Μακρόν, για την ψηφιακή πολιτική, για τη θέση υφυπουργού με το ίδιο αντικείμενο. Ο 33χρονος Μαζουμπί, που ήταν πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ψηφιακής Πολιτικής, είναι σημαντικό σύμβολο, καθώς το υφυπουργείο δεν θα υπάγεται πλέον στο υπουργείο Οικονομικών, αλλά στον πρωθυπουργό.


Πλέον, ο Μακρόν ανοίγει τα χαρτιά του με τον σχηματισμό της κυβέρνησής του, ωστόσο η εικόνα του νέου πολιτικού σκηνικού θα είναι πλήρης μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου. Ήδη ο Μακρόν προειδοποίησε ότι όποιος υπουργός είναι υποψήφιος και δεν εκλεγεί θα εγκαταλείψει
την κυβέρνηση. Πέραν αυτού όμως, το κρίσιμο θα είναι ο αριθμός «μακρονικών» βουλευτών που θα εκλεγούν. Μια ευρεία πλειοψηφία θα του λύσει τα χέρια. Μια μικρότερη θα τον αναγκάσει σε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις - αυτό είναι και το στοίχημα της Αριστεράς.

 

Δείτε όλα τα σχόλια