Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Να υπάρξει ψύχραιμη ερμηνεία

Του Δημήτρη Σεβαστάκη   Είχα παρκάρει τη μηχανή σε μια σκιά, δίπλα μου ένας κύριος με λινό κοστούμι βημάτιζε μιλώντας δυνατά στο κινητό. Κλείνει, με πλησιάζει: «Δυστυχώς, ξέρουν πολύ καλύτερα τα...

 

Είχα παρκάρει τη μηχανή σε μια σκιά, δίπλα μου ένας κύριος με λινό κοστούμι βημάτιζε μιλώντας δυνατά στο κινητό. Κλείνει, με πλησιάζει: «Δυστυχώς, ξέρουν πολύ καλύτερα τα κόλπα απ’ ό,τι εσείς. Έχει γίνει σοβαρή μεταρρυθμιστική δουλειά, θέλουν να την πάρουν έτοιμη και σας καταγγέλλουν κι από πάνω». Στην περιφέρεια της Αριστεράς, δικηγόρος της «μαχομένης», συμπύκνωσε με ακρίβεια μια μορφή του προβλήματος.

Επί έναν χρόνο καλλιεργούν απέχθεια για τους «προδότες», αφήνουν τους ακραίους να ασχημονούν (για λογαριασμό τους) επί των Πρεσπών και ξαφνικά κλείνει το κουμπί. Καμία αναφορά. Μόνο κάτι γενικόλογα «θα παρακολουθούμε την εφαρμογή της συμφωνίας». Ό,τι κάνει και η κυβέρνηση δηλαδή.

Επί πολλά χρόνια αφήνουν τους ακραίους (ιδίως τους απογόνους αυτών που «έδωσαν» το 1974 την Κύπρο) να αντιπολιτεύονται (για λογαριασμό τους) με το προσφυγικό, να κατηγορούν τους αριστερούς ως «εθνομηδενιστές» για να μεταμφιέζονται οι ίδιοι (διά της εις άτοπον απαγωγής) σε «πατριώτες».

Τα ίδια με την Εκκλησία, με τις διεθνείς σχέσεις, με την οικονομική πολιτική, με την Υγεία, την Παιδεία κ.λπ. Η τεχνική είναι απλή. Συναρτούν τα πάντα με βασική κατηγορία «είναι ψεύτες. Άρα για ό,τι τους κατηγορούμε (απάτριδες, φοροληστές, ανίκανους) έχουμε δίκιο. Ό,τι κάνουν είναι κακό». Έτσι υπάρχουν περιπτώσεις που ψηφίζουν το 90% του νομοθετήματος, καταγγέλλοντας συγχρόνως. Καταγγέλλουν, είτε συμφωνώντας είτε διαφωνώντας. Πολύ απλά «γιατί είστε ψεύτες, ψεύτες, ψεύτες». Ένα πηγάδι, μια γενική κατηγορία, ένα αιχμαλωτιστικό κέλυφος, ένα δίχτυ μέσα στο οποίο υποστασιοποιείς το κακό.

Φυσικά, πέρα από τη δύναμη πυρός που έχουν, πέραν της αντιπολιτευτικής ανεντιμότητας, έχουν γίνει σοβαρά λάθη, σπατάλες πολιτικών πόρων και από την από εδώ πλευρά. Αδεξιότητες, άνοιγμα περιττών μετώπων, συγκρούσεις με πολλές πλευρές ταυτόχρονα, προβληματικές πολιτικές συμμαχιών, ιδρυτικές οργανωτικές αδυναμίες, καμιά υπενθύμιση του ωμού λόγου, της σκληρότητας, της αναλγησίας πολλών μέτρων που ελήφθησαν επί των ημερών «των άλλων» κ.λπ.

Ο κόσμος λοιπόν οδηγείται σε μια τυφλή επιλογή: «Δεν με νοιάζει ποιος θα ’ρθει, τι λέει. Να φύγουν αυτοί που μας είπαν ψέματα».

Σε όλες τις προηγούμενες φορές μεταβάσεων, οι λαϊκές επιλογές είχαν έναν τέτοιο χαρακτήρα πολιτικού ζάπινγκ: Ποιος θα μου λύσει το προσωπικό πρόβλημα. Ποιος θα σβήσει την κλήση, ποιος θα μου σβήσει το χρέος, ποιος θα μου νομιμοποιήσει το αυθαίρετο, ποιος θα μονιμοποιήσει την κόρη, ποιος θα μεταθέσει τον γιο κ.λπ. Μια τέτοια κουλτούρα σε μεγάλο βαθμό φύσηξε κάποια στιγμή ευνοϊκά και για την Αριστερά. Δεν αγκυροβόλησε ο κόσμος. Στάθηκε περιμένοντας. Αυτή η παροδική στάση, η αντίληψη πολιτικής προσωρινότητας, φαίνεται σε πολλές περιπτώσεις στην Ευρώπη, όπου μετακινούνται ταχύτατα μεγάλες μάζες ψηφοφόρων. Κατά κάποιον τρόπο διαμορφώνεται μια ιδεολογία διαφυγής, γλιστρήματος, υπεκφυγής.

Αυτό το στοιχείο ροής ενέχει μεν κινδύνους, όμως μας αποδεικνύει και κάτι άλλο: Ότι μετά από τέσσερα και μισό χρόνια κυβερνητικής εξουσίας, έχεις σταθεροποιήσει ένα σοβαρό πολιτικό κοινό, που σε αναδεικνύει ως μια δύναμη η οποία αναπόφευκτα θα επηρεάζει και θα ανακατευθύνει τα πολιτικά πράγματα στη χώρα. Και συγχρόνως δείχνει ότι είναι επιπόλαιος ο τρόπος ερμηνείας του αποτελέσματος των ευρωεκλογών ως ήττας. Η σταθεροποίηση είναι μορφή ισχύος. Δυστυχώς, σοβαρές ανεπάρκειες, τόσο στην πρόβλεψη όσο και στη μεθερμηνεία και τη στρατηγική, δυσκολεύουν την ψυχραιμία, την αυτοπεποίθηση, την προοπτική.

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Ο κύριος Βορίδης

O κύριος Βορίδης ξεκίνησε τη λαμπρή πολιτική του σταδιοδρομία ως στέλεχος του Μιχαλολιάκου στη νεολαία της ΕΠΕΝ και αργότερα διάδοχός του στην ηγεσία αυτής της διαβόητης χουντοφασιστικής οργάνωσης.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο