Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

"Ανάθεμα τα τάλαρα"

Α, όχι, δεν θα σχολιάσω τα της ναζιστικής συμμορίας. Μη φοβάσαι. Άλλωστε, έχουμε πληθώρα δημοσιευμάτων, αναλύσεων, περιγραφών.

Αγαπητή Ευγενία,

Α, όχι, δεν θα σχολιάσω τα της ναζιστικής συμμορίας. Μη φοβάσαι. Άλλωστε, έχουμε πληθώρα δημοσιευμάτων, αναλύσεων, περιγραφών. Μόνο να προσέξουν κάποιοι και κάποιες μήπως καίνε λιβανωτό στον βωμό της σκανδαλοθηρικής δημοσιότητας, εμφανίζοντας τα καθέκαστα ως κάτι το εξωτικό. Μήπως μπατάρουμε στη διαφήμισή της...

Επίτρεψέ μου, λοιπόν, να μείνω στις μικρές ειδήσεις, στη συνήθη ατζέντα. Αξίζει να σταθούμε σε αυτό που συνέβη στο Πακιστάν. Πέντε αδερφές έπεσαν στο κανάλι, ύστερα από λογομαχία με τον πατέρα τους, που διευκρίνισε ότι αδυνατούσε να τις προικίσει. Οι τέσσερις πνίγηκαν, η πέμπτη σώθηκε. Οι γυναίκες, όλες μεταξύ 31 και 45 ετών, έβλεπαν να κυλούν τα χρόνια και η πολυπόθητη «αποκατάσταση» να μην έρχεται. Ο φτωχός πατέρας σήκωσε τα χέρια ψηλά. Είχε ήδη παντρέψει δύο και είχε ακόμη Γολγοθά...

Το τραγικό διάβημα έσχατης απελπισίας αυτών των γυναικών δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστο. Είναι ακόμη ένα στοιχείο στον ατελεύτητο κατάλογο των περιστατικών και καταστάσεων που μαρτυρούν το καθεστώς εξάρτησης και περιθωριοποίησης των γυναικών. Μία τρανή απόδειξη των οδυνηρών συνεπειών στη ζωή τους από το πλέγμα των διακρίσεων. Από αυτήν την άποψη, το Πακιστάν είναι δίπλα μας.

Η προίκα, λοιπόν. Ένας θεσμός αναχρονιστικός, σεξιστικός, που στη χώρα μας καταργήθηκε το 1983 με την προοδευτική μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου. Ευτυχώς, απαλλαγήκαμε από τον βραχνά και βλέποντας τι συμβαίνει αλλού καταλαβαίνουμε τη σημασία αυτής της κατάργησης, που αποτέλεσε βήμα προόδου.

Ανατρέχοντας στις αγωνιστικές σελίδες του γυναικείου κινήματος στέκομαι σε ένα μαχητικό άρθρο -συνηγορία υπέρ της κατάργησης- της Αλίκης Γιωτοπούλου - Μαραγκοπούλου, του 1980. Δανείζομαι ένα εδάφιο «...η προίκα μειώνει την προσωπικότητα της γυναίκας που γίνεται αντικείμενο παζαριού, ενισχύει τον εγωισμό των ανδρών, τους οποίους όμως συγχρόνως εξευτελίζει (αφού εξαγοράζονται με την προίκα), καταντάει δε τον θεσμό του γάμου υπόθεση οικονομικής συναλλαγής. Ήδη από τη γέννησή του το κορίτσι γίνεται το άγχος των γονέων και αρσενικών αδελφών του, επειδή είναι η συναλλαγματική, όπως λέγεται, που πρέπει να εξοφλήσουν. Έτσι από μικρό παιδί το κορίτσι είναι το μειωμένο παιδί της οικογένειας. Τέλος, η προίκα γίνεται αιτία εκβίασης των γονέων, που κατά κανόνα είναι στοργικότεροι προς τα παιδιά, παρά τα παιδιά προς αυτούς».

Αλλά υπάρχουν και άλλες φρικώδεις πλευρές του θέματος, όπως η θανάτωση των γυναικών λόγω διαφορών γύρω από την προίκα στην Ινδία. Το ρίξιμό τους στην πυρά, όπως γίνεται και με τις χήρες. Σύμφωνα με τα στοιχεία, κάθε ώρα δολοφονείται μια γυναίκα και ο θάνατός της σκηνοθετείται συχνά ως ατύχημα. Ας σημειωθεί ότι η πρακτική επιβιώνει, παρά την απαγόρευση του νόμου.

Οι οργανώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών αγωνίζονται σκληρά για την εξάλειψη όλων των αναχρονιστικών σεξιστικών εθίμων και πρακτικών. Χάρη σε αυτές έγιναν αντικείμενο της παγκόσμιας πολιτικής ζητήματα όπως η εκτομή των γεννητικών οργάνων, το έγκλημα τιμής, οι επιθέσεις με οξύ, ο γάμος ανηλίκων κοριτσιών, το τεστ της παρθενίας. Συγκρούστηκαν όλες αυτές οι «παραδόσεις» με τη σύγχρονη αντίληψη για τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών.

Και στη χώρα μας πίσω από κάθε προοδευτική κατάκτηση κρύβεται συστηματικός, μακροχρόνιος, επίμονος αγώνας των φεμινιστικών οργανώσεων, δικτύων, πρωτοβουλιών, από την αρχή του περασμένου αιώνα. Επιβεβαιώνεται έτσι το ρηθέν ότι τίποτα δεν χαρίζεται.

Δείτε όλα τα σχόλια