Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα

ΑΜΠΕ

Το μη χείρον βέλτιστο και οι γυναικείες δεξιότητες

Οι άνθρωποι που προτιμούν να βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο παρά μισοάδειο μόνο δύο θετικά μπορούν να δουν στον συμβιβασμό που επιτεύχθηκε την Τρίτη για τις θέσεις - κλειδιά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρώτον, ότι βγήκαν από το κάδρο ένας “επαρχιώτης” κι ένας “σκληρός” Γερμανός, που θα ήταν καταστροφικό να πρωταγωνιστήσουν τα επόμενα πέντε χρόνια - ούτε ο Μάνφρεντ Βέμπερ θα γίνει πρόεδρος της Κομισιόν, ούτε ο διοικητής της Bundesbank Γενς Βάιντμαν θα διαδεχθεί τον Μάριο Ντράγκι στην ΕΚΤ. Και δεύτερον, ότι αναλαμβάνουν τις υψηλότερες θέσεις ευθύνης στην Ε.Ε. δύο γυναίκες -η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν και η Κριστίν Λαγκάρντ, αντίστοιχα- σε μια εποχή που μεσουρανούν πάλι στην παγκόσμια σκηνή οι ισχυροί άνδρες του τύπου “εγώ είμαι τ’ αφεντικό και σ’ όποιον αρέσει”. Όχι ότι οι γυναίκες πρεσβεύουν μια άλλη πολιτική από τους άνδρες ομοϊδεάτες τους, αλλά κατά κανόνα έχουν ένα διαφορετικό στιλ άσκησης εξουσίας, διαχειρίζονται με περισσότερη επιμονή, υπομονή και ενσυναίσθηση τις ατελείωτες διαδικασίες των συμβιβασμών που απαιτούνται στην Ε.Ε.

Κατά τα άλλα, το αποτέλεσμα της -μαραθώνιας- συνόδου κορυφής δεν είναι πολλά υποσχόμενο για το μέλλον της Ευρώπης. Δεν είναι μόνο ότι οι ηγέτες των 28 αγνόησαν επιδεικτικά το αποτέλεσμα της ευρωκάλπης, αλλά και τη δειλή προσπάθεια εκδημοκρατισμού της Ε.Ε. μέσα από την διαδικασία των spitzenkandidaten (όπως αναλύει στις διπλανές στήλες η Χριστίνα Βασιλάκη). Είναι και ότι δεν έγινε καμία ουσιαστική συζήτηση για το περιεχόμενο των πολιτικών που καλούνται να υπηρετήσουν τα νέα πρόσωπα. Καμία ουσιαστική συζήτηση για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, για την πολιτική και κοινωνική διαχείριση της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, για τη σύγκλιση και τη συνοχή, για τη μετανάστευση, για το πού τέλος πάντων θέλει να βρίσκεται η Ευρώπη όταν θα έχουν τελειώσει το σχολείο τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα.

Η εικόνα των 28 να μοιράζουν τις καρέκλες με βασικό κριτήριο να μην μείνουν παραπονεμένες οι μεγάλες -λέμε τώρα- πολιτικές ομάδες και να μην βγουν στα κεραμίδια κάποιες χώρες, οι οποίες θα μπορούσαν στη συνέχεια να πάρουν την εκδίκησή τους βάζοντας βέτο στον επόμενο συμβιβασμό για τον προϋπολογισμό, δεν έκανε την Ε.Ε. πιο γοητευτική στα μάτια των Ευρωπαίων πολιτών. Όλα παραμένουν “business as usual”, λες και δεν πήρε κανείς χαμπάρι στο ευρωπαϊκό τετράγωνο των Βρυξελλών ούτε την οικονομική κρίση, ούτε το Brexit, ούτε την κλιματική κρίση, ούτε τίποτα. Το παζάρι που κατέληξε στην επιλογή της Φον Ντερ Λάιεν για την προεδρία της Κομισιόν ελάχιστα διαφέρει με το αντίστοιχο του 2009, λες και δεν άλλαξαν δραματικά η Ευρώπη και ο κόσμος αυτά τα τελευταία δέκα χρόνια.

Αυτό που μένει να δούμε τώρα είναι εάν θα λειτουργήσουν με τον ίδιο τρόπο και οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι των Ευρωπαίων πολιτών. Σε λίγες μέρες το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα κληθεί να ψηφίσει την πρόταση του Συμβουλίου, να αποφανθεί εάν θα καταπιεί την προσβολή που υπέστη από τους ηγέτες των κρατών - μελών και θα αποδεχθεί ως διάδοχο του Γιούνκερ την Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν. Οι πιθανότητες είναι περισσότερο υπέρ της παρά εναντίον της, καθώς από το βράδυ της Τρίτης οι επικεφαλής των μισών πολιτικών ομάδων ξεκίνησαν την... επεξεργασία των “δύσκολων” ευρωβουλευτών ώστε να κάνουν την κάνουν την καρδιά τους πέτρα και να μην αφήσουν την Κομισιόν ακυβέρνητη. Το μεγαλύτερο ζόρι το έχουν οι ευρωσοσιαλιστές, που πιέζονται να αποδεχθούν μια δεξιά Γερμανίδα, έστω λιγότερο από τον Μάνφρεντ Βέμπερ, η οποία χαίρει της αποδοχής του Βίσεγκραντ, της ομάδας των χωρών που “σκότωσαν” την υποψηφιότητα του δικού τους Φρανς Τίμερμανς. Αλλά και για τους περισσότερους δημοκρατικούς ευρωβουλευτές η θετική ψήφος δεν θα είναι εύκολη. Διότι θα νομιμοποιεί την αποδυνάμωση του Κοινοβουλίου, θα σηματοδοτεί το τέλος ενός έστω άτολμου και ατελούς δημοκρατικού πειράματος.

Θα τολμήσουν να αντισταθούν;

 

Δείτε όλα τα σχόλια