Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Είναι άνθρωποι οι μη-πολίτες;

Η Hannah Arendt (1973), εξετάζοντας την περίοδο 1914-45, διατύπωσε τη σπουδαία ιδέα ότι η πραγματική αλήθεια του έθνους-κράτους είναι να δίνει ορισμένα δικαιώματα στους πολίτες του - και όχι στους ανθρώπους ή τα ανθρώπινα όντα γενικώς, ανεξάρτητα από τον τόπο γεννήσεως ή/και την καταγωγή τους.

ΤΟΥ DARKO SUVIN*

 

Η πολιτική συνέπεια της νοοτροπίας του «πολιορκούμενου φρουρίου» είναι μια αναγέννηση του ρατσισμού τύπου απαρτχάιντ. Και αυτός ο ρατσισμός είναι ισχυρότερος σε εκείνα τα ευρωπαϊκά έθνη-κράτη, αλλά και σε περιοχές των ΗΠΑ, που προχωρούν στο να διαλύσουν τις οικονομικές και κοινωνικές εγγυήσεις του κράτους πρόνοιας τόσο γρήγορα όσο η πολιτική δυσαρέσκεια των λαϊκών μαζών επιτρέπει (π.χ. πιο αργά στη Γαλλία και τη Γερμανία απ’ ό,τι στο υπόλοιπο της δυτικής Ευρώπης).

Αυτή η άγρια ιδιωτικοποίηση έχει οδηγήσει σε μαζική μετάλλαξη της εργασίας σε επισφαλή, γεμάτη άγχος, και πολύ χειρότερα πληρωμένη απασχόληση, καθώς επίσης και στον δραματικό υποβιβασμό των υγειονομικών υπηρεσιών, των συντάξεων και όλων των επικουρικών παροχών ασφάλειας για τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού. Η ζωή έχει γίνει πιο επισφαλής, η άνετη διαδοχή των γενεών και η μείωση του χάσματος μεταξύ των φύλων από το 1945 ως τα μέσα της δεκαετίας του 1970 αντιστρέφονται και επιδεινώνονται σημαντικά, το χάσμα της προλεταριοποίησης διευρύνεται πιο πολύ από ποτέ και απειλεί περισσότερους ανθρώπους από πιο κοντά. Η εμπιστοσύνη στις καπιταλιστικές υποσχέσεις τόσο στη μεταφορά της εργασίας σε φτωχότερες χώρες με πολύ χαμηλότερες αμοιβές όσο και στην εισαγωγή τέτοιας υπερεκμεταλλευόμενης εργασίας στα μητροπολιτικά κράτη, έχει καταστεί μια σοβαρή απειλή για τους «αυτόχθονες» πληθυσμούς, απειλή που ταυτίζεται εύκολα στην καθημερινή ζωή με όσους ανθρώπους μιλούν ξένες γλώσσες και έχουν διαφορετική συμπεριφορά. Έχει επιτρέψει έτσι στα κεφαλαιοκρατικά μίντια και τους πολιτικούς, καθώς επίσης και στα νεοαναδυόμενα ρατσιστικά κόμματα της ημιφασιστικής Δεξιάς να επιρρίπτουν το φταίξιμο για την αβεβαιότητα στους μετανάστες, αντί στις οικονομικές πολιτικές της υπερεκμετάλλευσης και της ανοχής της εκ μέρους του κράτους.

Είναι εντυπωσιακό πως αυτό που έχει παραμείνει σταθερό για τα τελευταία περίπου 200 έτη -με τη μερική εξαίρεση του έκτακτου κενού διαστήματος του κεϋνσιανισμού, συν τον Ψυχρό Πόλεμο, 1945-75 περίπου, το οποίο ευνόησε με κάποιους τρόπους τους άμεσα ή έμμεσα πολιτικούς μετανάστες- είναι ακριβώς μια αντίφαση στην καρδιά των εθνικών καπιταλισμών. Όλοι τους στηρίζονται στο κράτος για την ύπαρξή τους, ενώ την ίδια στιγμή το κακολογούν ιδεολογικά και αμέσως τσαλαπατούν κάθε περιορισμό που το κράτος (μπορεί να) επιβάλλει στην οικονομική εξαθλίωση και την οικολογική καταστροφή. (...)

Η Hannah Arendt (1973), εξετάζοντας την περίοδο 1914-45, διατύπωσε τη σπουδαία ιδέα ότι η πραγματική αλήθεια του έθνους-κράτους είναι να δίνει ορισμένα δικαιώματα στους πολίτες του - και όχι στους ανθρώπους ή τα ανθρώπινα όντα γενικώς, ανεξάρτητα από τον τόπο γεννήσεως ή/και την καταγωγή τους. Και ότι αυτό οδηγεί λογικά: είτε στην απέλαση, η οποία στατιστικά δεν λειτουργεί, είτε στην «πολιτογράφηση» («naturalization») -ένας αποκαλυπτικός γραφειοκρατικός όρος που υπονοεί ότι μια επίσημη σφραγίδα υπηκοότητας, που παραχωρήθηκε από τη χώρα υποδοχής, ακύρωσε το «αφύσικο» (unnaturalness) των ξένων (όντων). Είτε -και αυτός είναι ο κανόνας- σε μια παραμέληση που αφήνει τους μετανάστες σε κενό απόλυτης παρανομίας ή ημιπαρανομίας, όπου τις περισσότερες φορές «το μόνο πρακτικό υποκατάστατο μιας ανύπαρκτης πατρίδας (είναι) ένα στρατόπεδο περιορισμού» (...) Αλλά, έχοντας κατά νου το σπουδαίο αξίωμα του Επίκουρου «Μάταιος είναι ο λόγος ενός φιλοσόφου που δεν θεραπεύει τα ανθρώπινα βάσανα», οφείλω τώρα να προχωρήσω πέρα από τη φαινομενολογία και να ρωτήσω, έστω με προκαταρκτικό τρόπο, «τι πρέπει να γίνει»;

 

Μετάφραση: Μιχάλης Μπαρτσίδης

 

* Ο Ντάρκο Σουβίν (Darko Suvin) είναι ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο McGill του Καναδά. Το παρόν είναι απόσπασμα δοκιμίου του για το ζήτημα της μετανάστευσης με τίτλο “Η μετανάστευση στην Ευρώπη σήμερα: Απαρτχάιντ ή πολιτική συγκατοίκηση;”. (Πηγή: Περιοδικό Θέσεις, τεύχος 107: http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1068&Itemid=29)

 

Δείτε όλα τα σχόλια