Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Επίκαιρος ο Ευριπίδης για τα όσα ζούμε σήμερα

Για τα μεγάλα κείμενα που συγκινούν από το πρώτο κιόλας διάβασμα και για τα οποία σκέφτεσαι τη σύνδεση που έχουν με το σήμερα μας μιλά ο Γιάννης Αναστασάκης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού...

Για τα μεγάλα κείμενα που συγκινούν από το πρώτο κιόλας διάβασμα και για τα οποία σκέφτεσαι τη σύνδεση που έχουν με το σήμερα μας μιλά ο Γιάννης Αναστασάκης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και σκηνοθέτης του “Ορέστη” που κάνει απόψε και αύριο πρεμιέρα στο Θέατρο του Δάσους. Παράσταση βασισμένη σε νέα μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα, “η οποία προστατεύει και την ποίηση και την ωμότητα, στοιχεία που κουβαλά και ο αρχαίος λόγος”, υπογραμμίζει ο σκηνοθέτης. “Ο Ευριπίδης έχει ένα θέμα πολύ ισχυρό με τους βασικούς ήρωες οι οποίοι είναι νέα παιδιά που βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο και κάνουν το ένα λάθος πάνω στο άλλο. Γιατί θέλουν να ζήσουν. Αυτό θέλει έναν λόγο πιο τολμηρό, και ποιητικό, για να αναδειχθεί. Είναι σαφές πως αυτά τα κείμενα παραμένουν ποιητικά” .

Η παράσταση αποτελείται από έναν δυνατό θίασο πρωταγωνιστών, με τον Χρίστο Στυλιανού στον ρόλο του Ορέστη, την Ιωάννα Κολλιοπούλου στον ρόλο της Ηλέκτρας, καθώς επίσης και ηθοποιούς όπως ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, ο Χρήστος Στέργιογλου, η Δάφνη Λαμπρόγιαννη, ο Νικόλας Μαραγκόπουλος, ο Δημήτρης Μορφακίδης, η Μαριάννα Πουρέγκα και ο Κώστας Σαντάς που παίζει για πρώτη φορά σε τραγωδία κρατώντας τον ρόλο του Τυνδάρεως.

“Βρήκα συνδέσεις με το τώρα και η εσωτερική ματιά μου, αν μπορώ να την ορίσω, έχει να κάνει με το πώς αυτό το κείμενο έρχεται και μιλάει για το σήμερα ενώ υποτίθεται πως αναφέρεται σε έναν μύθο, μια ιστορία πολύ παλιά, πειραγμένη έτσι κι αλλιώς από τον Ευριπίδη. Δεν έχει να κάνει με βασιλιάδες και με πρίγκηπες, αλλά στην πραγματικότητα με τη σχέση της εξουσίας με τον λαό, τη σχέση του δίκαιου και της δικαιοσύνης με το άδικο, τη σχέση με τις γενιές”, επισημαίνει.

Στην τραγωδία του Ευριπίδη, τρεις νέοι, ο Ορέστης, η Ηλέκτρα κι ο Πυλάδης, κολυμπούν μέσα στη δίνη του αίματος που τους παρασέρνει. Θεοί και άνθρωποι έχουν στήσει μια πλεκτάνη μίσους κι εκδίκησης, όπου η αδελφική αγάπη γίνεται συνενοχή, η φιλική σχέση συναυτουργία, η λαϊκή ετυμηγορία θανατική ποινή.

“Πρόκειται για μια τραγωδία που αναρωτιέται τι σημαίνει τιμωρία, τι σημαίνει παρουσία ή απουσία του θεού από τη ζωή μας. Κι επειδή ο Ευριπίδης πάντα έχει κι έναν από μηχανής θεό, που δίνει τη λύση, είναι σαν να κλείνει το μάτι στους θεατές λέγοντάς τους: Αυτό θέλετε λοιπόν, να έρθει μια λύση από έξω, από έναν θεό; Αν τα αφήσετε έτσι τα πράγματα, η πόλη θα καταστραφεί. Το λέει αυτό για την Αθήνα του 408 και του Πελοποννησιακού Πολέμου και προφητεύει σωστά καθώς λίγο αργότερα έρχεται η ήττα από τη Σπάρτη. Η ίδια αυτή τραγωδία χτυπάει και για σήμερα το καμπανάκι. Κι όσο μπορεί η τέχνη να επηρεάσει τη ζωή μας, μας οδηγεί σε έναν δρόμο να βρούμε την ψυχραιμία, να διορθώσουμε λάθη και να βρούμε λύσεις στα προβλήματα χωρίς να περιμένουμε έξωθεν βοήθεια για σωτηρία και λύση. Κάτι που βλέπουμε στην ελληνική ιστορία πάρα πολλά χρόνια τώρα. Γι' αυτό και μιλάμε για ένα επίκαιρο θέμα”, καταλήγει ο Γιάννης Αναστασάκης.

Η παράσταση θα περιοδεύσει στην Κύπρο, σε αρχαία θέατρα της Ελλάδας, σε επιλεγμένες πιάτσες της Αττικής και της Αθήνας, ενώ 3 και 4 Αυγούστου θα παρουσιαστεί στην Επίδαυρο.

Μάνια Ζούση

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Προοδευτικές συγκλίσεις: ποιοι και με ποιους

Η ανάγκη μιας εναλλακτικής πρότασης για την Ευρώπη αναδεικνύεται πλέον με ολοένα σαφέστερο πρόσωπο. Το παραδοσιακό σύστημα εξουσίας βαίνει προς εξαφάνιση. Δυνάμεις πανίσχυρες πριν λίγα χρόνια, όπως...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο