Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η μάχη για τους «απ' έξω»

Του Δημήτρη Σεβαστάκη Η όξυνση είναι πάγια προεκλογική φόρμα. Επομένως, θα περιμένουμε την επεκτεινόμενη κόλαση. Θα σκάνε όλα τα συστήματα, θα γίνονται όλο και συχνότερα κινητοποιήσεις με...

Του Δημήτρη Σεβαστάκη

Η όξυνση είναι πάγια προεκλογική φόρμα. Επομένως, θα περιμένουμε την επεκτεινόμενη κόλαση. Θα σκάνε όλα τα συστήματα, θα γίνονται όλο και συχνότερα κινητοποιήσεις με μαξιμαλιστικά αιτήματα, θα έχουμε συνεχείς βλάβες σε δημόσιους φορείς, φήμες επιδημιών, εξεγερσιακά επεισόδια με διάφορες προφάσεις, εγκλήματα, τεράστια σκάνδαλα γιατί ο εκτυπωτής της υπηρεσίας δεν έχει τόνερ. Θα παραιτείται ένας γιατρός στο επαρχιακό νοσοκομείο και θα πρέπει σε οκτώ ώρες να αντικαθίσταται με άλλον (που προφανώς σε κάποιο συρτάρι θα περίμενε κλεισμένος).

Εκτός από την ίδια την ένταση, που είναι σχεδόν επαγγελματική διαστροφή της Δεξιάς (ευτυχώς όχι όλης, αλλά πάντως ενός δυναμικού τμήματος), υπάρχει και η απόλυτη ανάγκη αντιπερισπασμού. Βγαίνει ένα ΚΕΕΛΠΝΟ ή παιδεραστία; Σκάει τότε ένα σκάνδαλο «μεγατόνων» με το χαρτί υγείας που είναι τρίφυλλο και όχι τετράφυλλο, όπως έλεγε η ευρωπαϊκή οδηγία και περιείχε η προκήρυξη. Εγκλήσεις προς την κυβέρνηση, τρελή αναπαραγωγή στον μιντιοστρατό.

Ωραία, αυτό το ξέρουμε. Το είχαμε δει έντονα σε όλες τις φάσεις κρίσεων, στις εκλογικές το 2015, στις διαπραγματευτικές στιγμές, στις διάφορες αξιολογήσεις κ.λπ. Πάντα κατέβαινε ένας γενικός διακόπτης. Πάντα έπεφτε μια μπάρα. Εμείς όμως πώς; Εμείς τι; Άλλοτε ενοχικά, άλλοτε επιθετικά, πάντα όμως τσιμπάμε. Πάμε στο έδαφος του αντιπάλου. Απαντάμε για την μπαρούφα που μπορεί να ξέφυγε, για την αστοχία, για το έλασσον και χάνουμε το μείζον, το ψαχνό.

Γιατί όμως; Το προφίλ του μέλους, του στελέχους, του βουλευτή, του υπουργού είναι άσχετο «από τα κόλπα τα ζόρικα». Είναι άνθρωποι που για χρόνια ήταν «απέξω», είτε στην περιφέρεια ενός συστήματος, άνθρωποι των συνομιλιών, των συνεδριάσεων, καπνιστές και αναβλητικοί. Την πρώτη περίοδο κολακεύονταν από τις διαχύσεις των τσακαλιών της Αυτοδιοίκησης, το γλείψιμο προμηθευτών, αισθάνονταν «ποιος είμαι εγώ για μου δίνουν τέτοια σημασία». Αυτό αποκοίμισε πολλούς από μας και δεν τα πήραμε, επάνω μας όταν το σύστημα ήταν ανοιχτό. Δώσαμε χρόνο και ξαναδέθηκαν κυκλώματα.

Έτσι δεν έγινε η θεαματική εξυγίανση της πρώτης περιόδου που θα επιβεβαίωνε την επένδυση του κόσμου. Είχαμε και τα εσωτερικά μας, μη φύγει πόντος από το ιδεολογικό καλσόν. Η πιάτσα είναι έξυπνη. Δεν μασάει, εκμεταλλεύεται τον χρόνο, τον χώρο, τις αφέλειες, το «λαρτζιλίκι». Η πιάτσα ξαναδένει, ξαναπλέκει, συνέρχεται γρήγορα, κάνει τα κουμάντα της. Τέλος πάντων. Γίνεται κάποια δουλειά, ενίοτε σοβαρή, ενίοτε αργή, ενίοτε με ψαρωμένη, γραφειοκρατική, νομιμοφροσύνη, χρειάζεται χρόνος. Αν είχαμε λίγο χρόνο περισσότερο, θα απέδιδε περισσότερο.

Γι’ αυτό πρέπει ατρόμητα και έξυπνα να τον διεκδικήσουμε αυτόν τον χρόνο (παρά τις πίκρες, τις εσωμαχαιριές και τα σουτ πάνω από τα δοκάρια). Είναι δίκαιος αυτός ο χρόνος. Όχι φυσικά για μας, αλλά για τους «απέξω». Τους ανθρώπους που δεν ζήτησαν, δεν πήραν, που τους απέκλειαν πάντα, που περίμεναν από μας, που περιμένουν ίσως ακόμα, πιο κουρασμένοι, πιο θλιμμένοι, αυστηροί, αλλά με μια εύθραυστη επιείκεια να φωλιάζει στην καρδιά τους. Γι’ αυτούς πρέπει να επιμείνουμε κι όχι για τους λομπίστες.

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια