Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Με ευχές δεν βάφονται αβγά...

Για την ανάπτυξη και πρόοδο της χώρας χρειάζονται πολλά. Προ πάντων καθαρά πολιτικά μυαλά που να κατανοούν τι πρέπει να γίνει και κυρίως να ξέρουν πώς πρέπει να το κάνουν

Διαβάζω συχνά δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που σημειώνουν ότι η κυβέρνηση οφείλει να ξεδιπλώσει ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης της οικονομίας με επίκεντρο την αντιμετώπιση της ανεργίας, την ανόρθωση του κοινωνικού κράτους και τον εκσυγχρονισμό των θεσμών. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την πρωτευούσης σημασίας υποχρέωση της κυβέρνησης. Το θέμα όμως είναι με ποιον τρόπο μπορεί μια χώρα να μειώσει δραστικά την ανεργία. Για να φανεί το μέγεθος και η δυσκολία του έργου, να σημειώσουμε ότι, για να μειωθεί η δική μας ανεργία σε μονοψήφιο αριθμό, πρέπει να δημιουργούνται 100.000 νέες θέσεις εργασίας τον χρόνο επί δέκα συνεχή έτη. Πώς μπορεί να γίνει αυτός ο άθλος σε μια χώρα που βγαίνει από τα ερείπια των Μνημονίων;

 

ΕΔΩ αρχίζουν τα δύσκολα. Πρώτη δυσκολία. Ένα χρεοκοπημένο κράτος με τεράστιες δανειακές υποχρεώσεις δεν έχει μεγάλα περιθώρια δημιουργίας θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα. Για να αποκτήσει τέτοιες δυνατότητες πρέπει να βρει έσοδα. Και τα έσοδα τα δημιουργεί ο ιδιωτικός παραγωγικός τομέας. Που σημαίνει ότι πρωτεύον έργο είναι η προσέλκυση μεγάλων παραγωγικών επενδύσεων που θα απορροφήσουν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Που σημαίνει επίσης ότι η ζήτηση θα αυξηθεί, θα δημιουργηθεί δυναμική ανάπτυξης και τα φορολογικά έσοδα θα μεγαλώσουν. Δεν θα ανακαλύψουμε σήμερα την Αμερική.

 

ΠΑΜΕ στο μεγάλο ερώτημα. Μπορούν να αυξηθούν θεαματικά οι παραγωγικές επενδύσεις; Πρώτη προϋπόθεση η σταθερότητα του πολιτικού και οικονομικού κλίματος. Η σταθερότητα αυτή μπορεί να προκύψει από την -και τυπικά- ολοκλήρωση της συμφωνίας με τους θεσμούς, ώστε όλοι όσοι έχουν ενδιαφέροντα και συμφέροντα να επενδύσουν στην Ελλάδα να νιώθουν τώρα ασφαλείς και να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους. Ποια είναι τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας ώστε να τα καταφέρει καλύτερα από άλλες χώρες, που και αυτές θέλουν επενδύσεις για να μειώσουν τη δική τους ανεργία;

Η χώρα μας είναι στη σημερινή συγκυρία της ανατολικής Μεσογείου η πλέον σταθερή και ασφαλής μετά τις αναταράξεις στην Τουρκία και τη βόρεια Αφρική. Η Ελλάδα είναι δημοφιλής, με μακροχρόνια παράδοση στη φιλοξενία και διαθέτει απαράμιλλης ομορφιάς φυσικούς πόρους, με πολιτιστική και αρχαιολογική κληρονομιά και εξαιρετικές κλιματολογικές συνθήκες. Είναι η μπουτίκ της Ευρώπης, την οποία κάθε Ευρωπαίος θα ήθελε να επισκεφθεί και να μείνει όσο περισσότερο μπορεί. Η χώρα μας ανοίγει νέες μεγάλες πόρτες επισκεπτών από το ενδιαφέρον των Κινέζων και των Ρώσων. Η χώρα μας, στην δυναμική της προοπτική, μπορεί να αναπτύξει θεαματικά το real estate για ημιμόνιμη διαμονή συνταξιούχων Ευρωπαίων.

 

ΥΠΑΡΧΕΙ ο τομέας των μεταφορών, καθώς η γεωγραφική θέση της Ελλάδας είναι η πύλη της Ευρώπης για την υποδοχή του κολοσσιαίου εξαγωγικού και εισαγωγικού εμπορίου της Ασίας. Το είδε η COSCO για τον Πειραιά, το βλέπουν και άλλοι για άλλα στρατηγικής σημασίας λιμάνια, όπως της Θεσσαλονίκης και την Αλεξανδρούπολης. Αυτό δημιουργεί τεράστιες προοπτικές στις θαλάσσιες, σιδηροδρομικές και αεροπορικές μεταφορές και σε άλλα έργα ενεργειακών διαδρομών καθώς και στις τηλεπικοινωνίες. Χιλιάδες θέσεις εργασίας θα χρειαστούν αυτοί οι τομείς, τόσο για τη δική τους λειτουργία όσο και για υπηρεσίες που θα συνδέονται με αυτούς.

 

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ο αγροτικός τομέας και η μεταποίηση που στηρίζεται σε αυτόν. Η πολιτική ανάπτυξης του αγροτικού τομέα στην Ελλάδα εφαρμόστηκε στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), αλλά δεν λειτούργησε στη χώρα μας με τον τρόπο που συνέβη σε άλλα κράτη - μέλη. Ειδικότερα τα μέτρα στήριξης της γεωργικής παραγωγής εφαρμόστηκαν σε τοπικό επίπεδο βελτιώνοντας προσωρινά την απόδοση στην παραγωγή και τα αγροτικά εισοδήματα, ενώ συγχρόνως οδήγησαν στην «εξάρτηση» του κλάδου από τις επιδοτήσεις, την όξυνση των περιφερειακών ανισοτήτων και τον εγκλωβισμό μεγάλου μέρους της αγροτικής κοινότητας μέσα σε ένα πολύπλοκο σύμπλεγμα αγροτικών οργανώσεων, κομματικών εξαρτήσεων και συντεχνιακών συμφερόντων, δηλαδή, με λίγα λόγια, του πελατειακού συστήματος. Έτσι η ζητουμένη προστιθέμενη αξία των ελληνικών αγαθών έπιασε πάτο και χάθηκαν από τις μεγάλες αγορές.

 

Ο ΚΛΑΔΟΣ της ιχθυοκαλλιέργειας είναι το πλέον επιτυχημένο παράδειγμα για τις ελληνικές διατροφικές επιχειρήσεις σήμερα μετά την απεξάρτησή του από τις αμαρτίες της χρηματιστηριακής περιόδου. Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη παραγωγός στον κόσμο σε δύο είδη ιχθυοκαλλιέργειας (τσιπούρα και λαυράκι) παράγοντας το 35% της παγκόσμιας παραγωγής και εξάγοντας πάνω από το 85% της συνολικής παραγωγής. Τα προϊόντα ιχθυοκαλλιέργειας είναι από τα σημαντικότερα εξαγωγικά προϊόντα στον κλάδο των ελληνικών τροφίμων αντιπροσωπεύοντας σε αξία πάνω από το 12% του συνόλου των εξαγωγών ειδών διατροφής.

 

ΥΠΑΡΧΟΥ πολλά. Υπάρχουν και άλλοι δυναμικοί κλάδοι. Οι δρόμοι της νέου τύπου εθνικής σημασίας ανάπτυξης θα απαιτήσουν επιστημονική γνώση, έρευνα και οργάνωση. Οργάνωση σε νέου τύπου υπηρεσίες και συνεταιριστικές πρωτοβουλίες. Θα χρειαστούμε ανάπτυξη του επιστημονικού δυναμικού με νέους τομείς στα πανεπιστήμια. Θα χρειαστούμε επίσης δυναμικό χρηματοπιστωτικό τομέα, ώστε η εγχώρια επιχειρηματικότητα να μπορεί επί ίσοις όροις να ανταγωνιστεί τους διεθνείς παίκτες. Προ πάντων, θα χρειαστούμε καθαρά πολιτικά μυαλά που να κατανοούν τι πρέπει να γίνει και κυρίως να ξέρουν πώς πρέπει να το κάνουν. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για όσους ενδιαφέρονται.

 

dchristou52@gmail.com

 

Δείτε όλα τα σχόλια