Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Αττική 2018 - Ηλεία 2007: Ομοιότητες και διαφορές

Εξ αρχής γεννήθηκαν εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο και τον χρόνο που εκδηλώθηκαν οι πυρκαγιές, στα Γεράνεια Όρη και την Πεντέλη, με κατεύθυνση και στις δύο περιπτώσεις προς πυκνοκατοικημένες περιοχές, ιδιαίτερα τη θερινή περίοδο. Έτσι χιλιάδες άνθρωποι που έκαναν διακοπές στα εξοχικά τους, αλλά και παιδικές κατασκηνώσεις, ακόμα και τουρίστες βρέθηκαν αντιμέτωποι με την πύρινη λαίλαπα

Η Ελλάδα θρηνεί δεκάδες πολίτες της, αλλά και πολίτες άλλων χωρών, που χάθηκαν σε πύρινο κλοιό στο Μάτι της Ανατολικής Αττικής, στις 23 Ιουλίου 2018. Οργή των πληγέντων επί δικαίους και αδίκους, σκληρά τα ερωτήματα προς την Πολιτεία και τους αρμόδιους φορείς της, κυβέρνηση (σημερινή και προηγούμενες), δημοτικές και περιφερειακές αρχές. Να γίνει, όμως, και αναζήτηση των αιτιών και ευθυνών σε βάθος χρόνου και τότε θα δούμε ότι -έστω εν μέρει- φταίμε και εμείς οι απλοί πολίτες, με διάφορους τρόπους, συμπεριφορές και πρακτικές.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν είμαστε έτοιμοι να βγάλουμε τα σωστά διδάγματα, να κάνουμε και τη δική μας αυτοκριτική και να αποδεχτούμε την ανάγκη μιας πολιτιστικής επανάστασης σε ό,τι αφορά τη στάση μας απέναντι στο περιβάλλον. Διότι -κακά τα ψέματα- η περιβαλλοντική μας αγωγή υστερεί έναντι άλλων λαών της Ευρώπης.

Για να μην κάνουμε απλουστευτικά άλματα στον χρόνο, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ο λαός μας έζησε τη στέρηση και τη φτώχεια επί πολλές δεκαετίες και εκ των πραγμάτων είχε άλλες προτεραιότητες, ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, όταν είχε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες ενός καταστροφικού εμφυλίου.

Ακόμα και οι δυνάμεις της Αριστεράς χρειάστηκαν πολλές δεκαετίες για να συνειδητοποιήσουν τα καταστροφικά αποτελέσματα στο περιβάλλον, εξαιτίας του κυρίαρχου μοντέλου ανάπτυξης στη χώρα. Μέχρι και τη δεκαετία τού 1990 κάποιοι εξ ημών χαρακτηρίζαμε «γραφικούς» τους οικολόγους, που πρώτη φορά, το 1989, εξέλεξαν βουλευτή.

Εξ αρχής γεννήθηκαν εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο και τον χρόνο που εκδηλώθηκαν οι πυρκαγιές, στα Γεράνεια Όρη και την Πεντέλη, με κατεύθυνση και στις δύο περιπτώσεις προς πυκνοκατοικημένες περιοχές, ιδιαίτερα τη θερινή περίοδο. Έτσι χιλιάδες άνθρωποι που έκαναν διακοπές στα εξοχικά τους, αλλά και παιδικές κατασκηνώσεις, ακόμα και τουρίστες βρέθηκαν αντιμέτωποι με την πύρινη λαίλαπα.

Πρωτόγνωρη η συμφορά που βρήκε την Ανατολική Αττική. Ωστόσο παρόμοια τραγωδία είχε ζήσει και η Ηλεία, τον Αύγουστο του 2007, όταν μέσα σε λίγες μέρες ολόκληρος ο νομός έγινε παρανάλωμα του πυρός και 45 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

Η διαφορά του ολοκαυτώματος της Ηλείας με το τωρινό της Αττικής είναι ότι στην πρώτη είχαμε νεκρούς σε διάφορα χωριά της περιοχής, ενώ στη δεύτερη τους δεκάδες νεκρούς μετρά μόνο ένας οικισμός, το Μάτι.

Στην περίπτωση του «πύρινου πολέμου» της Ηλείας τις μεγαλύτερες απώλειες είχαν δύο χωριά, η Αρτέμιδα και η Μάκιστος, όπου χάθηκαν 25 ζωές στην απέλπιδα προσπάθεια κάποιων εκ των χωριανών - παραθεριστών να σπάσουν τον πύρινο κλοιό φεύγοντας προς τη Ζαχάρω. Στην προσπάθεια αυτή πολλά αυτοκίνητα ακινητοποιήθηκαν, μεταξύ των οποίων και εκείνο της μαρτυρικής μάνας Αθανασίας Παρασκευοπούλου - Κάρτα, που βρέθηκε νεκρή, αγκαλιασμένη με τα τέσσερα παιδιά της.

Στο Μάτι οι άνθρωποι που βρίσκονταν εκεί το απόγευμα της 23ης Ιουλίου ήταν ουσιαστικά εγκλωβισμένοι και στη διάθεσή τους είχαν ελάχιστο χρόνο να διαφύγουν. Η έξοδος προς τη θάλασσα αποδείχθηκε σωτήρια για εκατοντάδες.

Και στις δύο περιπτώσεις, του 2007 και του 2018, καταβλήθηκαν ηρωικές προσπάθειες από τους άνδρες του Πυροσβεστικού Σώματος, καθώς και από εθελοντές, για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών. Σε ερημωμένα -τον χειμώνα- χωριά της Ηλείας οι περισσότεροι κάτοικοι του καλοκαιριού, μπροστά στην απουσία μέσων και κατάλληλης εκπαίδευσης, επιστράτευσαν και την εφευρετικότητά τους για να σώσουν τις οικογένειες και τον τόπο τους.

Άλλη ομοιότητα των δύο τραγωδιών ήταν ότι στρατεύθηκαν εθελοντικά για την αντιμετώπισή τους πολλοί μετανάστες, ενώ αξιοθαύμαστο είναι και στις δύο περιπτώσεις το κίνημα διεθνούς αλληλεγγύης. Στην περίπτωση της Ηλείας το Ταμείο Μολυβιάτη συγκέντρωσε 150 εκατομμύρια ευρώ, χάρη στις συνεισφορές 92.000 ιδιωτών και φορέων από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Εδώ θέλω να επισημάνω ότι με την αλλαγή κυβέρνησης, το 2009, ο Πέτρος Μολυβιάτης έδωσε λεπτομερή απολογισμό, αφήνοντας ένα υπόλοιπο στο Ταμείο 118 εκατομμυρίων ευρώ, ποσό που περιήλθε, τον Δεκέμβριο του 2010, στην αρμοδιότητα του τότε υπουργού Οικονομικών, με βάση τον νόμο 3895/2010. Προφανώς το υπόλοιπο αυτό «φαγώθηκε» από το πρώτο Μνημόνιο και ίσως η μεταμνημονιακή Ελλάδα να το επιστρέψει κάποτε στους δικαιούχους τους.

Καταλήγω με την επισήμανση ότι, από την πρώτη στιγμή, ο λαός της Ηλείας κινητοποιήθηκε για να συμπαρασταθεί στους πυρόπληκτους της Ανατολικής Αττικής. Δεν ξέχασαν τη δική τους τραγωδία και τώρα ανταποδίδουν την αλληλεγγύη που δέχτηκαν πριν από έντεκα χρόνια.

 

* Ο Πάνος Τριγάζης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, κατάγεται από τον Νομό Ηλείας

 

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Νέα εποχή, νέα καθήκοντα

Όταν τον Ιανουάριο του 2015 η κυβέρνηση της Αριστεράς αναλάμβανε τη διακυβέρνηση, γνώριζε ότι Σαμαράς και Βενιζέλος (μαζί με τμήματα της ευρωπαϊκής Δεξιάς) είχαν σχεδιάσει αριστερή παρένθεση -δεν...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο