Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Αποθήκη ή μπαρουταποθήκη;

Του Κώστα Καναβούρη - Αυτό το πλοίο που λέγεται «Ελλάδα» είναι βαρυφορτωμένο με ζόφο. Η ίσαλος γραμμή του βρίσκεται πολύ κάτω από το νερό και το πλοίο μοιάζει ακυβέρνητο καθώς πηγαίνει προς τα βράχια, γιατί αυτοί που χαράζουν τη ρότα του κοιτάζουν πώς και τι θα κερδίσουν από το φορτίο του ζόφου αντί να κοιτάξουν πώς και με τι θα το σώσουν.

 

Του Κώστα Καναβούρη

 

Αυτό το πλοίο που λέγεται «Ελλάδα» είναι βαρυφορτωμένο με ζόφο. Η ίσαλος γραμμή του βρίσκεται πολύ κάτω από το νερό και το πλοίο μοιάζει ακυβέρνητο καθώς πηγαίνει προς τα βράχια, γιατί αυτοί που χαράζουν τη ρότα του κοιτάζουν πώς και τι θα κερδίσουν από το φορτίο του ζόφου αντί να κοιτάξουν πώς και με τι θα το σώσουν.

Άφρονες και δειλοί, αδυνατούν να αντιληφθούν ότι σε περίπτωση ναυαγίου κανείς δεν βγαίνει κερδισμένος, αφού ο θάνατος είναι α-σχεσιακός. Απλώς η αφροσύνη μεταλλάσσεται και γίνεται παραφροσύνη: νομίζουν ότι οι ίδιοι θα σωθούν μέσα στις σωσίβιες λέμβους την ώρα του πανικού. Αυτή είναι η κατάσταση στην Ελλάδα του ζόφου, που έχει αφηνιάσει και μολύνει το τοπίο, δημιουργώντας μια αφόρητη δυστοπία.

Όσοι λοιπόν συναισθάνονται τον κίνδυνο, όσοι διαθέτουν «νουν αληθείας», όσοι διαθέτουν δημοκρατική πολιτική συνείδηση, πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Ο ζόφος που συσσωρεύτηκε απειλεί να μας βουλιάξει όλους. Γιατί η καταστροφή θα είναι επί δικαίους και αδίκους. Η καταστροφή δεν κάνει διαχωρισμούς (και πολύ περισσότερο θηριώδεις διαχωρισμούς) σε ενόχους και αθώους, σε ντόπιους και ξένους ή σε ό,τι άλλο βάζει ο (διεστραμμένος) νους του ανθρώπου. Οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε και να πράξουμε αναλόγως. Το καμπανάκι κινδύνου χτυπάει μανιασμένα και η σημαία καραντίνας είναι έτοιμη να ανυψωθεί.

Από τη μια έχουμε την... κορωνοποιό βιοπολιτική της Εκκλησίας και μια κυβέρνηση που αντί να αρθεί στο ύψος της περίστασης ψελλίζει, όταν δεν εξανίσταται εναντίον των «απίστων», αποδεικνύοντας ότι και η φαιδρότητα μπορεί να γίνει εγκληματική. Άλλωστε ο σκοταδισμός δεν υπήρξε ποτέ εχθρός του ζόφου, αλλά σύμμαχός του. Κι ας μην ξεχνάμε ότι από τέτοιου είδους συμμαχίες ξεπηδάει ο φασισμός. Τον οποίο βέβαια καλλιεργεί, ακόμα κι αν δεν είναι στις προθέσεις του (εδώ ταιριάζει απολύτως και κυριολεκτικώς η αξιωματική φράση «ο δρόμος για τη κόλαση είναι στρωμένος με καλές προσθέσεις»), όποιος δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του ρόλου με τον οποίο είναι θεσμικά επιφορτισμένος. Μεταξύ άλλων μιλώ και για τη δικαστική εξουσία, η οποία στην καλύτερη περίπτωση μοιάζει να κινείται με (τεράστια) διαφορά φάσης από τα τεκταινόμενα και στη χειρότερη καθεύδει μακαρίως, ενώ γύρω τα πάντα κλυδωνίζονται επικίνδυνα πάνω στην αιχμηρότατη λάμα της πανδημίας.

Αυτό από τη μια, ενώ από την άλλη αλωνίζει ο αποχαλινωμένος ρατσισμός κι ο ξεκάθαρος φασισμός με αφορμή το προσφυγικό και το μεταναστευτικό στα ανατολικά θαλάσσια και τα χερσαία σύνορα στον Έβρο. Όσοι έχουν στοιχειώδη αίσθηση των πραγμάτων παρακολουθούν αποσβολωμένοι μια θηριωδία με πλήθος ναζιστικών συμπεριφορών και μαζί βλέπουν εμβρόντητοι μια κυβέρνηση να βαπτίζει αυτές τις συμπεριφορές (πολλές από τις οποίες είναι καθαρά φονικές) στην κολυμβήθρα του «εθνικού έπους», μετατρέποντας σε «καταραμένο» το ιερό ηθικό απόθεμα του 1940. Βλέπουν μια κυβέρνηση να αδιαφορεί για τους εισαγόμενους ναζί από Αυστρία και Γερμανία και να συνεγείρεται συγκινημένη από τα «παιδιά» μας που έτρεξαν στα σύνορα για να ψεκάσουν μαζί με οχετό υβρεολογίου, με ρόπαλα και καραμπίνες, για να δείρουν και να εξοντώσουν αδύναμους, πανικόβλητους και ικέτες. Αν τέτοια υποκείμενα σώζουν τον πολιτισμό, τότε ποιος θα μας σώσει από τους αυτόκλητους σωτήρες;

Και από κοντά έχεις τον (πολλάκις) ατυχήσαντα σε δηλώσεις κυβερνητικό εκπρόσωπο Στέλιο Πέτσα να ανοίγει χωρίς ντροπή, χωρίς αιδώ, αλλά και χωρίς επίγνωση (υπό τα σεμνά χειροκροτήματα του πρωθυπουργού) τις πύλες στην κόλαση του εσωτερικού εχθρού, που για μια φορά ακόμα στη ροή της Ιστορίας είναι η Αριστερά. Παρακάμπτοντας ακόμα και το γεγονός ότι σήμερα η Αριστερά δεν βρίσκεται κυνηγημένη στη γωνία, αλλά στο κέντρο της σκηνής, επωμισμένη με σοβαρότητα τον θεμελιώδη ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ένα γεγονός που κάνει τη δήλωση περί «δούρειου ίππου» του Ερντογάν ακόμα πιο καταστροφική. Την στιγμή μάλιστα που ζούμε τον απόλυτο κίνδυνο του κορονοϊού και της -επαναλαμβάνω- μολυσματικής κορωνοποιού βιοπολιτικής της Εκκλησίας. Επόμενο ήταν να ξεχυθεί από τις πύλες της κόλασης όλος ο οχλοποιός και δημοταράκτης εσμός των κεκραγμένων ακροδεξιών που φωλιάζουν στα κοινοβουλευτικά έδρανα της Ν.Δ. και στις λοιπές υπηρετικές δυνάμεις της τηλοψίας, για να γεμίσουν την ατμόσφαιρα με τον εμεσματικό ιό του φασισμού. Με το κατάλληλο δηλαδή υπόστρωμα για την πανδημία κάθε λογής και υφής ιών.

Συνεπώς, σοβαρότητα. Είναι η απόλυτη ευθύνη της Αριστεράς και κάθε δημοκράτη, ανεξαρτήτως κομματικής επιλογής. Γιατί μόνο η δημοκρατία σώζει. Διαφορετικά -αν μου επιτρέπει μια μικρή διόρθωση ο Αλέξης Τσίπρας- η χώρα δεν κινδυνεύει να γίνει απλώς «αποθήκη ψυχών». Κινδυνεύει να γίνει μπαρουταποθήκη ψυχών και σωμάτων. Κι ύστερα θα βρεθεί ο φασίστας που θα βάλει φωτιά στο φιτίλι. Εύκολα.

 

ΜΟΤΟ

Αλωνίζει ο αποχαλινωμένος ρατσισμός κι ο ξεκάθαρος φασισμός με αφορμή το προσφυγικό και το μεταναστευτικό στα ανατολικά θαλάσσια και τα χερσαία σύνορα στον Έβρο

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Ανασχηματισμός και ασφαλιστικό Πινοσέτ

Για ανασχηματισμό που συζητιέται εδώ και δύο μήνες, θα περίμενε κανείς κάτι περισσότερο. Επί της ουσίας, ελάχιστα πράγματα άλλαξαν. Υπουργοί όπως ο Βρούτσης, ο Θεοχάρης και ο Αυγενάκης, που εξέθεσαν σοβαρά την κυβέρνηση, διατηρούν τα χαρτοφυλάκιά τους.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο