Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ο κίνδυνος είναι οι επικίνδυνοι

Υπάρχει τέτοιος κοινωνικός αυτοματισμός, που οποιοδήποτε μέτρο ανακούφισης ή στήριξης κάποιου δημιουργεί πολύ περισσότερους θιγμένους από ευεργετημένους. Αρκετοί τσαντίζονται...

Υπάρχει τέτοιος κοινωνικός αυτοματισμός, που οποιοδήποτε μέτρο ανακούφισης ή στήριξης κάποιου δημιουργεί πολύ περισσότερους θιγμένους από ευεργετημένους. Αρκετοί τσαντίζονται με το επίδομα στον διπλανό τους, από τη φορολογική ελάφρυνση σε κάποια επαγγελματική κατηγορία, από την καθησυχαστική διαβεβαίωση κυβερνητικού αξιωματούχου σε κάποια ομάδα.

Συνταξιούχοι του δημοσίου τομέα εναντίον συνταξιούχων του ιδιωτικού, φορολογούμενοι κατά απαλλασσομένων, άνεργοι κατά εργαζόμενων, διαγωνιζόμενοι κατά διορισμένων κ.λπ. Ένα κοινωνικό «σύστριγγλο», που ουσιαστικά κάνει αδύνατη την άσκηση προνοιακής πολιτικής ή, ακόμα περισσότερο, τον σχεδιασμό της.

Τα τελευταία χρόνια γίνονται μεγάλες αναδιανομές εισοδήματος, είτε με τη μορφή αρπαγής όπως συνέβη με το χρηματιστήριο ή τη φούσκα των ακινήτων και τον δανειοληπτικό παροξυσμό, είτε με τη μορφή οικονομικής κατάπτωσης, όπως συνέβη από το 2010 και μετά. Η βίαιη, εκπτωτική αλλαγή οικονομικής στάθμης άφηνε βαθύτερο πολιτιστικό αποτύπωμα από οικονομικό έλλειμμα. Ο λάκκος στο αίσθημα ήταν βαθύτερος από τον λάκκο στην τσέπη. Κατέστρεφε συναισθηματικά τους ανθρώπους παράλληλα με την καταστροφή της ατομικής ή οικογενειακής οικονομίας τους. Η εκπτωτική βία έχει δημιουργήσει έναν βαθύτατο συντηρητισμό σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού, έχει ενσταλλάξει εύφορο μίσος σε τμήματα νεολαίας και μικροαστών. Ο πολίτης τον οποίο κολάκευε το σύστημα life style είναι ίσως ο πιο προσβεβλημένος, αφού θεωρεί την οικονομική κατάρρευσή του πρωτίστως ως ταπείνωσή του.

Υπάρχουν πολίτες που θεωρούν ότι τους τα «πήραν για να τα δώσουν σ' αυτούς». Υπάρχει ένα γενικό «σ' αυτούς», ένα γενικό «κάποιους άλλους», υπάρχει μια γενική φυλή «άλλων», προφανώς καριόληδων, προφανέστατα ευνοημένων, προφανώς και παρ' αξία χρηματοδοτημένων. Όταν οι «άλλοι» είναι πάντα πολύ περισσότεροι από «εμάς», τότε είναι προφανές ότι «εμείς», θιγμένοι και αλλόφρονες, πάμε στον άλλον, στον Κυριάκο, στον οποιονδήποτε. Πάμε απολύτως αμνήμονες, απλώς εκδικητές. Όταν η εντύπωση για τους «άλλους» καθολικοποιείται, «εμείς» είμαστε «όλοι». Γιατί όταν η πεποίθηση για ευνοημένους «άλλους» είναι γενική, τότε οι «εμείς» (οι θιγμένοι, αδικημένοι κ.λπ.) γινόμαστε "όλοι". Ένα «ψευδο-όλοι» σε ένα «ψευδο-άλλοι». Εμφύλιος. Άτυπος και καθολικός.

Η πολυετώς χαμηλή ποιότητα παραγωγής διαμόρφωσε χαμηλής ποιότητας οικονομία (δηλαδή φούσκα), χαμηλής ποιότητας πολιτική πρόσληψη, αντίδραση, διεκδικητική κουλτούρα. Σήμερα βρισκόμαστε στο σημείο μιας ενδιαφέρουσας τομής. Όχι μόνο ανάμεσα στα διάφορα είδη πολιτικής παιδείας όσο στα διάφορα πεδία πολιτικών δυνατοτήτων.

Οι μανιακοί αντισυριζαίοι προεξοφλούν το τέλος του κύκλου της εμπράγματης και κυβερνητικής Αριστεράς. Θεωρούν ότι η διαρροή των μαζών θα είναι ευεργετική αφού θα φύγουν από τον καταραμένο ΣΥΡΙΖΑ. Εντούτοις, δεν κατανοούν το άλλο σκέλος. Πού θα πάνε οι διαφυγόντες; Σε ποια πολιτική αγωγή θα διαπρέψουν; Πάλι παροδικά, πάλι στιγμιαία θα σταθούν σε κάτι. Σε ένα ρευστό, πολιτικό κάτι, σε ένα ασχημάτιστο πολιτικό πουθενά. Το πολιτικό πουθενά βέβαια υπάρχει, είναι, έχει τόπο. Έναν τόπο ροής, έναν ασύντακτο πολιτικό τόπο μετακινούμενο, εκδικητικό, κοντόφθαλμα ωφελιμιστικό.

Αυτόν τον μόνιμα στιγμιαίο ωφελιμισμό, τον ανταγωνιστικό και ατομικιστικό, τον επεκτείνει σαν φαρμάκι η κρίση, η διαχείρισή της, αυτά που οικοδομούνται πάνω της. Έννοιες και πολιτικά συμφραζόμενα. Η διάχυση κινδύνων, ή μάλλον η διασπορά μιας κινδυνοκρατίας, ενός δομικού φόβου για το άλλο, για το αύριο, για το πέραν είναι ο μεγάλος πολιτικός αντίπαλος. Όχι οι εκάστοτε κομματικοί φορείς του.

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Ιστορικό λάθος

Το μόνο που έλειπε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μια ακόμη κρίση αξιοπιστίας. Αλλά κι αυτό το κατάφερε σ’ αυτή τη σύνοδο κορυφής κάνοντας το ιστορικό λάθος

Δειτε ολοκληρο το αρθρο