Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ο λαός δεν θα πει τι Τσίπρας, τι Μητσοτάκης

  Του Πάνου Τριγάζη - Είναι βαθιά νυχτωμένοι αν θεωρούν ότι ενώπιον της κάλπης, ο πολύπαθος λαός μας θα πει «Τι Τσίπρας, τι Μητσοτάκης»

Του Πάνου Τριγάζη*

Η πολεμική «εξ αριστερών» εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζεται από ιδεολογική και πολιτική σύγχυση. Εκπρόσωποι του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΛΑΕ ισχυρίζονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι Αριστερά, ενώ και η Φώφη μάς αποκάλεσε «νέα Δεξιά». Προφανώς, διότι η ίδια κατατάσσει το ΚΙΝΑΛ αριστερότερα του κόμματός μας.

Ιστορικά, ως Αριστερά καταγράφεται κάθε προοδευτικό κίνημα, είτε πρόκειται για κίνημα κατά του δουλοκτητικού συστήματος, είτε της φεουδαρχίας, είτε της αποικιοκρατίας, είτε, μεταγενέστερα, του καπιταλισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι και κομμουνιστικές οργανώσεις σε πολλές χώρες ονομάστηκαν «Σπάρτακος», παίρνοντας το όνομα του ανθρώπου που εξεγέρθηκε εναντίον της δουλείας. Ακόμα και η έννοια επανάσταση διαφοροποιείται στο διάβα των αιώνων. Δεν είναι όλες οι επαναστάσεις ίδιες.

Από ένα σημείο και μετά, δίκαια η Αριστερά ταυτίστηκε με τον στόχο της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και της οικοδόμησης μιας κοινωνίας ελευθερίας, δημοκρατίας και ισότητας, στόχο που διακήρυξαν οι Μαρξ και Ένγκελς, με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, πριν από περίπου δύο αιώνες.

Αριστερή ήταν και η Ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης όπως πρωτοδιακηρύχθηκε το 1814, ως ιδέα δημοκρατική, φιλειρηνική και πανευρωπαϊκή. Αυτό τείνουν να το ξεχνούν ορισμένοι στον χώρο της αριστεράς, που θέλουν την επιστροφή στα εθνικά σύνορα και την διάλυση της Ε.Ε. Προσθέτω ότι και στον 20ο αιώνα, η σημαντικότερη πρόταση για την ενοποίηση της Ευρώπης διατυπώθηκε το 1941, από έναν αντιφασίστα και μέλος τού τότε παράνομου ιταλικού Κ.Κ., τον Αλτιέρο Σπινέλι, φυλακισμένο από το καθεστώς Μουσολίνι στον νησί Βεντοτένε, όπου συνέταξε το ομώνυμο μανιφέστο «Για μια ελεύθερη και ενωμένη Ευρώπη». Κακώς, λοιπόν, κάποιοι στην Αριστερά χαρίζουν την Ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης στην Δεξιά.

Στα χρόνια του «υπαρκτού σοσιαλισμού», τα εκεί κυβερνώντα κόμματα απέφευγαν να μιλάνε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, επειδή τα επικαλείτο κατά κόρον η Δύση στην πολεμική που έκανε εναντίον τους. Μάλιστα, έκαναν διάκριση ανάμεσα στα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, υποστηρίζοντας -εν μέρει δικαίως- ότι στον «υπαρκτό σοσιαλισμό» τα κοινωνικά εφαρμόζονταν πλήρως.

Για την σύγχρονη Αριστερά, η διάκριση αυτή είναι εντελώς απαράδεκτη, αφού θεωρεί ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οικουμενικά, αδιαίρετα, αλληλοεξαρτώμενα και αδιαπραγμάτευτα. Άλλωστε, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο γράφει ότι απελευθερώνοντας τον εαυτό της, η εργατική τάξη ελευθερώνει και όλη την κοινωνία, θέση που αποτελεί τον ορισμό του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.

Την Αριστερά πολλοί επικαλούνται, εμείς, όμως, ρωτάμε για ποια Αριστερά πρόκειται; Αν πρόκειται για την αριστερά του χθες, την δογματική αριστερά, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί ούτε θέλει να μιλά στο όνομά της, αφού αυτοπροσδιορίζεται ως Αριστερά του 21ου αιώνα.

Δεν στέκει ούτε ο ισχυρισμός ορισμένων ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε δεξιά πολιτική. Εδώ πάλι εγείρεται το ερώτημα, τι είναι αριστερή πολιτική. Για παράδειγμα, το ΚΚΕ και η ΛΑΕ θεωρούν αριστερή πολιτική την έξοδο από την Ε.Ε., καθώς και την αντίθεση στην Συμφωνία των Πρεσπών. Επιπλέον, το ΚΚΕ θεωρεί αριστερή πολιτική την αντίθεση σε λύση δικοινοτικής-διζωνικής ομοσπονδίας στο Κυπριακό, θέση των κομμουνιστών της Κύπρου, από το 1977.

Αντιθέτως, ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί αριστερή πολιτική το να είμαστε στην Ε.Ε. και να αγωνιζόμαστε να την αλλάξουμε, μαζί με τους εργαζόμενους όλων των χωρών-μελών. Επίσης, προσδιορίσαμε ως κορυφαίο αριστερό μας καθήκον την έξοδο από τα μνημόνια και την κοινωνική σωτηρία στην πατρίδα μας, στόχους που πετύχαμε, ανακτώντας και την εθνική οικονομική κυριαρχία.

Επειδή είμαστε αριστεροί, αναγνωρίσαμε το δικαίωμα πολιτογράφησης των μεταναστών δεύτερης γενιάς, ενώ σηκώσαμε το βάρος του προσφυγικού- μεταναστευτικού για λογαριασμό όλης της Ε.Ε. Κριτήριο της δράσης μας, χθες και σήμερα, είναι η προστασία των κοινωνικά αδύνατων, το οποίο η Ν.Δ. χαρακτηρίζει ιδεοληψία.

Προσθέτω ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, κόντρα στους κάθε λογής ρατσιστές και εκπροσώπους της ισλαμοφοβίας, προχώρησε στην απόφαση για την ίδρυση μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα.

Άφησα τελευταία την αναφορά στην μάχη για τα εργασιακά δικαιώματα, που κερδήθηκε κόντρα στις απαιτήσεις του ΔΝΤ, για μη επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, για απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, για την ανασυγκρότηση του ασφαλιστικού συστήματος μέσω του ΕΦΚΑ, που σήμερα είναι πλεονασματικός, χάρη και στην καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής και την μείωση της ανεργίας κατά δέκα εκατοστιαίες μονάδες. Μήπως και αυτά δεν συνιστούν αριστερές πολιτικές;

Όσο για την «εξ αριστερών» ταύτιση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με εκείνες των Ν.Δ.- ΠΑΣΟΚ, τους λέμε ότι «δεν μασάει» ο λαός. Είναι βαθιά νυχτωμένοι αν θεωρούν ότι ενώπιον της κάλπης, ο πολύπαθος λαός μας θα πει «Τι Τσίπρας, τι Μητσοτάκης».

 

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

 

Δείτε όλα τα σχόλια