Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ο μισογυνισμός ως εκδήλωση φασισμού

Αγαπητή Ευγενία, Μια άλλη διάσταση του εκπεσμού του δημόσιου διαλόγου και της βαθύτατης παρακμής του πολιτικού - μιντιακού συστήματος ανέδειξε η ενορχηστρωμένη πολλαπλή επίθεση...

Της Μελίνας Βολιώτη

 

Αγαπητή Ευγενία,

Μια άλλη διάσταση του εκπεσμού του δημόσιου διαλόγου και της βαθύτατης παρακμής του πολιτικού - μιντιακού συστήματος ανέδειξε η ενορχηστρωμένη πολλαπλή επίθεση ενάντια σε βουλευτίνες του ελληνικού Κοινοβουλίου. Αποκάλυψε, επίσης, ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κύμα μισογυνισμού, που αναρριπίζει τον σεξισμό και υπονομεύει τις πολιτικές για την ισότητα στη δημόσια ζωή και την πολιτική.

Έχουμε, λοιπόν, πρόβλημα. Και πρέπει αυτό να απασχολήσει τις φεμινιστικές - γυναικείες συλλογικότητες, διότι επιδεινώνει τους όρους συμμετοχής των γυναικών στην πολιτική. Αλλά και τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων οφείλει να προβληματίσει, στον βαθμό που αυτή η συμπεριφορά τείνει να εγκατασταθεί στη δημόσια σφαίρα. Ήδη ο Σύλλογος Υπαλλήλων της πήρε θέση κι αυτό είναι παρήγορο.

Ασφαλώς και οι γυναίκες πολιτικοί κρίνονται, όπως και οι άνδρες, από την πολιτεία τους και τη δράση τους. Οφείλουν όμως να κρίνονται με όρους πολιτικής - προγραμματικής αντιπαράθεσης. Με όρους επιχειρημάτων. Αλλά δυστυχώς η τεκμηρίωση έχει δραπετεύσει από την πολιτική λειτουργία. Η σοβαρότητα έχει προ πολλού αποδράσει. Το σκίτσο των "Νέων" είναι η αποκορύφωση στην προσπάθεια κατακρήμνισης του κύρους των δύο βουλευτίνων, των κυριών Κωνσταντοπούλου και Μακρή, της γελοιοποίησής τους και εν ταυτώ της κατασυκοφάντησης της γυναικείας συμμετοχής στα κοινά. Φιλότιμη προσπάθεια προκειμένου να παραδοθούν οι γυναίκες στη χλεύη εκείνου του κοινού που οι αρμοί του συστήματος επιδιώκουν να εθιστεί στον εντυπωσιασμό και την αποδόμηση των πάντων. Ας παραδοθεί αυτό το σκίτσο στην απερίφραστη καταδίκη των δημοκρατικών πολιτών, όλων όσοι-ες μέσα στο χάος της κρίσης επιμένουν να υπερασπίζονται την αξιοπρέπεια του προσώπου και τον πολιτισμό της αντιπαράθεσης.

Δεν είναι, ασφαλώς, κάτι καινούργιο η χρήση της γελοιοποίησης ως εργαλείου αναχαίτισης της αυτοδυναμίας των γυναικών και της κοινωνικής τους χειραφέτησης. Όπως έδειξε και το κίνημα των γυναικών για απόκτηση ίσων πολιτικών δικαιωμάτων, στις αρχές του περασμένου αιώνα, δύο ήταν οι στρατηγικές των πολέμιων των σουφραζετών -και όχι μόνο. Η τιμωρία τους, ακόμα και με βασανιστήρια και φυλάκιση, και παράλληλα η διακωμώδησή τους και ό,τι πιάσει... Μόνο που, να, νομίζαμε ότι κάποιες πρακτικές τις έχουμε αφήσει πίσω. Δυστυχώς, η πατριαρχική αντίληψη είναι παρούσα. Και οι γυναίκες πολιτικοί έχουν να αντιμετωπίσουν την εμπάθεια των ποικίλων κέντρων απέναντι στο φύλο.

Πάντως ενοχλεί η Ζωή. Ενοχλεί, διότι διεκδικεί τον δικό της χώρο. Όχι διαγκωνιζόμενη, αλλά πάντοτε στηριζόμενη στις αρχές της και στα αδιάψευστα στοιχεία της πραγματικότητας. Στο όνομα της αλήθειας, έτσι όπως αυτή τεκμηριώνεται, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της. Η ομιλία της προχθές στο Κοινοβούλιο ήταν υποδειγματική. Η δραστηριότητά της άοκνη. Ας την αντιμετωπίσουν οι αντίπαλοι στο σύστημα με την ίδια προσήλωση στα ντοκουμέντα. Αλλά δεν έχουν αντεπιχειρήματα. Έτσι καταφεύγουν στον πιο εύκολο δρόμο: τη λάσπη. Είναι όμως... επιφάνειες όπου η λάσπη δεν κολλάει.

Δει δη σοβαρότητας, Ευγενία. Διότι στο πλαίσιο της ελαφρότητας και διακωμώδησης αντιμετωπίστηκε και η κ. Τζάκρη. Το καθήκον της δημοσιογραφίας ήταν να σταθεί στο κείμενο της καταγγελίας της, στην ουσία. Αντ' αυτού όλο το συστημικό μιντιακό σύστημα, συνεπικουρούμενο από το φασιστικό κύκλωμα, που διατρέχει με ασύλληπτη μανία το Διαδίκτυο, ασχολήθηκε με τα... ταγιέρια (sic). Όπως και με την καγκελολογία επιχείρησε να πνίξει την ουσία της διαμαρτυρίας και του αιτήματος των βουλευτών. Πότε θα σοβαρευτούμε, επιτέλους;

Δείτε όλα τα σχόλια