Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Σκέψεις ενός (πρώην;) βλακάκου

Μια Αθήνα του τριήμερου. Χωρίς επιφοίτηση βέβαια. Όχι μόνο ενός Αγίου αλλά και κανενός Πνεύματος. Ψυχή. Πουθενά. Ακόμη και τα παραδοσιακά στέκια στο Γκάζι, το Μεταξουργείο και η Χρυσή Γενιά της πλατείας Μαβίλη και της Κολοκοτρώνη απουσίαζαν από τον εαυτό τους

Μια Αθήνα του τριήμερου. Χωρίς επιφοίτηση βέβαια. Όχι μόνο ενός Αγίου αλλά και κανενός Πνεύματος. Ψυχή. Πουθενά. Ακόμη και τα παραδοσιακά στέκια στο Γκάζι, το Μεταξουργείο και η Χρυσή Γενιά της πλατείας Μαβίλη και της Κολοκοτρώνη απουσίαζαν από τον εαυτό τους. Μη βιαστείτε να χαρακτηρίσετε σούρεαλ την προηγούμενη φράση. Πριν λίγους μήνες συζητούσα με την "Αυγή" της Κυριακής ένα ρεπορτάζ για το βράδυ της πόλης. Εξαιρουμένων των καγκουρομάγαζων και των παραλιακόσκυλων. Λέγαμε να μιλήσουμε με παραδοσιακές ροκ φάτσες της νύχτας. Ιδιοκτήτες, DJs, πρώην συνεργάτες και άτομα με άποψη. Ήθελα να ακούσω τι έχουν να πουν οι άνθρωποι που έστησαν το K44, το Mad (κάποτε), το Fox, τις Μοίρες, το Closer, το Second Skin, το Θηρίο κ.λπ. Κι αναφέρω επίτηδες μαγαζιά με τα οποία δεν συνεργάζομαι ως DJ για να μην υπάρχει παρεξήγηση.

Σιγά - σιγά συνειδητοποίησα το μάταιο ενός τέτοιου ρεπορτάζ, που ίσως να είχε θέση στο meta-lifestyle free press σύμπαν, αλλά όχι στην "Αυγή" ή στο Think Tank. Απλό: Θα μίλαγα με έναν, θα άκουγα όλους. Θα ήταν ένα παραπονιάρικο ρεπορτάζ, πιθανόν θλιμμένο ή και θλιβερό. Τα περασμένα μεγαλεία τα αναφέρεις όχι για τη νοσταλγία, αλλά για να τα επαναφέρεις. Τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ. Ο ιός του σκυλοπόπ lifestyle που ξεκίνησε από τα νίτρα, κίτρα, κλικ, μαξ κ.λπ. και συνεχίστηκε ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά σε mad ή ειδικές ζουζουνοεκπομπές ήταν αδύνατο να μην έχει θύματα. Το κακό είναι ότι τα θύματα δεν ήρθαν από το δικό "τους" κοινό, αλλά από τη μεγάλη δεξαμενή του ροκ / τζαζ / έντεχνου κοινού που δεν συρρικνώθηκε, αλλά μεγάλωσε και δεν ήρθε νέο αίμα να το αντικαταστήσει. Είναι ένα είδος Τέλειας Μιντιακής Καταιγίδας, όπως η σημερινή, που αφορά κυρίως την κοινωνία και την πολιτική. Έχεις 456 μέσα να πείσεις ότι ο Κιάμος είναι ροκ και 1 περιθωριοποιημένο να φωνάξεις ότι π.χ. στο Λονδίνο οι IAMX (ποιοι, ε;) είναι ο νέοι Spiders From Mars και ο Chris Corner (ποιος, ε;) ο νέος David Bowie.

To περιτύλιγμα πάντα "δούλευε" για τον Έλληνα. Θα πω ένα απλό παράδειγμα: έχεις το τέλειο ραδιόφωνο, το τέλειο κανάλι κ.λπ. Αλλά παραμένεις πιστός στο δόγμα να μην "ανοίγεσαι" και να μην "σε πουλάς". Είναι μια έντιμη αν και αυτοκαταστροφική επιλογή. Τα αυγά του 2013 δεν βγάζουν καινούργιους γκοθάδες, έντεχνους και τζαζίστες, αλλά φασιστάκια που νιώθουν τα σκυλοπόπ μαγαζιά της παραλιακής και τη μπουρνάζια λογική διασκέδασης, προνομιακό τους χώρο. Η λύση λοιπόν για να ξαναδουλέψουν τα μαγαζιά, να αρχίσει ξανά η παραγωγή ενεργού κοινού γι' αυτά, αλλά και για τα καλά ραδιόφωνα, τις καλές τηλεοράσεις κ.λπ., δεν είναι η περιχαράκωση, αλλά το άνοιγμα. Θα πείσεις έναν βλακάκο ότι η δική σου πρόταση θα του προσφέρει πιο πολλά; Θα τον χρηματίσεις με ιδέες και προοπτικές; Θα τον κάνεις να πιστέψει ότι "έτσι" κι όχι "όπως τώρα", θα είναι πιο ενεργός, πιο δημοφιλής, πιο μέσα στα πράγματα; Με λίγα λόγια, φίλε με το αγαπημένο και άδειο ροκ μπαρ, κολλητέ με το παρακμάζον τζαζ κλαμπ και γνωστέ με τον αξιόπιστο αλλά χαμηλά ραδιοσταθμό, ΘΕΛΕΙΣ να αρχίσεις επιτέλους να αντικαθιστάς το κοινό σου; Θα μου πεις με ποιόν; Με τον βλακάκο; Θυμήσου μόνο την εποχή που ήσουν ΕΣΥ βλακάκος (με το συμπάθιο ε;) και ποιοι και πώς σε τράβηξαν από εκεί για να είσαι τώρα έτσι. Γιατί και ονόματα έχουν αυτοί, και τρόπους (λιγότερους) από εμάς σήμερα. Άντε λιγάκι γιατί με τη μιρμίρα και το "ωχ αμάν" το πολύ να μαζευόμαστε να κλαίμε τον μακαρίτη μέχρι να αναλάβουμε εμείς τον ρόλο του.

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Ένα ιστορικό βήμα

Η πρόθεση του γειτονικού μας λαού, να τελειώσει η εθνικιστική αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ, είχε εκφραστεί από το δημοψήφισμα. Ο επιδέξιος χειρισμός της αποχής και των προβλημάτων...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο