Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Mamacita Buena...

Είμαι σε μια τεράστια πλατεία. Καμία σχέση με την πλατεία Συντάγματος. Συρρέει πλήθος λαού. Από όσο αντιλαμβάνομαι, μάλλον έρχονται οικογενειακώς. Έχει πολλά πιτσιρίκια, μα και ηλικιωμένους-ες. Είναι ντυμένοι-ες στα γκρίζα, ακόμα και τα μικρά παιδιά. Και γενικά επικρατεί βαριά γκρίζα ατμόσφαιρα...

Αγαπητή Ευγενία,

Πιστεύεις στα όνειρα ή/και στα θαύματα; Άκου την ιστορία:

Είμαι σε μια τεράστια πλατεία. Καμία σχέση με την πλατεία Συντάγματος. Συρρέει πλήθος λαού. Από όσο αντιλαμβάνομαι, μάλλον έρχονται οικογενειακώς. Έχει πολλά πιτσιρίκια, μα και ηλικιωμένους-ες. Είναι ντυμένοι-ες στα γκρίζα, ακόμα και τα μικρά παιδιά. Και γενικά επικρατεί βαριά γκρίζα ατμόσφαιρα, κατήφεια και θλίψη. Το πλήθος είναι σιωπηλό και έχει στραμμένα τα ανήσυχα βλέμματά του στον ουρανό. Μα πού να διακρίνεις το γλαυκό του ουρανού; Ένα αδιαπέραστο στρώμα από μαύρα πουλιά -να είναι γεράκια;- έχει καλύψει τον αιθέρα.

Τι θα κάνουν τα πουλιά; Θα επιτεθούν στους ανθρώπους; Οι μεγάλοι αγωνίζονται να προστατέψουν τα παιδιά, ενώ αρκετοί-ές με ενστικτώδεις κινήσεις των χεριών τους προσπαθούν να τα διώξουν. Αυτά ακροζυγιάζονται στον αέρα, δημιουργώντας με τους κρωγμούς τους -κρα, κρα, κρα- εφιαλτική ατμόσφαιρα. Αποκαμωμένοι-ες πολλοί-ές, γέροντες και γερόντισσες, σωριάζονται κάτω.

Η κατάσταση αυτή διαρκεί απροσδιόριστο χρόνο. Και αίφνης ακούγεται μέσα στη σιγαλιά ένα πιτσιρίκι, προφανώς επηρεασμένο από την επικαιρότητα των ημερών, που αρχίζει να τραγουδάει το "Μamacita, donde esta Santa Claus". Αμέσως μια αυτοσχέδια χιλιόφωνη χορωδία σχηματίζεται από τα αμέτρητα παιδιά που ήταν στην πλατεία. Παρασυρμένοι-ες οι μεγάλοι-ες προσθέτουν τη δική τους φωνή. Σε λίγο η πλατεία βουίζει από το "Μamacita Buena, mamacita Buena"!

Και, ω του θαύματος! Τα πουλιά αρχίζουν να αραιώνουν και σιγά-σιγά αχνοφέγγει το γαλανό του ουρανού. Και τότε στον ορίζοντα, στο μέρος της Ανατολής, μια τεράστια φιγούρα γυναικεία, μια αγγελική οπτασία, αρχίζει να σχηματίζεται ολοένα και καθαρότερα. Αααααα, ακούγεται μια μυριόστομη κραυγή γεμάτη ευχάριστη έκπληξη. Είναι η Ελευθερία! Η Ελευθερία, η δική μας Ελευθερία. Ζήτω η Ελευθερία! Ολοι και όλες σηκώθηκαν όρθιοι-ες να προσκυνήσουν την πολύτιμη μορφή που αναδυόταν μέσα στους κρόκους της αυγής. Και όλοι-ες είχαν πλέον ντυθεί στα λευκά. Η ατμόσφαιρα λαμπύριζε καθώς τα χρώματα και οι αποχρώσεις διαθλώνταν στην ατμόσφαιρα. Χαρά και αγαλλίαση δονούσαν την πλατεία, ενώ όλοι-ες επαναλάμβαναν ρυθμικά: Ελευθερία, Αξιοπρέπεια! Ελευθερία, Αξιοπρέπεια. Και όσο το ξεστόμιζαν τόσο δυνάμωναν και ενθαρρύνονταν και απέβαλλαν το αίσθημα του φόβου και του πανικού.

Η ονειρική μορφή ταξίδευε πάνω σε αραχνοΰφαντα πουπουλένια σύννεφα, τραβώντας προς τη Δύση. Εκεί όπου ανοιγόταν η λατρεμένη γαλάζια θάλασσα. Σε λίγο χάθηκε, προς απογοήτευση πολλών. Κάποιος φώναξε δειλά: Λόγο, λόγο. Κάμποσοι άνδρες ξεχώρισαν από το πλήθος και έτρεξαν στο κέντρο όπου δέσποζε το συντριβάνι. Καμία γυναίκα δεν σάλεψε. Ένας νιός, ονόματι Αγαθοδαίμων, πήδησε κιόλας στον περίβολο του συντριβανιού. - Λόγο, λόγο,επαναλάμβαναν από κάτω. Και εκείνος είπε: "Καλώ την Αρετή να έρθει εδώ και να πάρει τον λόγο" και έδειξε στο μέρος της. Εκείνη αιφνιδιάστηκε, δεν μπορούσε να κάνει βήμα. Την ενθάρρυνε όμως το πλήθος: "Αρετή, Αρετή!"...

Πέρασαν αιώνες μέχρι να συνειδητοποιήσει την κατάσταση. Τέλος απέκτησε τον έλεγχο του εαυτού της και άρχισε απλά: "Αδελφές και αδελφοί. Μην πικραίνεστε που δεν βλέπετε πια την Ελευθερία. Δεν έχει εξαφανιστεί, κάθε άλλο. Ίσα-ίσα, τώρα είναι πιο κοντά μας από ποτέ. Η Ελευθερία κατοικεί μέσα μας. Φωλιάζει στην ψυχή μας. Χαλυβδώνει την απόφασή μας να κρατήσουμε τα αρπακτικά πουλιά μακριά. Να δώσουμε ευκαιρία στον ζωοδότη ήλιο. Έχετε πίστη στο κοινό μας πεπρωμένο. Δεν είμαστε απλό άθροισμα. Είμαστε μια δύναμη τεράστια. Ικανή να μετακινήσει βουνό. Στέλνουμε μήνυμα ευανάγνωστο προς κάθε κατεύθυνση ότι στεκόμαστε ολόισιοι-ες στον κατήφορο και ολόρθοι-ες στον ανήφορο.

Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα!".

Δείτε όλα τα σχόλια