Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Στην εποχή της αναξιοπιστίας

Η κυβέρνηση, τώρα που δεν μπορεί απλά να τρώει από τα έτοιμα της προηγούμενης -και που οι συνθήκες έχουν γίνει ακόμη πιο δύσκολες-, θα πρέπει να κάτσει να αναλύσει τα δεδομένα και να σχεδιάσει εξωτερική πολιτική

Το ερώτημα του Ρώσου διπλωμάτη Βλαντίμιρ Τσίζοφ από τη Ρόδο ήταν ρητορικό. "Νομίζετε ότι μπορείτε να εμπιστευτείτε τους Αμερικανούς;". Για να δώσει αμέσως την απάντηση πως “εμείς προειδοποιήσαμε τους Κούρδους ότι οι Αμερικανοί θα τους εγκαταλείψουν. Και μπορώ προσωπικά να προειδοποιήσω τους Έλληνες ότι θα έχουν την ίδια μοίρα με τους Κούρδους”.

Ο Τσίζοφ δεν είναι προφήτης. Απλά εκμεταλλεύεται την ευνοϊκή συγκυρία. Για τη Ρωσία, αυτές τις μέρες, το παιχνίδι είναι εύκολο. Μπορεί να απολαμβάνει τη θέση της στο κάδρο ως διαιτητής σε έναν πόλεμο που δεν τον ξεκίνησε αυτή - και να χαίρεται που για την ώρα έχουν περάσει σε δεύτερο πλάνο τα δικά της χαΐρια. Μπορεί να λέει σε όλους όσοι έχουν γοητευτεί από την υπόσχεση για ειρήνη, δημοκρατικούς κανόνες και ευημερία κι έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στη Δύση ότι οι... γητευτές είναι αναξιόπιστοι. Η Ρωσία του Πούτιν, άλλωστε, δεν φιλοδοξεί  να γοητεύσει με ανάλογες υποσχέσεις - έναν ισχυρό ρόλο στη σκακιέρα διεκδικεί. Και η Δύση τη διευκολύνει.

Όχι μόνο με την εν μία νυκτί απόφαση του Τραμπ να δώσει το πράσινο φως στον Ερντογάν να επιβάλει τη ζώνη “ασφαλείας” του στους Κούρδους -συμμάχους των ΗΠΑ- στη βόρεια Συρία, αν και ήταν ένα ισχυρό σήμα κυνισμού και αναξιοπιστίας.

Σε ανάλογο -αν και όχι αιματηρό- μήκος κύματος κινείται και η επιμονή του Μακρόν να μπλοκάρει τον δρόμο των χωρών των δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ειδικά στην περίπτωση της Βόρειας Μακεδονίας -η Αλβανία έχει ακόμη πολλές... θεσμικές εκκρεμότητες-, η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε δώσει τη μεγάλη υπόσχεση ότι θα πάρει ημερομηνία έναρξης διαπραγματεύσεων για την ένταξή της στο κλαμπ εάν κάνει την υπέρβαση να απαρνηθεί το όνομα με το οποίο την είχε αναγνωρίσει σχεδόν όλος ο κόσμος.

Το μήνυμα τότε ήταν “βρείτε τα με την Ελλάδα κι εμείς είμαστε εδώ”. Το μήνυμα τώρα είναι “αναμείνατε στο ακουστικό σας μέχρι εμείς να τα βρούμε μεταξύ μας”. Γιατί ο Ζάεφ και ο κάθε Ζάεφ να πάρει στο μέλλον το ρίσκο να χαρακτηριστεί από τους μισούς πολίτες του “προδότης” εάν το θάρρος του δεν έχει πλεονεκτήματα πρωτίστως για τον λαό του, αλλά και για τον ίδιο πολιτικά;

Αυτή η περιρρέουσα αναξιοπιστία σίγουρα ανησυχεί την Αθήνα. Αλλά η ανησυχία δεν αρκεί. Η κυβέρνηση, τώρα που δεν μπορεί απλά να τρώει από τα έτοιμα της προηγούμενης -και που οι συνθήκες έχουν γίνει ακόμη πιο δύσκολες-, θα πρέπει να κάτσει να αναλύσει τα δεδομένα και να σχεδιάσει εξωτερική πολιτική. Το “παραβρίσκεται και χαιρετίζει” εξαντλείται.

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Αλήθειες που πονάνε

Υποτίθεται ότι τόσον καιρό προσπαθούν να μας πείσουν ότι το σκάνδαλο Novartis είναι μια κατασκευή του ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να σπιλώσει και να πλήξει τους πολιτικούς του αντιπάλους

Δειτε ολοκληρο το αρθρο