Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Και μας ψεκάζουν και μας παρακολουθούν;

Είναι καιρός τώρα που ακούω όλο και συχνότερα στο τηλέφωνο: ας μην τα πούμε από τηλεφώνου, άστα, όταν βρεθούμε. Ξέρεις, παρακολουθούνται οι συνομιλίες...

Της Μελίνας Βολιώτη

 

Αγαπητή Ευγενία,

Είναι καιρός τώρα που ακούω όλο και συχνότερα στο τηλέφωνο: ας μην τα πούμε από τηλεφώνου, άστα, όταν βρεθούμε. Ξέρεις, παρακολουθούνται οι συνομιλίες... Μα τι έχουμε να μοιραστούμε, αντέτεινα αφελώς. Καθημερινές κουβέντες...

Εκλάμβανα όλη αυτήν την καχυποψία ως απόρροια ενός κλίματος φόβου που έχει εγκατασταθεί στην κοινωνία, ως άμεση παρενέργεια του σοκ και δέους. Οι τελευταίες αποκαλύψεις όμως, οι σχετικές με το όργιο των παρακολουθήσεων, ξεπερνούν κάθε φαντασία. Κανένα κατασκοπικό θρίλερ -από αυτά που λατρεύεις- δεν μπορεί να πλησιάσει την πραγματικότητα. Εγώ νόμιζα ότι το παιχνίδι παίζεται στα υψηλά κλιμάκια της πολιτικής. Τώρα βλέπουμε ότι παρουσιάζει ενδιαφέρον -για ποιους ακριβώς;- η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλον τον κόσμο. Πρόκειται για... ποιοτικό άλμα στην εξέλιξη της κατασκοπικής δραστηριότητας.

Θα μου πεις, βοηθάει η σύγχρονη τεχνολογία. Αφού την έχουν, όσοι την έχουν, να μην τη χρησιμοποιήσουν; Οι Αμερικανοί με περισσή αλαζονεία και κυνισμό ομολογούν ότι διαθέτουν το τελειότερο σύστημα και καθόλου δεν κρύβουν τις προθέσεις τους. Επικαλούνται το επιχείρημα της μάχης κατά της τρομοκρατίας και τα συμφέροντα ασφαλείας της χώρας τους. Ερώτηση αφελούς: Φοβούνται και από τους συμμάχους τους; Δηλαδή στη συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν υπάρχει ούτε ένα ελάχιστο όριο εμπιστοσύνης;

Φαντάζεσαι, αδελφή, πώς διενεργείται σήμερα η διπλωματία; Δεν φτάνει που έγινε πλασιέ όπλων και μεσίτρια των οικονομικών συμφερόντων των πολυεθνικών, των λεγόμενων αγορών, τώρα προστέθηκε κι αυτό. Θα διατυπώσω το ρητορικό ερώτημα: σε τι κόσμο ζούμε;

Πάντως αποδεικνύεται ότι οι αρρώστιες στο σώμα της Δημοκρατίας πολλαπλασιάζονται. Οι στρεβλώσεις επιμένουν. Η δημοκρατική οργάνωση βάλλεται από παντού. Η όχι πλέον μελαγχολική, αλλά πελιδνή δημοκρατία γίνεται παίγνιο στις διαθέσεις του Μεγάλου Αδελφού. Πώς να μην κερδίζουν οι ολοκληρωτικές διαθέσεις, ο φασισμός και νεοναζισμός στην κοινωνία. Το παρακράτος, που έχει δρέψει δάφνες στη χώρα μας, αναβαθμίζεται και εισέρχεται στον σκληρό πυρήνα της πολιτικής. Γίνεται mainstream.

Και ενώ νόμιζες πως αυτά τα συστήματα αφορούν μεγάλες δυνάμεις ή τέλος πάντων άλλες καπάτσες χώρες, η τορπίλλη Πάγκαλου μάς προσγείωσε ανώμαλα. Πάλι πέσαμε από τα σύννεφα, κατά την προσφιλή μας συνήθεια. Δεν θα μπω στη λογική της απαρίθμησης των σκοπιμοτήτων που αυτή η κίνηση θεραπεύει. Άλλοι-ες θα αναλύσουν ή έχουν αναλύσει. Θα πω μόνο τούτα. Κατόρθωσε να πετάξει την μπάλα μακριά από τους μεγάλους ενόχους, ρίχνοντας λάσπη σε μια Ελλάδα καθημαγμένη, που δίνει τη μάχη της επιβίωσης στην κυριολεξία. Μετατρέποντάς την σε απολογούμενη μπροστά στους αδίστακτους υπερατλαντικούς μηχανισμούς. Πάλι, δηλαδή, να απασχολούμε αρνητικά τη διεθνή δημοσιότητα. Πάλι να αμαυρώνουμε το πρόσωπο της χώρας. Αίσχος!

Αλλά, από την άλλη, ο κ. Πάγκαλος έβαλε ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο του αλήστου μνήμης δικομματισμού και της λεγόμενης ισχυρής Ελλάδας. Απομυθοποίησε πέρα για πέρα το παρελθόν της διακυβέρνησης του κόμματός του. Τι χρεία έχουν της κριτικής των αντιπάλων; Ένας Πάγκαλος αρκεί για να αποκαλύψει τα άπλυτα μπροστά στα έκπληκτα μάτια και αυτιά των επί δεκαετίες ψηφοφόρων του Κινήματος.

Θέλεις να σου πω κάτι; Λυπάμαι αφάνταστα για την κατάντια των παλιών πολιτικών και της πολιτικής. Και αυτή η λύπη είναι ίση, ίσως και μεγαλύτερη, από την οργή και την αηδία! Τώρα που έφυγε ο λούστρος της εξουσίας, φάνηκε η πραγματική αξία αυτών που οδήγησαν τη χώρα στο σημείο μηδέν.

Δείτε όλα τα σχόλια