Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Μια άλλη χώρα

Σε μια άλλη χώρα. Εκεί έμοιαζε να ξυπνήσαμε το πρωί του περασμένου Σαββάτου: ο Μιχαλολιάκος σιδεροδέσμιος στον εισαγγελέα, οι αρχές να εξαρθρώνουν τη συμμορία, τα κανάλια να βοούν, αστυνομικοί να ξηλώνονται και άλλα πολλά, που δεν τα φανταζόμασταν ούτε στα πιο ηλεκτρισμένα μας όνειρα…

του Στρατή Μπουρνάζου

Σε μια άλλη χώρα. Εκεί έμοιαζε να ξυπνήσαμε το πρωί του περασμένου Σαββάτου: ο Μιχαλολιάκος σιδεροδέσμιος στον εισαγγελέα, οι αρχές να εξαρθρώνουν τη συμμορία, τα κανάλια να βοούν, αστυνομικοί να ξηλώνονται και άλλα πολλά, που δεν τα φανταζόμασταν ούτε στα πιο ηλεκτρισμένα μας όνειρα…

Πράγματι, η ποινική δίωξη της Χρυσής Αυγής αποτελεί τομή. Μια τομή διόλου αναμενόμενη -- ας σκεφτούμε ότι μέχρι προχθές βασικό αίτημα αλλά και φόβος μας ήταν «να μην περιοριστεί η υπόθεση στον Ρουπακιά και τρεις-τέσσερις ακόμα». Γιατί, ανεξάρτητα από τις επιφυλάξεις, τις οποίες μπορούμε, αλλά και πρέπει να έχουμε, αυτό που γίνεται δεν είναι (μόνο) σόου, επικοινωνιακό «κόλπο» ή παιχνίδι: είναι, πρώτα απ' όλα, πραγματικό. Έτσι, το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να αναγνωρίσουμε την τομή. Και στην αποτίμησή της χρειάζεται να κάνουμε διακρίσεις. Το ότι η κυβέρνηση, λ.χ., θα κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την επιχείρηση δεν συνεπάγεται και ότι τη σχεδίασε γι' αυτό τον λόγο. Επίσης, πέραν του ότι το πρωτεύον είναι το χτύπημα του νεοναζισμού και όχι οι «κεφαλοποιήσεις», αδυνατώ να αντιληφθώ γιατί η Αριστερά και το αντιφασιστικό κίνημα (που τώρα δικαιώνονται πλήρως) δεν μπορούν να αξιοποιήσουν αυτή την εξέλιξη.

Ως αριστεροί και αντιφασίστες, λοιπόν, όσο κι αν είμαστε ανήσυχοι (και οι μη προφυλακίσεις ενέτειναν την ανησυχία), σκεπτικοί (για την αποναζιστικοποίηση του κρατικού μηχανισμού) ή αηδιασμένοι (για τα ΜΜΕ που χθες πρόβαλλαν τους νεοναζί και σήμερα μεταβλήθηκαν σε πασιονάριες του αντιφασισμού), δεν μπορούμε παρά να χαιρόμαστε για την ποινική δίωξη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης. Αυτό άλλωστε δεν ζητάγαμε τόσο καιρό, επίμονα, από το κράτος; Προσωπικά, αν οι συλλήψεις μου προξένησαν κατάπληξη, χαρά και ανακούφιση, η δεύτερη κατάπληξη μου γεννήθηκε από όσους φίλους ένιωσαν μόνο εντελώς διαφορετικά συναισθήματα: ανησυχία, καχυποψία, την αίσθηση του «κόλπου» κλπ. κλπ.

Όσον αφορά ειδικότερα την αποφυλάκιση της τριπλέτας Κασιδιάρη-Παναγιώταρου-Μίχου, κάνω τρεις σκέψεις.

Πρώτον, η αποφυλάκιση, παρότι συνιστά καθοριστικά κακή εξέλιξη, κυρίως στο ερευνητικό-δικαστικό επίπεδο, όπως θα εξηγήσω, δεν αρκεί, από μόνη της, για να ανατρέψει όσα έχουν δρομολογηθεί.

Δεύτερον, σε ένα ευνομούμενο κράτος η απόφαση θα μπορούσε ακόμα και να μας ικανοποιεί, καθώς θα έδειχνε λ.χ. ότι τηρούνται αυστηρά δικονομικές εγγυήσεις. Στην Ελλάδα όμως του 2013 όποιος πει κάτι τέτοιο μοιάζει αφελής. Με μια δικαιοσύνη που μοιράζει προφυλακίσεις σαν στραγάλια (σε διάφορους φτωχοδιάβολους ή κατοίκους των Σκουριών), που ήταν για χρόνια από τυφλή μέχρι θεότυφλη έναντι των νεοναζί, η μη προφυλάκιση μόνο ανησυχία, αν όχι οργή, προξενεί. Με άλλα λόγια, το βασικό πρόβλημα συνοψίζεται σε πέντε λέξεις: Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη. Βαριά κουβέντα, αλλά πρέπει να την πούμε, αν θέλουμε να συζητήσουμε ειλικρινά.

Τρίτον, ασφαλώς θέλουμε να καταδικαστούν οι Χρυσαυγίτες. Αλλά με στοιχεία. Η αποφυλάκιση των τριών και --ακόμα χειρότερα-- η αποκάλυψη της ταυτότητας ενός «προστατευόμενου μάρτυρα», δυσκολεύουν εξαιρετικά, αν δεν ακυρώνουν, τη δυνατότητα συγκέντρωσης στοιχείων. Το πρώτο θα δώσει ευκαιρίες στη συμμορία να συγκαλύψει, να εκφοβίσει και να ανασυγκροτηθεί. Το δεύτερο ίσως αποτελέσει την ταφόπλακα για νέες καταθέσεις πρώην Χρυσαυγιτών.

***

Ασφαλώς τώρα προέχει απολύτως η εξάρθρωση της εγκληματικής δράσης της συμμορίας. Ωστόσο, η αντιμετώπιση του νεοναζισμού δεν μπορεί να περιοριστεί εκεί, ακόμα και αν αυτό γινόταν με υποδειγματικό τρόπο.

Το ξερίζωμα του νεοναζισμού από τον κρατικό μηχανισμό, λ.χ., είναι πρωτίστως πολιτικό και όχι νομικό ζήτημα: η λειτουργία του Αστυνομικού Τμήματος του Αγίου Παντελεήμονα ως παραρτήματος της Χρυσής Αυγής, πέραν των όποιων ποινικών ευθυνών, είναι σκανδαλώδης πολιτικά, αποτελεί πρόκληση για τη δημοκρατία. Και ας έχουμε πάντα κατά νου ότι με το εκρηκτικό μίγμα που συνθέτουν η καταρράκωση της δημοκρατίας, ο κρατικός ρατσισμός (λ.χ. Ξένιος Δίας), το δόγμα «ανησυχία-τάξη-ασφάλεια», η καλπάζουσα ανεργία και η συντριβή της ελπίδας, μπορεί ο νεοναζισμός και ο ρατσισμός να εξελιχθούν σε λερναία ύδρα.

Η Αριστερά και το αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να αναλύσουν τη νέα κατάσταση, όχι όμως για να χαθούν σε έναν δαίδαλο εκτιμήσεων, αλλά για να δράσουν. Δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Τώρα είναι η στιγμή, περισσότερο από ποτέ, να πάρουν, με νέα ορμή, πολιτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες κατά του φασισμού και του νεοναζισμού. Έτσι ώστε, κάποια στιγμή, η χώρα των διψήφιων δημοσκοπικών ποσοστών της Χρυσής Αυγής, όπου οι νεοναζί μαχαίρωναν τα βράδια και την επαύριο εμφανίζονταν ως κύριοι στα κανάλια, να μοιάζει, πράγματι, μια εντελώς άλλη, μακρινή χώρα.

 

 

 

 

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Η Αριστερά στην πρώτη γραμμή!

Το ότι η χώρα έχει βγει από τα Μνημόνια και βρίσκεται σε έναν δρόμο ανάπτυξης μπορεί πλέον να θεωρηθεί γεγονός. Η Νέα Δημοκρατία έχει συρθεί στην ψήφιση όλων των μέτρων που υλοποιεί η κυβέρνηση μετά...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο