Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

"Ο Άρης είχε πει ότι ο Τσιριμώκος αύριο θα μας προδώσει"

Οι αναμνήσεις του στρατηγού ε.α. Παπαγιαννόπουλου από τη Συνέλευση

«Οι δήθεν εθνικόφρονες δεν ήθελαν να ακούν για το σχολείο». Η φωνή του στρατηγού ε.α. Δημήτρη Παπαγιαννόπουλου θυμάται και «σπάει» από συγκίνηση. Σήμερα είναι 90 ετών. Αλλά το 1944 ήταν 16χρονος μαθητής στις Κορυσχάδες. Ανεβαίνει στο χωριό του κάθε χρόνο για την επέτειο της συνεδρίασης του Εθνικού Συμβουλίου - φέτος ήρθε λίγες ώρες αφού γεννήθηκε το πρώτο του εγγόνι. Ανέβηκε στις Κορυσχάδες, μίλησε και έφυγε για την Αθήνα να δει «την εγγόνα».

Θυμάται τους αντάρτες και τους εθνοσύμβουλους. «Ήρθαν τόσο κουρασμένοι διά μέσου των βουνών. Υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να μην φτάσουν ποτέ, καθώς οι Γερμανοί επιτηρούσαν πάρα πολύ ορισμένες περιοχές και τα σύνορα. Έτσι δεν ήρθαν από τη Θράκη και την Κρήτη. Πλην όμως οι εθνοσύμβουλοι ήρθαν ασχέτως των καιρικών συνθηκών και των αντιξοοτήτων. Το χωριό τούς υποδέχθηκε με πολλή αγάπη και πολύ ενθουσιασμό. Τους προσέφεραν οι άνθρωποι εδώ ό,τι μπορούσαν καλύτερο», λέει.

«Η συμπεριφορά τους ήταν αρίστη ανεξαρτήτως παρατάξεων - γιατί είχαν έρθει εθνοσύμβουλοι όλων των παρατάξεων. Ήρθε μέχρι και ο Ρούφος από την Πάτρα που ήταν δεξιότατων αντιλήψεων», θυμάται ο στρατηγός Παπαγιαννόπουλος αναφερόμενος στον δήμαρχο Πατρέων Βασίλη (Λαλάκη) Ρούφο, ο οποίος είχε προτείνει ως πολίτευμα τη βασιλευόμενη δημοκρατία.

Προσπαθώ να φέρω τη συζήτηση στον Βελουχιώτη: «Ποιον άλλο θυμάστε;». «Θυμάμαι τον Πέτρο Κόκκαλη, τον γιατρό. Μου έκανε μια ένεση. Τότε δεν υπήρχαν ενέσεις στο χωριό», απαντά κοιτώντας γύρω να δει τον εγγονό του Πέτρου Κόκκαλη που ήταν στις Κορυσχάδες.

Δεν γίνεται να μην τεθεί η ερώτηση - φετίχ: «Ήρθε και ο Άρης;». «Ήρθε. Έγινε κάτι πολύ παράξενο που τότε εμάς μας εξέπληξε», λέει και εξιστορεί: «Ήμουν καθισμένος έξω από την εκκλησία με έναν άλλο χωριανό. Κατεβαίνουν με τα άλογά τους ο Άρης με τον υπασπιστή του και ξεζέψανε. Σε μια στιγμή απέναντι, στο σπίτι του Θανάση Παπαγιαννόπουλου, ήταν η Μαρία Σβώλου, ο Τσιριμώκος και πολλοί άλλοι αγωνιστές. Άκουγαν ωραία ευρωπαϊκά τραγούδια. Λέει ο υπασπιστής στον Άρη: 'Καπετάνιε, κοίτα απέναντι ποιοι είναι'. 'Τους είδα. Δυστυχώς ένας από αυτούς αύριο θα είναι προδότης', του απάντησε ο Άρης. Ήταν ο Τσιριμώκος που το 1965 πρωταγωνίστησε στην αποστασία και, όπως όλοι οι αποστάτες, έφυγε με λύτρα από το κόμμα της Δημοκρατίας».

«Γίνονταν χοροί και παίζονταν θεατρικά έργα. Οι εθνοσύμβουλοι και οι αντάρτες αγάπησαν το χωριό μας. Το χωριό όχι μόνο τους φιλοξένησε με πολύ αγάπη, αλλά τους παρείχε και κάθε ευκολία και αυτό τους ενθουσίασε. Πολλοί φεύγοντας μας έλεγαν ότι 'θα θυμόμαστε πάντα αυτό το χωριό, διότι πρέπει να μείνει στην ιστορία του λαού μας'. Θεωρούσαν όλη την Ευρυτανία ανταρτομάνα», θυμάται ο Δ. Παπαγιαννόπουλος, που δεν κρύβει την πικρία του για όσα συνέβησαν μετεμφυλιακά. «Δυστυχώς, όταν έφυγαν οι Γερμανοί, οι δήθεν εθνικόφρονες, οι δωσίλογοι και οι συνεργάτες των Γερμανών, όχι μόνο δεν ήθελαν να ακούσουν αυτό το σχολείο, αλλά προσπάθησαν ακόμη και να το καταστρέψουν. Είναι θαύμα που έμεινε όρθιο. Έβαψαν, επιχρίσανε όλες τις τοιχογραφίες μέσα στις αίθουσες που είχαν όλους τους ήρωες της επανάστασης του 1821 και ορισμένα δημοκρατικά συνθήματα και συνθήματα για τους συμμάχους μας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά, για να μην μείνει καμία μνήμη από αυτή την κορυφαία εκδήλωση των αγώνων του λαού μας και της Εθνικής Αντίστασης, άλλαξαν και το όνομα του χωριού: το είπαν Κυψέλη».

«Για εμένα ως στρατιωτικό υπάρχει το μεγάλο αλβανικό έπος. Αλλά το μεγαλύτερο έπος του ελληνικού λαού είναι η καθολική του αντίσταση στην Κατοχή. Και η κορυφαία πράξη της Εθνικής Αντίστασης είναι η Εθνοσυνέλευση των Κορυσχάδων. Εδώ ετέθησαν οι πρώτες βάσεις του ελεύθερου δημοκρατικού συντάγματος της χώρας μας. Για πρώτη φορά έγινε νόμος να ψηφίζουν οι γυναίκες και οι νέοι άνω των 18 ετών», τονίζει ο στρατηγός Παπαγιαννόπουλος και προσθέτει: «Δεν φοβήθηκα ποτέ τον θάνατο. Ο θάνατος είναι τίποτα. Δεν ασχολήθηκα με το τίποτα. Έκανα το καθήκον μου. Το ίδιο μας έλεγαν αυτοί. 'Θα δώσουμε τη ζωή μας να ζήσετε εσείς τα παιδιά ελεύθερα. Να ζήσετε σε μια δημοκρατική κοινωνία'. Και όταν μας έβλεπαν να καθόμαστε και να θαυμάζουμε τα λόγια τους και τις προσπάθειές τους, αυτοί μας χειροκροτούσαν διπλά».

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Το επόμενο βήμα

Θα ξημερώσει μια άλλη μέρα στις 21 Αυγούστου για την Ελλάδα; Για την καθημερινότητα του καθενός από μας η πρώτη απάντηση είναι όχι. Ούτε θα βρει κάθε άνεργος δουλειά, ούτε θα πάψουμε να μετράμε αν...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο