Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ο κώδικας της σιωπής

Αγαπητή Ευγενία, Θλιβερά έκλεισε η υπόθεση του ομαδικού βιασμού της νεαρής φοιτήτριας στο Δελχί, που πέθανε λίγο μετά την κακοποίησή της, τον περασμένο Δεκέμβριο.

Αγαπητή Ευγενία,

Θλιβερά έκλεισε η υπόθεση του ομαδικού βιασμού της νεαρής φοιτήτριας στο Δελχί, που πέθανε λίγο μετά την κακοποίησή της, τον περασμένο Δεκέμβριο. Η τελευταία πράξη του δράματος παίχτηκε προχθές στο δικαστήριο, όπου για τους τέσσερις απαγγέλθηκε ποινή θανάτου, στην οποία μπορεί να ασκηθεί έφεση. Ένας πέμπτος πέθανε στη φυλακή και ένας άλλος ανήλικος εντάχθηκε σε αναμορφωτική διαδικασία.

Πρόκειται για μια υπόθεση που συγκλόνισε την Ινδία και όλον τον κόσμο λόγω της αγριότητας των συνθηκών. Το συγκεντρωμένο πλήθος, γυναικών και ανδρών, έξω από το δικαστήριο, σε όλη τη διάρκεια της δίκης, που κραύγαζε «στην κρεμάλα», προϊδέαζε για την ποινή. Η υπόθεση απέκτησε εμβληματικότητα και έγινε το σημείο αναφοράς στον αγώνα που διεξάγεται σε όλον τον κόσμο για την καταπολέμηση της σεξουαλικής βίας.

Στην ίδια την Ινδία αποτέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα για μια μεγάλη συζήτηση γύρω από τον άξονα πώς οι πόλεις θα γίνουν πιο ασφαλείς για τις γυναίκες. Οι ίδιες οι αρχές, κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης, υιοθέτησαν νομοθεσία, όπου μεταξύ των ποινών περιλαμβάνεται και η εσχάτη. Ωστόσο, η αστυνομία αποφαίνεται ότι στο 90% των περιπτώσεων σεξουαλικής βίας οι δράστες ανήκουν στο στενό ή ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον. Τα εγκλήματα περιβάλλονται από σιωπή, αποκρύβονται. Και μένουν ατιμώρητα.

Αυτή η υπόθεση έρχεται να επιβεβαιώσει τη σοβαρότητα αυτού που λέμε βία εις βάρος των γυναικών. Το ανάγλυφό της, αν προσεκτικά ψηλαφιστεί, δεν μπορεί παρά να μας κάνει να δούμε τις σοβαρές κοινωνικές συνέπειες της σεξουαλικής βίας και του βιασμού. Δεν είναι ακόμα ένα ζήτημα στη λίστα των φεμινιστικών απαιτήσεων. Είναι το ζήτημα!

Ο ΟΗΕ διεξήγαγε μια έρευνα σε έξι ασιατικές χώρες: Μπαγκλαντές, Καμπότζη, Κίνα, Ινδονησία, Σρι Λάνκα και Παπούα Νέα Γουινέα. Η έρευνα έγινε μεταξύ του 2010 και του 2013 και ρωτήθηκαν 10.000 άνδρες και 3.000 γυναίκες. Από τα ευρήματα καταδείχτηκε ότι ο κύριος λόγος του βιασμού είναι η αίσθηση σεξουαλικής κυριότητας. Ένας στους τέσσερις άνδρες έχει διαπράξει σεξουαλική επίθεση και βιασμό, ενώ το 72%-97% των δραστών παραμένουν ατιμώρητοι από τον νόμο.

Αναδεικνύεται, λοιπόν, η ανάγκη λήψης μέτρων, ανάμεσα στα οποία η νομοθεσία είναι κορυφαία πολιτική. Πολιτική που εμπεριέχει την πρόληψη, την τιμωρία των ενόχων και την περίθαλψη και προστασία των θυμάτων. Πολύ σημαντικές μπορούν να αποβούν οι δεσμεύσεις που εισάγουν διεθνή κείμενα, όπως οι σχετικές συμβάσεις, που όταν επικυρωθούν αποκτούν νομική δεσμευτικότητα.

Και για να φύγουμε από την Ασία και να έρθουμε στην ήπειρό μας, έχουμε μια εκκρεμότητα. Υπάρχει η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης «Για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας», της 11ης Μαΐου 2011. Δεν την έχουμε επικυρώσει ως χώρα, μόνο υπογράψει. Μέχρι στις 12 Σεπτεμβρίου τρέχοντος μόνο πέντε χώρες την είχαν επικυρώσει: Αλβανία, Ιταλία, Μαυροβούνιο, Πορτογαλία και Τουρκία. Χρειάζονται δέκα επικυρώσεις, οι οκτώ να είναι κρατών - μελών, προκειμένου να τεθεί σε ισχύ. Φαντάσου, αν οι σαράντα επτά χώρες - μέλη του Συμβουλίου την επικυρώσουν, θα βοηθηθεί το κλίμα. Και μην ξεχνάς, αυτές οι πολιτικές κατά της βίας δεν είναι αυτοαναφορικές, παρά ενισχύουν την πολιτική για την ισότητα των φύλων σε όλους τους τομείς.

Δείτε όλα τα σχόλια