Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Διεύρυνση ή ευρυχωρία;

Υπάρχει ένα υποσυνείδητο συλλογικό άγχος για τη διεύρυνση του κόμματος. Φόβος για ανατροπή ισορροπιών, ίσως μια νοσταλγία για το κιτρινισμένο μωσαϊκό της Κουμουνδούρου ή της Αγίου Κωνσταντίνου (που θύμιζαν γραφεία του ΚΚΕ ή του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’70), ανησυχία ότι η διεύρυνση θα γίνει μια άγαρμπη πάχυνση.

Δεν έχουν δίκιο ούτε άδικο αυτοί που ανησυχούν. Μέχρι στιγμής, η όποια διεύρυνση γίνεται «στιλιστικά». Πρόσκληση σε πρόσωπα που συμβολίζουν το πολιτικό επέκεινα της ανανεωτικής, της σοσιαλιστικής και «κεντρώας» Αριστεράς. Ένα είδος εικαστικής διεύρυνσης. Καθόλου αρνητικό, απολύτως ανεπαρκές. Γιατί από το 2011 και μετά συνέρευσαν μεγάλες μάζες εκλογικού κοινού και, όπως διαπιστώνουμε, σημαντικό τμήμα τους παρέμεινε στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν έχει ακόμα αφομοιωθεί ούτε εκφραστεί στη φυσιογνωμία του χώρου μας. Ούτε καν έχει προσδιοριστεί ποιος είναι ο κοινωνικός χώρος που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ, άρα τι είδους διεύρυνση είναι η εκκρεμής. Ποιο είναι το άστεγο μέρος τής κοινωνίας που αποτελεί τον πυρήνα της υπό εξέλιξη μεγάλης παράταξης.

Διότι οι αδύναμοι, οι αφανισμένοι δεν αποτελούν συμπαγή κοινωνική συνομάδωση ούτε τα επιδόματα συστήνουν ταξικό προσδιορισμό, ή αναπτυξιακό ιδανικό, παρότι είναι αναγκαία για λόγους στοιχειώδους κοινωνικής ενότητας. Το ιστορικό ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, εξέφρασε κατά τις δεκαετίες ’70, ’80, ’90 τα νέα στρώματα που ανέρχονταν οικονομικοκοινωνικά, τα χειραφέτησε από «το κράτος της Δεξιάς», τα ισορρόπησε πολιτιστικά εξασφαλίζοντάς τους αυτοεκτίμηση, ίσως και έπαρση. Η οικοδομή (για παράδειγμα) έφτιαχνε ανερχόμενους ή νεόπλουτους που ο Ανδρέας τους είπε «εσείς είστε το δίκιο του λαού» και ο Σημίτης τους είπε "δεν είστε εργολάβοι αποταμιευτές, αλλά επενδυτές, εσείς είστε η ευρωπαϊκή κανονικότητα". Η μεγάλη κοινωνική διαίσθηση του ΠΑΣΟΚ διαμόρφωσε την πολιτική πεδιάδα της Κεντροαριστεράς που αντιστοιχούσε σε συμφέροντα και πολιτικά περιεχόμενα. Κληρονόμος του αντιφατικού και περίπλοκου πολιτικού αποταμιεύματος είναι κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποια όμως χαρακτηριστικά έχει το νέο ακροατήριό του, το οποίο με την περιπέτεια της χώρας έχει ηττηθεί, έχει πτωχεύσει, έχει κλείσει τον κύκλο της επιθετικής διαμαρτυρίας, έχει ελπίσει, έχει διαψευστεί, έχει καταθλιβεί;

Με πολλές, αλληλοδιάδοχες αρνήσεις δεν οργανώνουμε μια κατάφαση. Η κοινωνική μας κατάφαση, οι ομάδες ονείρων και συμφερόντων που καλείται να ενσωματώσει και να εκφράσει ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν ποιες είναι;

Διεύρυνση χωρίς σοβαρή ανάλυση των χαρακτηριστικών και των στοιχείων που συνέχουν ή και αποσυνθέτουν το δυνάμει και ενεργό κοινό μας θα είναι επιπόλαια και δεν θα πετύχει αυτό που θέλει η ελληνική κοινωνία και το «παραγγέλνει» από την πολιτική σκηνή. Γιατί, αν θέλουμε ηγεμονία, δεν είναι αρκετή η αριθμητική διόγκωση ή η εκλογική αντοχή, αλλά η συμπύκνωση του φαντασιακού και η κριτική πρόσληψη των συμφερόντων που πρέπει να εκφραστούν.

Αριστερά think tanks, policy institutes δεν υπάρχουν σε αφθονία (αν και η Αριστερά διαθέτει πνευματικούς πόρους, άσχετο αν δεν τους αξιοποιεί) ή με ισχυρή χρηματοδότηση για έντονη ερευνητική παραγωγή. Υπάρχουν διάσπαρτοι διανοούμενοι, πανεπιστημιακοί που συχνότερα τους καλούν για υπογραφές στήριξης ή κλαδικές διεκδικήσεις, παρά για τη διανοητική τους δημιουργία. Το Ινστιτύτο Πουλατζά παραμένει κάτω από τις δυνατότητες των μελών του, ως προς τα ΑΣΚΙ, δεν έχει βρεθεί ακόμα ο τρόπος να ενταχθεί το ερευνητικό τους έργο στην κομματική «καθημερινότητα». Εμπειρισμός και αυτοσχεδιασμοί που κάνουν τις στροφές νευρικές, ασχεδίαστες.

Στην Ιστορία υπάρχουν οι ντριπλαδόροι που κάνουν την παραπάνω κίνηση και χάνουν το γκολ. Έτσι μπορεί να παίρνεις την κυβέρνηση (τους χώρους στο γήπεδο), αλλά να τρως εσύ τα γκολ. Βλέπετε, παιχνίδια δύναμης και ευφυΐας, όπως το ποδόσφαιρο, χρειάζονται τη σκακιστική στρατηγική σκέψη.

Δείτε όλα τα σχόλια