Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Αντί για διακοπές... διακοπή

Είναι ένα διαφορετικό καλοκαίρι. Δυστυχώς, καμία σχέση με εκείνο το μεγάλο και φωτεινό του Μανώλη Φάμελλου. Κάποτε είχαμε προετοιμασίες για διακοπές, η ιεροτελεστία οικογενειακή, παρεΐστικη ή γκομενική (αλλά και οι συνδυασμοί τους) για τον τόπο προορισμού, το μέσο, τη διαμονή

Είναι ένα διαφορετικό καλοκαίρι. Δυστυχώς, καμία σχέση με εκείνο το μεγάλο και φωτεινό του Μανώλη Φάμελλου. Κάποτε είχαμε προετοιμασίες για διακοπές, η ιεροτελεστία οικογενειακή, παρεΐστικη ή γκομενική (αλλά και οι συνδυασμοί τους) για τον τόπο προορισμού, το μέσο, τη διαμονή. Για να προσθέσουμε άλλη μια Διακοπή στη φαρέτρα μας. Και να γυρίσουμε αρπαγμένοι από τον ήλιο και τα νεύρα της επιστροφής, αλλά τέλος πάντων να έχουμε ολοκληρώσει τη σεζόν όπως κάναμε από τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια. Τι τα θες; Τώρα φεύγουν λίγοι, ελάχιστοι. Πολυτέλεια οι διακοπές, ακόμη και το «πάμε στο εξοχικό ενός φίλου» δεν αντέχει φέτος τα έξοδα. Μαζί η αστυνόμευση στους τουριστικούς προορισμούς για πρόστιμα στα αυτοκίνητα, στις σκηνές, στους γυμνιστές. Τα απομονωμένα νησιά και παραλίες μπορεί να μην έχουν πλοίο ή λεωφορείο για να πηγαίνει φάρμακα, έχουν όμως άγρυπνους αστυνομικούς μήπως και ξεφύγει κανένα σκηνάκι κάτω από το αλμυρίκι ή μέσα στη σπηλιά. Τα πρώτα, βλέπετε, κοστίζουν στο «κράτος», ενώ τα δεύτερα φέρνουν έσοδα. Με πρόστιμα.

Όμως η Διακοπή παραμένει στη ζωή μας απαλλαγμένη από τον ρομαντισμό και την παύση μιας κυκλαδίτικης παραλίας ή ενός κρητικού χωριού. Το «Μας Συγχωρείτε Διακοπή» είναι το επίσημο σύνθημα του καλοκαιριού 2013. Με το μαύρο στην ΕΡΤ, τα μαύρα στη Βουλή, τις μαύρες τρύπες στην οικονομία, τους μαύρους λογαριασμούς και τη μαύρη μιζέρια νοσταλγούμε την εποχή που μαύρο σήμαινε γκόθικ ρούχο, ανατρεπτικό βιβλίο και κάψιμο στον θερινό ήλιο. Ξεκίνησα να γράφω για ένα υποθετικό soundtrack του φετινού καλοκαιριού και κανένα τραγούδι δεν μου κολλάει. Είναι σαν να απαγορεύτηκαν και αυτά από την εποχή που ζούμε. Είναι σαν να κρύβονται ή να ντρέπονται που είναι θερινά και ανέμελα. Τα τραγούδια μαζί με τους θεατρίνους και τους καραγκιοζοπαίκτες ήταν μια φορά κι έναν καιρό η Συνείδηση Έκτακτης Ανάγκης μας. Τώρα, είναι... Διακοπή.

Ίσως κάποτε, αν επιβιώσουμε από όλα αυτά, να θυμόμαστε το καλοκαίρι του 2013 όπως οι προηγούμενες γενιές θυμούνται τις χρονιές-ορόσημα ανάμεσα σε συμπαντικής σημασίας γεγονότα. Να λέμε για το πιο δροσερό καλοκαίρι των τελευταίων 50 χρόνων που είχε ως μοναδικό προσόν την οικονομία που μας έκανε σε ρεύμα για ανεμιστήρες και κλιματιστικά.

Αν ωστόσο πρέπει να επιμείνω στην πολιτική και δημοσιογραφική ορθότητα της εποχής και να προτείνω ένα, έστω, ρε σεις, ένα, τραγούδι για τις μέρες αυτού του Ιούλη που τελειώνει, θα σας σκάσω ένα "Heroes" από τον David Bowie. Ίσως γιατί είναι ζευγαροτράγουδο, ίσως γιατί ζητάει μια έστω φωτεινή, Μέγιστη Στιγμή, ίσως γιατί απλώς χρειαζόμαστε τελικά πιο πολύ από ποτέ έναν Ήρωα. Από μέσα ή απέξω μας. Με την ελπίδα, την άλλη φορά που θα έρθει η ώρα για τέτοιο κείμενο, η Διακοπή να έχει ξαναγίνει Διακοπές και αντί για το "Heroes" του Bowie να είμαστε στην ευχάριστη και άνετη θέση να διαλέγουμε ως άκουσμα το "No More Heroes" των Stranglers.

Δείτε όλα τα σχόλια