Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Σαν πας στη Μαλακάσα (part 1)

Η μέρα της μαρμότας, φιλαράκι. Λένε πως όταν έχεις φάει μια φορά μακαρόνια με κιμά, έχεις φάει μακαρόνια με κιμά για πάντα. Καμιά αντίρρηση.

Η μέρα της μαρμότας, φιλαράκι. Λένε πως όταν έχεις φάει μια φορά μακαρόνια με κιμά, έχεις φάει μακαρόνια με κιμά για πάντα. Καμιά αντίρρηση. Σημειώνω όμως, για χάρη συνέχειας, ότι στα μακαρόνια με κιμά (θέλεις μπολονέζ; Οκ... μπολονέζ) παίζουν πιο συχνά ρόλο το κρεμμυδάκι και τα μυρωδικά και λιγότερο ο ίδιος ο κιμάς ή αν τα μακαρόνια είναι μίσκο ή μπαρίλα.

Επιστρέφω στη δημοφιλή κωμωδία με τον Μπιλ Μάρεϊ: Κάνει ζέστη. Παίρνεις νερά. Στο όχημα τέσσερα με πέντε άτομα, ατάκτως πατικωμένα. Αχαρνών, Στρατηγού Καλάρη, Εθνική Αθηνών-Λαμίας, διόδια, από δεξιά πας στο Rockwave, από αριστερά φαντάρος στα τεθωρακισμένα. Ξέρω τι προτιμάς. Αυτό γίνεται από το 2004, όταν τα κύματα του ροκ συνάντησαν τη μεσογειακή βλάστηση της εσώτερης Μαλακάσας. Και τους Pixies, Peter Gabriel, Soulfly, WASP, Mogwai, Black Rebel Motorcycle Club, Starsailor, HIM, Placebo... Μια χαρά. Αν ο Μάρεϊ στην κωμωδία του Ηarold Ramis επανέλαβε την ημέρα του τέσσερις φορές, εγώ την έχω επαναλάβει 24. Η επιστροφή είναι το Groundhog Day 2: Κοπιαστικό περπάτημα ανάμεσα στα βρόμικα και τα μπλουζάκια (πάντα πιο φτηνά με ένα περίεργο τρόπο από την άφιξη) μέχρι το όχημα.

Άντε να βγεις πάλι Εθνική. Συζήτηση για τις συναυλίες, θάψιμο της διοργάνωσης (υποχρεωτικό αυτό). Σε λίγες μέρες/μήνες copy paste. Το Rockwave είναι όντως θεσμός. Τα καλά, τα κακά, τα ίσια και ανάποδα, αμέτρητα. Όμως και μετά την εμφάνιση του φιλόδοξου Ejekt, το RW παραμένει σημείο αναφοράς για κάθε χρόνο. Οι συνήθειες έχουν αλλάξει. Θα το δείτε στο site των διοργανωτών με τα μπινελίκια για το line-up εδώ και δυο-τρία χρόνια, άλλος θεσμός αυτά. Αλλά η συνήθεια παραμένει ίδια. Σαν βρεθείς στον πηγαιμό για τη Μαλακάσα, θα βρεθείς στο Rockwave.

Αλλά πιο πολλά, και σε σχέση με μια άλλη αγαπημένη ταινία μετά την Ημέρα Της Μαρμότας, σε επόμενο Think Tank. Για την ώρα, ετοιμάζω το σακίδιο με τρόφιμα, υγρά και αέρια. Ουπς... Σόρρυ...

 

Δυστυχώς υπήρξε το Rock In Athens '85

Depeche Mode, Stranglers, Cure, The Clash (και μάλιστα στην αποχαιρετιστήρια συναυλία τους). Το φαντάζεστε σήμερα; Παναθηναϊκό Στάδιο... Ανεβαίνω κάθιδρος τα σκαλιά μαζί με τη συνάδελφο στην "Αυγή", την Ευούλα... Δεν έχουμε συναίσθηση τι θα δούμε. Ότι θα γινόμασταν μέρος της ελληνικής μουσικής ιστορίας. Μόδα τότε οι Culture Club, oι Τalk-Talk και η ντίβα Nina Hagen. Ιστορικό το κράξιμο των Ελλήνων αντρούτσων στον Boy George και η αποθέωση των ίδιων στους Depeche Mode, αν και βγήκαν στη σκηνή με gay leather ντύσιμο...

Όμως, δυστυχώς υπήρξε το Rock In Athens τότε. Το φεστιβάλ που δεν γίνεται, εκ των πραγμάτων να ξεπεραστεί. Όσοι το προλάβαμε, το προλάβαμε. Τι θυμάμαι; Τις αστικές εφημερίδες που τη μια μέρα εκθείαζαν τη "γιορτή της μουσικής" και την άλλη μέρα έγραφαν "τα έσπασαν οι ροκάδες" όταν η αστυνομία επιτέθηκε στη διάρκεια της συναυλίας των Stranglers... Τους Stranglers να βρίζουν τους μπάτσους. Τις Μουσικές Ταξιαρχίες (Musical Brigades στο εισιτήριο) να αρνούνται να εμφανιστούν. Τους Clash να λένε "αυτό ήταν, γεια σας" και να το εννοούν. Πράγματι. «Αυτό ήταν»... Μπροστά σε 92.000 κόσμο. 92.000!

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Το επόμενο βήμα

Θα ξημερώσει μια άλλη μέρα στις 21 Αυγούστου για την Ελλάδα; Για την καθημερινότητα του καθενός από μας η πρώτη απάντηση είναι όχι. Ούτε θα βρει κάθε άνεργος δουλειά, ούτε θα πάψουμε να μετράμε αν...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο