Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Αντίο και καλό σου ταξίδι...

Σήμερα η κηδεία του Γιάννη Ιωάννου

Σήμερα στις 11.30 π.μ. αποχαιρετούμε τον Γιάννη Ιωάννου στην Καισαριανή. Ο πολιτικός σκιτσογράφος που σημάδεψε την περίοδο της Μεταπολίτευσης με τα σκίτσα του και τα πολιτικά κόμικς έφυγε προχθές για το μεγάλο ταξίδι.

Κάθε σκίτσο του ήταν εύστοχο, ξεχωριστό, πρωτότυπο σχόλιο στην επικαιρότητα. Μια πολιτική και κοινωνική "ματιά" με ανατρεπτικά χαρακτηριστικά. Γελοιογραφία - τέχνη υψηλή, δημιουργική, πρωτοπόρα. Και με τη φόρμα και με το σκίτσο και με το κείμενο. Άνοιξε δρόμους, δημιούργησε σχολή, άφησε αποτύπωμα πλούσιο, στιβαρό, πολυδιάστατο.

Θα μας λείψει. Θα μας λείψει πολύ. Μιλούσε λίγο. Τα περισσότερα που είχε να πει τα έλεγε με το πενάκι του. Η τελευταία δημόσια παρέμβασή του -από τις λίγες που έκανε- ήταν στην εκδήλωση μνήμης για τον Χρήστο Παπουτσάκη, εκδότη του "Αντί", στις 30 Μαρτίου. Ο Γιάννης Ιωάννου ξεκίνησε από το "Αντί" και πήγε και μίλησε σε αυτή την εκδήλωση. Αυτή τη σύντομη παρέμβασή του με τίτλο "Αναφορά στον Χρήστο Παπουτσάκη", στην οποία μιλά για το "Αντί" και το δικό του ξεκίνημα στο περιοδικό, δημοσιεύουμε στη συνέχεια:

"Όσοι έχουν ποτιστεί το δημοσιογραφικό μεράκι ξέρουν την ενδόμυχη λαχτάρα του δημοσιογράφου 'να βγάλουμε το δικό μας έντυπο'. Ε, το 'Αντί' πρόσφερε αυτήν την ικανοποίηση στους συνεργάτες του ότι έβγαζαν ένα συνεργατικό φύλλο, όπου όμως δεν χρειάζονταν οι ατέρμονες και ψυχοφθόρες διαδικασίες των οικονομικών και λογιστικών, της λειτουργίας του συνεταιρισμού, των δικαστηρίων και των παράλογων προστίμων. Αυτά τα είχε εξ αρχής αναλάβει ο Παπουτσάκης. Διότι ο συνεταιρισμός ήταν αυτός. Δεν νομίζω ότι κανείς, ακόμη και από τους πιο βασικούς συνεργάτες, έπαιρνε κάποιο βιώσιμο μισθό. Όλοι είχαν κάποια άλλη απασχόληση. Αλλά το 'Αντί' ήταν ο μαγνήτης για πολλούς πολύ αξιόλογους δημοσιογράφους, το βήμα για πολιτικούς διανοητές και ιστορικούς και ανθρώπους της τέχνης.

Ο ίδιος είχε μεγάλο κύκλο γνωριμιών με όλον τον προοδευτικό χώρο και δυνατές υπογραφές, που υπερκάλυπταν την ύλη του κάθε τεύχους. Όμως ο Χρήστος άνοιγε το πολύτιμο περιοδικό του σε όποια νέα πένα, άποψη, σε ανώνυμους νέους ανθρώπους. Ανίχνευε μη πιστοποιημένους χώρους, δεν ξέρω με τι κριτήρια, με τι εγγυήσεις. Αυτό ήταν και η ζωντάνια του περιοδικού. Κάτι όμως που περικλείει και κινδύνους σε μακρόχρονη πορεία, που το 'Αντί' τούς έζησε και ο Χρήστος τους πλήρωσε υπέρογκα, εξουθενωτικά. Η ανοιχτοσύνη του Χρήστου προσήλκυσε στη διεύθυνση του περιοδικού ικανούς και έμπειρους δημοσιογράφους. Κάποιοι έπεσαν στον πειρασμό να το ιδιοποιηθούν. Κάποιοι άλλοι, πολύ ικανοί επίσης αρθρογράφοι, με ιδεολογικά κίνητρα, προσπάθησαν να το κάνουν πολιτική τους βάση.

Ο Παπουτσάκης έβρισκε έναν μαλακό τρόπο να επαναφέρει το εγχείρημα στην κοίτη του. Τον γνώρισα με σύσταση κοινού φίλου μόλις ήρθα στην Αθήνα το 1975. Μου άνοιξε το περιοδικό του κι εγώ έπεσα με τα μούτρα σε εικονογραφήσεις και σκίτσα. Τελείως αρχάριος εγώ και σε μια εποχή με αίτημα την αποχουντοποίηση, η δουλειά μου εκείνη ήταν καταγγελτικές αφίσες και επιθετικά συνθήματα, νομίζεις και θα καταλαμβάναμε τα θερινά ανάκτορα.

Ήταν η πρώτη φορά που, όντας συντηρητικός κι απολίτικος έως τότε, μπορούσα πλέον να αντιδράσω, να αντισταθώ κι εγώ. Σκιτσάριζα μεν, αλλά γελοιογραφία και πολιτική μάθαινα εκεί, πάνω στο κορμί του 'Αντί'. Αυτό συνέβη και σε άλλους νέους γελοιογράφους που ακολούθησαν, γιατί το 'Αντί' ήταν και φυτώριο πολιτικής γελοιογραφίας. Και γι’ αυτό λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Παπουτσάκη".

ΥΓ.: Και όλοι εμείς λέμε ένα πολύ μεγάλο, τεράστιο ευχαριστώ στον Γιάννη Ιωάννου για όσα μας χάρισε όλα αυτά τα χρόνια. Αντίο και καλό σου ταξίδι...

Γ.Φ.

 

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια