Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Λίγα λόγια για τη Βαρβάρα Δεσποινιάδου

Του Αριστείδη Μπαλτά - Αυτές οι λίγες γραμμές θέλουν μόνο να εναποθέσουν το όνομά της ως ελάχιστο ίχνος στις σελίδες ειδικά τούτης της εφημερίδας. Το μόνο που ίσως θα επέτρεπε η Βαρβάρα, αν και μάλλον θα έβρισκε υπερβολικό ακόμη κι αυτό.

Η Βαρβάρα δεν είναι πια ανάμεσά μας. Ούτε ανάμεσα σε εκείνες και εκείνους που την έβλεπαν συχνά, ζεστά, καθημερινά ούτε εκείνους και εκείνες που αισθάνονταν μόνιμα τη σταθερή και ενεργό ύπαρξή της στη δική τους ζωή από οσοδήποτε μακριά. Αυτές οι λίγες γραμμές θέλουν μόνο να εναποθέσουν το όνομά της ως ελάχιστο ίχνος στις σελίδες ειδικά τούτης της εφημερίδας. Το μόνο που ίσως θα επέτρεπε η Βαρβάρα, αν και μάλλον θα έβρισκε υπερβολικό ακόμη κι αυτό.

Γιατί απέφευγε, αν δεν περιφρονούσε, την προβολή. Πράττοντας πάντοτε αθόρυβα απλώς εκείνο που η ίδια αισθανόταν σωστό. Ούτε επέτρεπε μεμψιμοιρίες και μελοδράματα. Γιατί ακόμη και η δική τελευτή δεν αποτελούσε κάτι περίεργο για την ίδια: είναι ανθρώπινη μοίρα οι παλιές παρέες να λιγοστεύουν. Μάλιστα, όταν μετρούν πενήντα και βάλε χρόνια θερμής εγγύτητας. Έστω και χωρίς μοιρασμένη καθημερινότητα, έστω κι από μακριά. Ήδη από την εποχή του Παρισιού. Η Αγγελική Ελευθερίου, η Πόπη Κουτρέτση, ο Γιάννης Δημόπουλος (ψευδώνυμο του Ιωάννου), ο Κώστας Αγαπίου, ο Γιώργος Σκούρτης, τώρα η Βαρβάρα...

Καθόλου μεγάλα λόγια λοιπόν. Ούτε καν λόγια. Ούτε στιγμιότυπα ή λεπτομέρειες βίου που δεν αφορούν κανέναν εκτός από εκείνους κι εκείνες που ήδη τα ξέρουν, τα έχουν μοιραστεί, τα θυμούνται, τα ανταλλάσσουν μεταξύ τους. Κάποτε γελώντας ή χαμογελώντας για να κρύψουν τη συγκίνησή τους.

Ένα μόνο, αλλά απολύτως καίριο ετούτο, χαρακτηριστικό της Βαρβάρας οφείλει να μνημονευθεί ειδικά εδώ. Μια μορφή ήθους. Που ήταν δικό της από τα πρώτα της χρόνια, αν όχι εκ γενετής. Μορφή ήθους που ή ίδια ταύτιζε έμπρακτα, χωρίς να υποδεικνύει τίποτε σε κανέναν, με εκείνο το ήθος της απανταχού Αριστεράς που επιτρέπει να συγκροτηθούν η προσωπική ελευθερία και η προσωπική αξιοπρέπεια. Ήθος πάνω στο οποίο ελευθερία και αξιοπρέπεια μπορούν να ακουμπήσουν με πλήρη εμπιστοσύνη. Μορφή ήθους που αποδίδει νόημα στην προσωπική ελευθερία δομώντας την. Γιατί δεν αιτείται καμιά απολύτως ανταπόδοση. Ούτε καν τη συμφωνία ή τη συγκατάνευση. Μορφή ήθους που καθιστούσε τη Βαρβάρα ικανή να πράττει πάντα σύμφωνα με το δικό της «δαιμόνιο», σύμφωνα με όσα της υπέβαλλαν κάθε φορά οι δικές της εσωτερικές ανάγκες ή παρορμήσεις. Πάντοτε δίκαιες και πάντοτε γενναιόδωρες. Χωρίς να μετρούν ποτέ τα υπέρ και τα κατά, χωρίς να διεκδικούν ποτέ να καταστούν νόρμες για τους άλλους. Παντού και ως προς όλα. Στο πανεπιστήμιο, στην Αρχιτεκτονική, στην επαγγελματική, κοινωνική και πολιτική ζωή της, απέναντι στις πολλές φίλες της και στους πολλούς φίλους της. Πάντα σταθερά δίπλα τους.

Αισθάνομαι πως δεν θα μου συγχωρούσε το να έχω γράψει σήμερα καν τα παραπάνω. Κι ακόμη λιγότερο, το να έχω καταθέσει εδώ, πάνω στο ίχνος της, πως για μένα, και νομίζω όχι μόνο για μένα, η Βαρβάρα Δεσποινιάδου υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια απαράκαμπτο σημείο προσωπικής αναφοράς. Ιδίως για τα δύσκολα. Αλλά ταυτόχρονα αισθάνομαι υποχρεωμένος να το πω δημόσια. Για να ονομάσω κάπως την απώλεια...

Αριστείδης Μπαλτάς

 

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Αφήστε, κ. Μητσοτάκη

Πραγματικά εντυπωσίασε ο Κυριάκος Μητσοτάκης με όσα δήλωσε στη Βουλή εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Παραπονέθηκε ότι, ενώ βρισκόταν απέναντι στον Τούρκο Πρόεδρο, ο Αλ. Τσίπρας έκανε απρεπείς δηλώσεις εις βάρος του.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο